พลังงานจลน์ที่หยุดไม่อยู่

"ถ้าวิศวกรโครงสร้างหน้าตาบึ้งตึงแบบคุณอคิน ตกลงมาจากตึกสูงร้อยชั้นด้วยความเร่งเนื่องจากแรงโน้มถ่วง $g$ ล่ะก็... ผมว่าพื้นคอนกรีตข้างล่างคงไม่ได้ยุบหรอกครับ แต่คงต้องแตกสลายกลายเป็นผุยผงด้วยแรงกระแทกมหาศาล เพราะพลังงานจลน์ที่คุณแบกไว้มันทั้งดุดันและหยุดไม่อยู่ซะเหลือเกิน... เหมือนใจผมตอนนี้เลยครับที่พุ่งชนคุณแบบเบรกไม่อยู่แล้ว" ประโยคกวนประสาทที่เจือเสียงหัวเราะเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากของธันวา พร้อมกับนิ้วเรียวที่เคาะหน้าจอโทรศัพท์มือถือยุกยิกอย่างอารมณ์ดี โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่า บรรยากาศรอบตัวในห้องทำงานโครงสร้างเหล็กแคบๆ นี้ มันเย็นเยียบลงจนเกือบจะติดลบเข้าไปทุกที อคินยืนนิ่งสนิท มือที่ถือปากกาหมึกซึมราคาแพงค้างอยู่กลางอากาศ นัยน์ตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาไม่ได้ฉายแววหงุดหงิดเหมือนทุกครั้งที่โดนหยอกล้อ ทว่ามันกลับลึกล้ำและว่างเปล่าจนน่ากลัว รอยร้าวในโครงสร้างทางใจที่เพิ่งถูกสะกิดจากเหตุการณ์เมื่อครู่ กำลังขยายตัวลุกลามกัดกินพื้นที่ความรู้สึกของเขาอย่างเงียบเชียบ ไม่มีเสียงโวยวาย ไม่มีท่าทีตื่นตระหนก หรือแม้แต่คำพูดตอกกลับด้วยหลักการทางฟิสิกส์แข็งกระด้างแบบที่เคยเป็น อคินค่อยๆ วางเอกสารในมือลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา ช้าเสียจนธันวารู้สึกได้ถึงความผิดปกติ รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของครีเอเตอร์หนุ่มเริ่มเจื่อนลงทีละน้อย นัยน์ตาคู่คมของวิศวกรหนุ่มค่อยๆ เคลื่อนมาสบตากับเขาตรงๆ ก่อนที่มุมปากข้างหนึ่งจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ—รอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่น นุ่มนวล หรือกวนประสาทเหมือนทุกวัน แต่มันคือรอยยิ้มที่เยียบเย็นและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกกดทับไว้ภายใต้มาดนิ่งสนิท "พลังงานจลน์เหรอครับ... ธันวา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น แผ่วเบาราวกับกระซิบ แต่กลับดังชัดเจนก้องกังวานอยู่ในความเงียบงัน "เอ่อ... คุณอคิน คือผม..." ธันวาอ้าปากค้าง สมองที่เคยฉลาดเป็นกรดและคิดมุกตลกได้ตลอดเวลา กลับประมวลผลช้าลงอย่างกะทันหัน ความรู้สึกหนVบหนับที่คุ้นเคยตีรวนขึ้นมาในอก เมื่อเห็นแววตาไหววับที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์แว่นคู่นั้น มันไม่ใช่แววตาของคนรำคาญ แต่มันคือแววตาของคนที่กำลังแบกรับน้ำหนักมหาศาลไว้คนเดียว โดยที่ตัวเขานั่นแหละ... เป็นคนเผลอโยนก้อนหินก้อนใหญ่ใส่โครงสร้างที่เปราะบางนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า "คุณรู้ไหมครับว่า ในทางฟิสิกส์... พลังงานจลน์ ($E_k = \frac{1}{2}mv^2$) มันขึ้นอยู่กับมวลและความเร็ว" อคินก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ช้าๆ แต่กดดันจนธันวาต้องถอยหลัง "ยิ่งมวลมาก และยิ่งเคลื่อนที่เร็วเท่าไหร่... แรงปะทะตอนชนมันก็ยิ่งทำลายล้างทุกอย่างให้พังพินาศได้มากเท่านั้น