ทฤษฎีความน่าจะเป็นในการโดนจีบ

"ปล่อยมือผมได้แล้วมั้งครับคุณธันวา... หรือจะจับให้ขึ้นคานไปเลย" เสียงทุ้มต่ำของอคินดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องแล็บทดลองที่อุณหภูมิลดฮวบลงกะทันหัน ไม่ใช่เพราะระบบปรับอากาศของอาคารวิศวกรรมศาสตร์ขัดข้อง แต่เป็นเพราะฝ่ามือของธันวาที่กำรอบข้อมือของเขาอยู่ มันเย็นเฉียบราวกับถูกแช่ด้วยไนโตรเจนเหลวที่อุณหภูมิ -196 องศาเซลเซียสจริงๆ ธันวาเบิกตากว้าง ค้างท่าทางนั้นไว้นานเกินความจำเป็น สมองของพ่อหนุ่มสายกาวที่ปกติรันอัลกอริทึมความกวนประสาทด้วยความเร็วสูง ดูเหมือนจะเกิดอาการ *Buffer Overflow* กะทันหัน ดวงตาเรียวรีคู่นั้นกะพริบปริบๆ ก่อนที่ริมฝีปากจะขยับเบาคล้ายคนกำลังละเมอ "เฮ้ย... มือมึง..." ธันวาพึมพำเสียงแผ่ว ผิดวิสัยคนปากแจ๋วประจำตึกคณะวิทยาศาสตร์ "ทำไมมันเย็นขนาดนี้วะอคิน... หรือว่านี่คือการถ่ายเทความร้อนแบบย้อนกลับตามกฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์? มึงกำลังดูดความอบอุ่นจากตัวกูไปหมดเลยนะเว้ย" "เพ้อเจ้ออะไรของคุณอีกเนี่ย" อคินถอนหายใจยาว พยายามดึงข้อมือตัวเองกลับ แต่แปลก... ธันวากลับกระชับปลายนิ้วให้แน่นขึ้นอีกนิดโดยไม่รู้ตัว แรงบีบไม่ได้คุกคาม แต่มันสั่นเทาเล็กน้อยจนคนถูกจับสังเกตได้ วิศวกรหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความคีพคูลและระเบียบวินัยสูงลิ่ว ชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาสมาร์ทภายใต้กรอบแว่นใสเหลือบมองเสี้ยวหน้าของอีกฝ่ายที่อยู่ใกล้จนเกินระยะปลอดภัย ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนอคินได้กลิ่นสบู่เหลวอ่อนๆ ลอยมาจากเสื้อเชิ้ตของธันวา มันไม่ใช่กลิ่นเคมีฉุนๆ ในห้องแล็บ แต่เป็นกลิ่นสะอาดๆ ที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างไร้เหตุผล "ปล่อยได้แล้วครับคุณธันวา" อคินย้ำเสียงเข้มขึ้นอีกนิด เพื่อกลบเกลื่อนความรวนเรแปลกประหลาดในอก "ถ้ายังไม่ปล่อย ผมจะถือว่าคุณฉวยโอกาสทางกายภาพ และผมจะแจ้งฝ่ายวินัยฐานละเมิดสนามแม่เหล็กส่วนตัวของผม" "โห... ใจร้ายวะคิน" ธันวาหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนอาการประหม่าที่จู่ๆ ก็พุ่งทะยานขึ้นสูงเกินจุดเดือด เขายอมปล่อยมือออกช้าๆ พร้อมกับยกมือขึ้นเกบท้ายทอยแก้เขิน "กูก็แค่... ตกใจสภาพห้องเราเมื่อกี้ต่างหากเล่า ใครใช้ให้มึงทำหน้าดุใส่กราฟความดันอากาศแบบนั้นวะ กู นึกว่ามึงจะแปลงร่างเป็นก็อดซิลล่าพ่นไฟใส่โปรเจกต์ซะอีก" "ผมไม่ได้ดุ ผมแค่ใช้สมาธิ" อคินจัดปกเสื้อตัวเองให้เข้าที่ พยายามดึงมาดขรึมกลับคืนมาให้เร็วที่สุด เขากวาดสายตามองหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานที่แสดงผลการทดลองเรื่องความน่าจะเป็นในการกระจายตัวของอนุภาค "แล้วก็เลิกเปลี่ยนเรื่องเลยครับ ไหนคุณบอกว่ามี 'ทฤษฎีความน่าจะเป็น' อะไรสักอย่างที่จะพิสูจน์ให้ผมเห็นไงครับ หรือว่ามุกกาวๆ ของคุณมันหมดสต็อกแค่นี้" ธันวาหรี่ตามองคนตรงหน้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อยๆ คลี่กลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง เมื่อระบบประมวลผลในหัวกลับมาใช้งานได้เต็มประสิทธิภาพ พลังงานล้นเหลือที่เคยหายไปชั่วขณะถูกเติมเต็มด้วยความซุกซนตามสัญชาตญาณ "หมดสต็อกบ้าอะไรระดับกู 'วิทยาศาสตร์รอบตัว' นะเว้ย มุกกาวน่ะมีสำรองไว้ถมถ่านยิ่งกว่าถ่านหินลิกไนต์ในแม่สายซะอีก" ธันวาขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกก้าว จนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะเหล็ก "ที่กูจะพูดเนี่ย... มันคือการประยุกต์ใช้ *Probability Theory* หรือทฤษฎีความน่าจะเป็นของเบย์ (Bayes' Theorem) เว้ยวิศวกร" อคินเลิกคิ้วสูง กอดอกมองคนที่เริ่มทำท่าทางประกอบคำบรรยายราวกับอาจารย์พิเศษกำลังสอนหน้าชั้นเรียน "หึ... คราวนี้จะเอาสมการไหนมาอ้างอีกละครับ" "ก็ความน่าจะเป็นที่มึงจะใจอ่อนให้กูไงล่ะครับ!" ธันวาโพล่งออกมาหน้าตาเฉย พร้อมกับส่งรอยยิ้มพราวเสน่ห์ชนิดที่เรียกว่าฆ่าคนทางสายตาได้สบายๆ น้ำเสียงกวนประสาทแต่แฝงความนัยบางอย่างทำเอาอคินที่ตั้งรับมาอย่างดีถึงกับสำลักอากาศหายใจเข้าพรวดใหญ่ "แคกๆ! คุณ... พูดอะไรของคุณเนี่ย!" อคินสำลักจนหน้าดำหน้าแดง มือเรียวดันกรอบแว่นให้เข้าที่อย่างลนลาน ความคีพคูลที่สะสมมาตลอดสามปีในคณะวิศวกรรมศาสตร์พังทลายลงไม่เป็นท่าในเวลาไม่ถึงสามวินาที "ใครใจอ่อนอะไรกับคุณ! อย่ามาพูดจาไม่มีหลักการทางวิทยาศาสตร์นะ!" "อ้าวกلاวซะที่ไหนเล่า!" ธันวาทำหน้าตาดุดันแบบปลอมๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนอคินต้องเอนหลังหนีสัญชาตญาณ "ตามทฤษฎีของเบย์ ความน่าจะเป็นที่เหตุการณ์ $A$ จะเกิดขึ้นภายใต้เงื่อนไขที่เหตุการณ์ $B$ ได้เกิดขึ้นแล้ว มันคำนวณได้เว้ยคิน! สมมติว่าเหตุการณ์ $B$ คือ 'การที่มึงยอมให้กูมานั่งป่วนในห้องแล็บนี้ทุกวันโดยไม่ไล่ตะرد' และเหตุการณ์ $A$ คือ 'การที่มึงแอบยิ้มตอนฟังมุกกาวๆ ของกู' มึงคิดว่าค่าความน่าจะเป็น $P(A|B)$ มันจะออกมาเป็นเท่าไหร่?" อคินเม้มปากแน่น ใบหูขาวเนียนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำลามไปถึงต้นคอ ความร้อนพุ่งปรี๊ดขึ้นมาบนใบหน้าจนเขาต้องเบือนสายตาหนีไปมองหน้าต่างกระจกที่สะท้อนภาพบรรยากาศยามเย็นข้างนอก "ผม... ผมจะไปรู้กับคุณเหรอครับ! ไปคำนวณเอาเองเลยไป!" อคินเส-โหลดย้ายเอกสารในแท็บเล็ตหนีความอาย มือไม้เริ่มเก้ๆ กังๆ จนเกือบทำปากกาตกพื้น "แล้วก็เลิกเอาเรื่องสถิติมาอ้างเพื่อหยอดผมสักที