แรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลาง

“ไอ้ธันวา! มึงหุบปากแล้วถอยไปหลังกูเดี๋ยวนี้!” อคินตวาดลั่น เสียงของเขาแหบพร่าผิดกับความนิ่งสุขุมที่เคยมี ร่างสูงใหญ่ของวิศวกรหนุ่มขยับมาบังร่างโปร่งของธันวาไว้มิด มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างสูงวัยในชุดสูทเนี้ยบกริบที่เพิ่งทำประตูแล็บพังยับเยินเข้ามา “แหม คุณพ่อครับ มาถึงก็บุกเข้าห้องคนอื่นแบบนี้ ไม่กลัวกฎหมายละเมิดความเป็นส่วนตัวเหรอครับ? หรือว่าช่วงนี้ยอดขายบริษัทตกต่ำจนไม่มีเงินจ้างรปภ. แล้วต้องมาเป็นเอง?” ธันวาที่เมื่อครู่ยังทำหน้ากวนประสาทกลับนิ่งสนิท มือที่เคยถือปากกาหมุนเล่นหยุดกึก เขาก้าวออกมาครึ่งก้าว พยายามจะยืนเคียงข้างอคิน แต่กลับถูกคนตัวโตกว่าดันไหล่กลับไปแรงๆ “อย่าเสือก” อคินแค่นเสียงลอดไรฟัน “เรื่องนี้มึงอย่ามายุ่ง” “คนอย่างผมเนี่ยนะไม่ยุ่ง? ก็เห็นอยู่ว่า ‘แรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลาง’ จากตัวพ่อคุณมันพุ่งมาชนผมเต็มๆ แบบนี้ ถ้าผมไม่ช่วยประคองไว้ มีหวังพวกเราได้กระเด็นหลุดออกนอกวงโคจรจริงๆ แน่” ธันวาขยับแว่นสายตา แววตาขี้เล่นหายไปสิ้น เหลือเพียงประกายความดื้อรั้นที่ไม่มีใครหยุดได้ “พวกแกสองคนยังเล่นขายของกันไม่พออีกเหรอ” ชายวัยกลางคนในชุดสูทเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบไร้อารมณ์ “ธันวาใช่ไหม? เด็กที่สอนให้ลูกชายฉันเลิกเป็นวิศวกรที่ใช้เหตุผล แล้วหันมาทำตัวไร้สาระแบบนี้” “ไร้สาระเหรอครับ?” ธันวายิ้มมุมปาก “วิศวกรรมที่ไร้ความเห็นอกเห็นใจก็ไม่ต่างจากเครื่องจักรที่เป็นสนิมหรอกครับ พ่อคุณไม่ได้ขาดเหตุผล แต่เขากำลังขาด ‘แรงเสียดทาน’ ที่จะช่วยให้ชีวิตเขาไม่ลื่นไถลไปกับความคาดหวังพังๆ ของพ่อต่างหาก” “ไอ้ธันวา!” อคินหันมาดุ พยายามข่มอารมณ์ที่พุ่งพล่าน “มึงหยุดพูดจาหมาๆ เดี๋ยวนี้!” “กูไม่ได้หมา กูพูดวิทยาศาสตร์!” ธันวาเถียงสวน “ในระบบหมุนวน ถ้าเราไม่สร้างแรงดึงดูดเข้าหาจุดศูนย์กลางที่เหมาะสม แรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลาง (Centrifugal Force) มันจะเหวี่ยงทุกอย่างที่รักให้หลุดกระเด็นไปไกลๆ พ่อคุณกำลังเป็นแรงนั้นไงครับ ไม่เข้าใจเหรออคิน?” สถานการณ์ในห้องแล็บตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศทำให้บรรยากาศดูน่าอึดอัด ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนหยุดลงตรงหน้าคนทั้งสอง “ฉันจะให้เวลาพวกแกสองนาที” ชายคนนั้นวางเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะแล็บ “ธันวา... ถ้าแกแน่จริง ก็ลองพิสูจน์ให้ฉันเห็นสิว่า สิ่งที่แกเรียกมันว่า ‘ความรัก’ หรือ ‘ความเข้าใจ’ อะไรนั่น มันแก้ปัญหาโปรเจกต์ห้าหมื่นล้านของฉันได้จริงไหม