และสิ่งที่คุณทำอยู่ตอนนี้... ธันวา คุณกำลังเคลื่อนที่เข้ามาด้วยความเร็วสูงเกินกว่าที่โครงสร้างรับไหวรู้ตัวบ้างไหมครับ" หัวใจของธันวากระตุกวูบ ความรู้สึกผิดพวยพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย รอยยิ้มกวนๆ หายวับไปจากใบหน้าโดยสิ้นเชิง เขารู้ดีว่าอคินเป็นคนคิดมากและเก็บความรู้สึกเก่งแค่ไหน ภายใต้ท่าทางคีพคูลและมาดนิ่งดั่งหินผา นั่นคือความอ่อนไหวที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยระเบียบวินัยและกำแพงหนาเตอะ และเขาก็เพิ่งจะใช้ความปากพล่อยของตัวเองพังกำแพงนั้นลงอีกครั้ง "ผม... ผมแค่ล้อเล่นน่า คุณอคิน อย่าซีเรียสดิ ผมไม่ได้หมายความว่า..." "หยุดพูดเถอะครับ" อคินยกมือขึ้นห้าม ปลายเสียงสั่นไหวเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟังยิ่งกว่าคำด่าทอใดยาวเหยียด วิศวกรหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสติ ก่อนจะหันหลังให้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่ว่างเปล่า "ถ้าคุณว่างมากจนเอาความรู้สึกของคนอื่นมาคำนวณเป็นฟิสิกส์เล่นๆ... ผมแนะนำให้เอาเวลาไปตรวจทานโปรเจกต์ตรงนั้นให้เสร็จดีกว่าครับ หน้างานกำลังรอคุณอยู่" พูดจบ อคินก็คว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะแล้วเดินเลี่ยงออกไปทางประตูทันที โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองสีหน้าของคนที่ยืนช็อกอยู่กลางห้องเลยสักนิด ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกผิดและร้อนรนตีรวนอยู่ในอกจนแน่นไปหมด นิ้วเรียวรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างไร้ทิศทาง สมองสั่งการว่าต้องทำอะไรสักอย่างเพื่ออธิบาย เพื่อแก้ไข ก่อนที่ความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นนี้จะพังทลายลงไปจริงๆ หน้าจอแชตสว่างวาบขึ้นมา นิ้วโป้งของเขาละล้าละลังอยู่บนแป้นพิมพ์ พิมพ์ข้อความยาวเหยียดที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด คำขอโทษ และความจริงใจที่อัดอั้นอยู่ในใจ พร้อมกับเผลอพิมพ์ประโยคสารภาพความรู้สึกที่ซ่อนไว้ลึกที่สุดลงไปในบรรทัดสุดท้ายอย่างไม่ทันยั้งคิด— *[ธันวา]: "คุณอคิน ฟังผมก่อน... ที่ผมพูดไปเพราะผมแคร์คุณมากเกินไปต่างหากเล่า! ที่ผมทำเป็นเล่นเพราะผมไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกที่มันพุ่งชนคุณทุกวันยังไงดีแล้ว... จริงๆ นะครับที่รัก ผมไม่ได้..."* ยังไม่ทันที่สติจะสั่งการให้ทบทวนข้อความยาวเหยียดนั้น นิ้วเจ้ากรรมดันเผลอกดปุ่ม "ส่ง" ไปเต็มแรงท่ามกลางความลนลาน! ดวงตาของธันวาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด หัวใจหล่นไปตาตุ่มเมื่อเห็นข้อความสีเขียวเด้งขึ้นโชว์หราบนหน้าจอแชต พร้อมกับสถานะ "อ่านแล้ว" ที่ปรากฏขึ้นแทบจะในเสี้ยววินาทีต่อมา ทั้งที่อคินเพิ่งเดินพ้นประตูห้องไปหมาดๆ! - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -กราบขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ความกวนและความคีพคูลคู่นี้เสร็จสรรพนะครับ