คลื่นความถี่ที่ตรงกัน

"เอาล่ะครับท่านผู้ชม! เห็นหน้ากากสวยๆ ของธันวาแบบนี้ อย่าเพิ่งคิดว่าวันนี้จะมาสอนพับกระดาษนะ บอกเลยว่าฟิสิกส์วันนี้ 'เสียงดังฟังชัด' กว่าลำโพงหน้าปากซอยแน่นอน!" ธันวาจัดแจงตั้งกล้องโทรศัพท์มือถือเข้ากับขาตั้งกล้องที่ทำจากท่อ PVC เหลือใช้ เขาขยับแว่นสายตาที่ดูไม่ค่อยจะมีค่าสายตาเท่าไหร่ ก่อนจะกวาดสายตามองหน้าจอที่แสดงคอมเมนต์วิ่งเร็วราวกับรถไฟเหาะในไลฟ์สด อคินที่ยืนพิงกรอบประตูห้องแล็บฝั่งตรงข้ามหรี่ตาลงมอง กอดอกแน่นจนกล้ามแขนใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวตึงเปรี๊ยะ เขาไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังหรอกครับ แค่เขากำลังรอจังหวะเดินเข้าไปทวงโปรเจกต์ที่เจ้าตัวดีรับปากจะส่งให้เมื่อวาน แต่พอเห็นชื่อของ 'คนคนนั้น' บนหน้าจอแชตที่เด้งค้างอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของธันวา หัวใจของอคินก็กระตุกวูบเหมือนกราฟไซน์ที่โดนรบกวนด้วยสัญญาณแทรกแซง *‘ธันวา... นายยังติดต่อกับเขาอยู่จริงๆ สินะ’* "หลายคนถามมาว่า 'พี่ธันครับ เสียงคืออะไร?' ง่ายๆ เลยครับน้องๆ เสียงก็คือ 'คลื่นกล' ที่ต้องอาศัยตัวกลางในการเดินทาง ถ้าอยู่ในอวกาศที่ไม่มีอากาศ ต่อให้เอาลำโพงยักษ์ไปเปิดเพลงแดนซ์จนลำโพงระเบิด เราก็ไม่ได้ยินหรอกครับ เพราะไม่มีโมเลกุลอากาศมาเบียดเสียดกันส่งต่อพลังงานเหมือนการเล่นเวฟในสนามบอลยังไงล่ะ" ธันวาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ สีหน้าท่าทางดูจริงจังขึ้นมาบ้างแต่น้ำเสียงยังคงกวนประสาทไม่ทิ้งลาย "และที่สำคัญ! คลื่นเสียงมีคุณสมบัติพิเศษคือ 'การสะท้อน' หรือที่เรียกว่า Echo ถ้าเราตะโกนใส่กำแพง เสียงก็จะเด้งกลับมาหาเรา... เหมือนกับคนที่ชอบแอบมองคนอื่นทำงานนั่นแหละครับ ชอบสะท้อนความรู้สึกออกมาทางสายตาแต่ปากแข็งไม่ยอมพูด... จริงไหมครับคุณวิศวกร?" อคินสะดุ้งเล็กน้อย เขาเกือบจะถอยหลังชนแจกันวางดอกไม้หลังประตูแล้วเชียว นี่ธันวามันรู้ตัวหรือแค่พูดลอยๆ กันแน่? "เฮ้ย! แซวใครครับพี่ธัน!" คอมเมนต์ในไลฟ์เริ่มปั่น "พี่อคินอยู่หลังกล้องใช่ไหม!" "ขอโหมดคีพคูลหลุดหน่อยครับ!" ธันวาหัวเราะร่า ก่อนจะหันมามองกล้องแล้วทำท่าจุ๊ปากเบาๆ "ชู่ว... อย่าเอ็ดไปครับ เดี๋ยวคุณเขาก็เขินจนทำวิศวกรหลุดมาดหรอก วันนี้ผมจะสาธิตเรื่อง 'ความถี่ธรรมชาติ' หรือ Natural Frequency... น้องๆ เคยเห็นคลิปที่คนร้องเพลงจนแก้วไวน์แตกไหมครับ? นั่นไม่ใช่เวทมนตร์นะ แต่มันคือการที่เราจูนคลื่นเสียงให้ตรงกับความถี่ที่แก้วมันสั่นพ้องได้พอดี พลังงานมันเลยสะสมจนแก้วรับไม่ไหว... เหมือนกับคนสองคนที่พอได้คุยกันแล้วมัน 