มัน... มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย" "อ้าว ไม่สมเหตุสมผลตรงไหนวะ" ธันวาหัวเราะร่วนอย่างชอบใจที่ได้เห็นคนคีพคูลออกอาการลนลานขนาดนี้ ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความสนุกสนานผสมความเอ็นดู "ตัวเลขมันไม่เคยโกหกใครนะเว้ยคิน มึงดูอัตราการเต้นของหัวใจมึงตอนนี้ดิ ถ้าติดเซนเซอร์ EKG (Electrocardiogram) ไว้ที่หน้าอกมึงนะ กราฟมันคงพุ่งทะยานยิ่งกว่ากราฟหุ้นกัญชาตอนกฎหมายผ่านแน่ๆ" "คุณธันวา!" อคินหันขวับมาถลึงตาใส่ น้ำเสียงดุๆ เจือความเขินอายจนเกือบกลายเป็นเสียงงอแง "คุณนี่มัน... เหลืออดจริงๆ แล้วนะ! ถ้าว่างมากนัก ทำไมไม่เอาเวลาไปเขียนสคริปต์คลิปช่องตัวเอง หรือไม่ก็ไปซ่อมเครื่องวัดความสั่นสะเทือนที่พังอยู่โน่นไป๊!" "โหดร้ายจังวะวิศวกร ไล่กูทางอ้อมอีกแล้ว" ธันวาทำหน้าหงิกทำปากยื่นราวกับเด็กโดนขัดใจ แต่ประกตาในดวงตากลับฉายแววอ่อนโยนลงอย่างประหลาด เขายืดตัวตรงขึ้น เลิกแกล้งหยอดด้วยทฤษฎีสถิติกวนๆ เปลี่ยนมาใช้บรรยากาศรอบตัวที่เงียบสงบลงแทน ห้องแล็บกว้างขวางในยามเย็นถูกย้อมด้วยแสงสีส้มอมชมพูของพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านกระจกใสตกกระทบลงบนเส้นผมและไหล่ของอคิน ทำให้ภาพวิศวกรหนุ่มผู้เคร่งขรึมคนนี้ดูนุ่มนวลขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ ธันวาเผลอมองภาพนั้นนิ่งนานโดยไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากอีก อคินที่สัมผัสได้ถึงความเงียบผิดปกติ จึงค่อยๆ หันกลับมามอง ประสานสายตากับธันวาที่กำลังจ้องตนอยู่ก่อนแล้ว ดวงตาของนักสร้างสรรค์คอนเทนต์สายกาวในตอนนี้ไม่มีร่องรอยของการล้อเล่นเหลืออยู่เลย มีเพียงความจริงจังบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังนัยน์ตาสดใสคู่นั้น "คิน..." เสียงของธันวาเปลี่ยนเป็นนุ่มทุ้มและจริงจังขึ้นจนอคินเผลอกลั้นหายใจ "อะ...อะไรอีกครับ" อคินถามเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามรักษาฟอร์มให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องในหู "ถ้าไม่ใช้ทฤษฎีความน่าจะเป็นของเบย์... ถ้าใช้ความรู้สึกล้วนๆ แบบไม่มีสมการคณิตศาสตร์มาเกี่ยวข้องเลย..." ธันวาเว้นจังหวะ ก้าวเข้าไปใกล้อีกครึ่งก้าว จนระยะห่างแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศแทรกผ่าน "มึงคิดว่า... โอกาสที่กจะจีบมึงติดเนี่ย มันมีค่าเข้าใกล้ 1 หรือเข้าใกล้ 0 มากกว่ากันวะ?" ประโยคคำถามเรียบง่ายแต่ทรงพลังราวกับระเบิดปรมาณูย่อมๆ ถูกหย่อนลงกลางใจอคิน ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วห้องแล็บในชั่วพริบตาเดียว เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิวกลายเป็นเสียงเดียวที่ได้ยิน