ถ้าแกทำไม่ได้... ก็ไสหัวออกจากชีวิตลูกชายฉันไปซะ” อคินหน้าถอดสี มือที่กำไว้สั่นเทาเล็กน้อย เขาหันไปมองธันวาด้วยสายตาขอร้องให้หยุด แต่ธันวากลับคว้าเอกสารนั้นขึ้นมาอ่านด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังอ่านเมนูอาหารเย็น “ห้าหมื่นล้าน?” ธันวาหัวเราะหึ “โจทย์ยากจังนะครับ แต่เอาเถอะ ในเมื่อท่านประธานอยากได้แรงเหวี่ยงเหวี่ยงผมออกไป ผมก็คงต้องงัดเอา ‘ทฤษฎีความวุ่นวาย’ (Chaos Theory) มาจัดระเบียบให้ท่านดูสักหน่อย” “มึงจะทำอะไร...” อคินกระซิบเสียงเครียด ธันวาไม่ตอบ แต่เขากลับหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา พิมพ์รัวยิกส่งข้อความบางอย่างเข้ากลุ่มแชตที่ตั้งชื่อว่า ‘แก๊งกาววิศวะกู้โลก’ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้างให้ชายตรงหน้า “พ่อครับ... การจะรั้งอะไรไว้ ไม่ใช่การออกแรงดึง แต่มันคือการสร้าง ‘จุดสมดุล’ (Equilibrium) ครับ” ธันวาเดินเข้าไปใกล้ประตูลับหลังชายคนนั้น มือเรียวคว้ากุญแจแล็บแล้วหมุนล็อก “และก็นะ... ตอนนี้แรงเหวี่ยงมันกำลังจะพุ่งเข้าใส่ตัวท่านเองแล้วด้วย” ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของชายวัยกลางคนก็ดังขึ้นรัวๆ ราวกับปืนกล สีหน้าของชายผู้ทรงอิทธิพลเปลี่ยนจากนิ่งเฉยเป็นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอ “แก... แกทำอะไร!” ชายคนนั้นคำราม ธันวาโยนโทรศัพท์ตัวเองลงบนโต๊ะแล้วกอดอก “ผมก็แค่แฮ็กเข้าสู่ระบบเซิร์ฟเวอร์โครงการของท่าน แล้วส่งข้อมูล ‘จุดบกพร่องของแรงดันน้ำ’ ที่ผมกับอคินแอบวิเคราะห์ไว้ส่งตรงถึงบอร์ดบริหาร... ถ้าผมกระเด็นออกไป ข้อมูลนี้ก็จะถูกส่งต่อไปยังสำนักข่าวทุกสำนักในอีก 60 วินาทีครับ” อคินยืนตะลึง สิ่งที่ธันวาทำมันไม่ใช่การกาวแบบที่เขาเคยรู้จัก แต่มันคือการวางแผนที่แยบยลและเลือดเย็นที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา “ไอ้ธันวา มึงทำอะไรลงไป!” อคินคว้าแขนธันวาไว้ แต่นัยน์ตาของธันวากลับสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบข้างหูอคินเบาๆ “ถ้ากูต้องไป... อย่างน้อยกูก็จะพา ‘ความจริง’ ไปกับกูด้วย... อคิน... ที่กูทำทั้งหมดเนี่ย ไม่ใช่เพราะกูอยากกาวนะ แต่เพราะกูไม่อยากให้มึงต้องเป็นแค่เครื่องจักรที่รอวันพังของใครอีกแล้ว” ขณะที่อคินกำลังจะเอ่ยปากถาม มือถือของธันวาก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมข้อความเด้งเตือนจากบุคคลที่ไม่คาดฝัน... ข้อความนั้นไม่ใช่จากบอร์ดบริหาร แต่มันคือแชตส่วนตัวจาก ‘แม่’ ของอคินที่จากไปนานแล้ว ซึ่งระบุข้อความสั้นๆ ว่า: *‘ลูกรัก... อย่าให้เขารู้ว่ากูยังไม่ตาย’* ธันวาเบิกตากว้าง มือที่จับแขนอคินอยู่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของคู่หูสายกาวและสายคีพคูลในตอนนี้นะครับ!