'คลิก' จนสั่นสะเทือนไปถึงข้างในนั่นแหละ" อคินขมวดคิ้วแน่น คำพูดของธันวาดูเหมือนเล่นมุกไปเรื่อย แต่มันกลับไปสะกิดปมลึกๆ ในใจเขาเข้าอย่างจัง โดยเฉพาะเมื่อสายตาเขาเหลือบไปเห็นชื่อผู้ส่งข้อความล่าสุดบนจอคอมพิวเตอร์ของธันวาที่เด้งขึ้นมาอีกครั้ง *‘คนนั้น’* ที่เขากลัวที่สุด... "เอาล่ะครับ ทุกคนลองดูนะ" ธันวาหยิบส้อมเสียงขึ้นมาเคาะ "นี่คือเสียงที่ผมตั้งใจส่งไป... หวังว่าใครบางคนที่อยู่ตรงนี้ จะมีความถี่ที่ตรงกันพอที่จะได้รับมันไปนะ" ธันวาไม่ได้มองกล้องเขามองไปที่ประตูห้องแล็บที่อคินยืนอยู่ สายตาที่ดูขี้เล่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความนิ่งลึก อคินรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกบีบอัด ความถี่ที่ธันวาส่งออกมามันไม่ใช่เรื่องฟิสิกส์ แต่มันคือความนัยที่เขากำลังพยายามปฏิเสธ อคินเดินก้าวออกมาจากมุมมืดโดยไม่รู้ตัว แต่จังหวะนั้นเอง ธันวาก็หันกลับไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มของเขาซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นข้อความที่เพิ่งส่งมาสดๆ ร้อนๆ 'ธันวา กลับมาหาฉันเถอะ โปรเจกต์นั่น... ถ้าเธอไม่ยอมทำตามที่ฉันสั่ง ฉันจะแฉเรื่องทั้งหมดของอคินให้ยับไม่มีชิ้นดี' มือของธันวาสั่นระริกโดยที่กล้องไลฟ์สดที่ยังเปิดอยู่จับภาพได้ชัดเจน อคินที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดกึก สายตาของเขามองเห็นข้อความนรกนั่นเต็มสองตา เสียงบรรยายฟิสิกส์เรื่องคลื่นความถี่ที่ธันวาเพิ่งพูดไปเมื่อครู่ดูช่างไกลห่าง เมื่อเทียบกับเสียงหัวใจที่กำลังเต้นรัวด้วยความตระหนกของคนทั้งคู่ ธันวารีบกดปิดไลฟ์สดด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะหันมาสบตาอคินที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ความเงียบงันในห้องแล็บหนักอึ้งยิ่งกว่าแรงดันบรรยากาศ "นาย..." อคินเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าและเย็นเยียบ "นายบอกฉันมาสิว่านั่นมันไม่ใช่เรื่องจริง" ธันวาเม้มปากแน่น ความกาวที่มีอยู่หายไปหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาที่เจ็บปวด "ถ้าผมบอกว่า... ผมยอมแลกทุกอย่างเพื่อปกป้องความลับของพี่ พี่จะยังเชื่อผมอยู่ไหม?" ก่อนที่อคินจะได้คำตอบ ประตูห้องแล็บก็ถูกผลักเข้ามาด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเงาร่างของคนที่ธันวาพยายามหนีมาตลอดชีวิตที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าทางเข้า! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคู่หูสายวิทย์คู่นี้มาจนถึงตอนนี้นะครับ!