อคินเบิกตากว้าง สมองขาวโพลนจนประมวลผลคำตอบไม่ทัน ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยสนามแม่เหล็กแรงสูงที่ธันวาเป็นคนสร้างขึ้น ชายหนุ่มผู้จัดการทุกอย่างในชีวิตด้วยระบบและแผนผังขั้นเทพ กำลังยืนทำตัวไม่ถูก มือเรียวแอบกำชายเสื้อตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ ใบหน้าขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู ร่างกายร้อนผ่าวราวกับมีไข้ขึ้นสูงเฉียบพลัน "คุณ... คุณมันบ้า..." อคินพึมพำเสียงเบาราวกับเสียงกระซิบ ดวงตาหลบวูบไม่กล้าสู้สายตาแพรวพราวของอีกฝ่าย "ใครเขาจะไปตอบคำถามไร้สาระแบบนั้นกันเล่า..." "อ้าว ไร้สาระซะงั้น" ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาระยิบระยับด้วยความเอ็นดูระคนลุ้นระทึก "ก็กูรอฟังคำตอบจากวิศวกรผู้รอบรู้คนนี้อยู่นี่ไงครับว่าจะให้เกรดความพยายามของกูเท่าไหร่... หรือว่าต้องให้กูทำการทดลองพิสูจน์ให้ดูจริงๆ ว่ากูจีบจริงไม่ได้พูดเล่น" อคินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ความเขินอายตีรวนขึ้นมาจนพูดไม่ออกสักคำ ได้แต่ยืนนิ่งเป็นหุ่นยนต์ค ีพคูลที่ระบบรวนขั้นสุด ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานอมเปรี้ยวชวนใจสั่นจนคนอ่านแทบหยุดหายใจ จู่ๆ... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของอคินก็ดังขึ้นทำลายความเงียบกริบ อคินสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต รีบหันไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความลนลานเพื่อหาทางหนีจากสถานการณ์ชวนใจบางนี้ หน้าจอสว่างวาบแสดงข้อความแชตกลุ่มของคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่เด้งขึ้นมาขัดจังหวะพอดี แต่ทว่า... ในจังหวะที่อคินกำลังก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ ธันวากลับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว ลลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มเนียน พร้อมกับกระซิบเสียงพร่าด้วยประโยคที่ทำเอาสติของวิศวกรหนุ่มหลุดลอยไปไกลแสนไกล "ถ้ามึงไม่ตอบ... งั้นกูถือว่าความน่าจะเป็นคือ 100% เต็ม แล้วกูเริ่มจีบมึงอย่างเป็นทางการตั้งแต่วินาทีนี้เลยนะครับ... คุณอคิน" *กึก!* อคินชะงักค้าง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก ข้อความแชตในหน้าจอกลายเป็นตัวหนังสือเบลอๆ ที่อ่านไม่รู้เรื่อง ขณะที่นิ้วโป้งของเขาเผลอกดส่งสติกเกอร์รูปแมวหน้าแดงตื่นตระหนกออกไปในแชตส่วนตัวของธันวาที่เปิดค้างไว้อย่างไม่ได้ตั้งใจ—และที่แย่ไปกว่านั้น คือปุ่มกดยกเลิกข้อความสารภาพรักที่ธันวาพิมพ์ส่งมาก่อนหน้านี้... มันกดลบไม่ทันเสียแล้ว! *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้กันเสมอนะครับ!