แรงเสียดทานระหว่างเรามันสูงไปไหม

"ถ้าคุณธันวาเอาหมวกนิรภัยมาใส่ไว้ที่ข้อศอกอีกครั้งเดียว ผมจะถือว่านี่คือการก่อวินาศกรรมโครงสร้างเหล็กคานบีมโซน C และผมจะเชิญคุณออกไปยืนรับแดดเลียผิวอยู่ที่นอกเขตก่อสร้างเดี๋ยวนี้ครับ" น้ำเสียงของอคินไม่ได้ดัง แต่เฉียบคมจนสามารถตัดเหล็กเส้นได้ทั้งเส้น วิศวกรหนุ่มในชุดเซฟตี้สีส้มสะท้อนแสงเต็มยศยืนกอดอกแน่น แววตาภายใต้หมวกนิรภัยสีขาวพราวระยับด้วยความหงุดหงิดระคนระอาใจ ขณะมองชายหนุ่มผู้มีตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาโครงการพิเศษ—ซึ่งตอนนี้กำลังใช้มือกดด้ามร่มกันแดดลายเป็ดเหลืองพยุงตัวพิงกับเสาปูนด้วยท่าทางระโหยโรยแรง "โห คุณอคินอ่า ใจร้ายจังเลยครับ" ธันวาแกล้งทำเสียงงอแงเหมือนเด็กโดนแย่งลูกอม ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนฝุ่นปูนบางเบายิ่งทำให้รอยยิ้มกวนประสาทนั้นดูมีเสน่ห์แบบแปลกๆ "หมวกนี่มันหนักหัวจะตายไปครับคุณวิศวกร รู้ไหมว่าการแบกมวลสารหนักสามร้อยกรัมไว้บนกะโหลกท่ามกลางสภาพอากาศที่ร้อนตับแลบแบบนี้ มันสร้างภาระทางความร้อนให้สมองผมมากแค่ไหน... ผมกำลังใช้หลักการลดภาระความร้อนตามกฎอุณหพลศาสตร์นะเนี่ย" "อย่ามาอ้างอิงฟิสิกส์มั่วซั่วเพื่อหลีกเลี่ยงกฎความปลอดภัยของไซต์งานนะครับคุณธันวา" อคินก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายด้วยความเร็วที่ทำเอาคนขี้เล่นถึงกับชะงัก นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าถอดหมวกนิรภัยที่แขวนผิดที่ผิดทางนั้นออกอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะบรรจงสวมมันลงบนศีรษะของอีกฝ่ายให้เข้าที่เข้าทางอย่างแน่นหนา "แล้วก็... สายรัดคางเนี่ย มีไว้รัดใต้คางครับ ไม่ได้มีไว้ห้อยประดับคอให้ดูเท่เหมือนเด็กช่างกลยุค 90" นิ้วอุ่นของอคินที่ปัดป่ายอยู่บริเวณใต้คางเพื่อปรับระดับสายรัด ทำเอาธันวาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นอายฝุ่นปูนและกลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ ลอยเข้าจมูกจนคนขี้หยอดถึงกับสมองช็อตไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบของอคินที่อยู่ใกล้แค่คืบทำให้บรรยากาศรอบตัวที่ควรจะอื้ออึงไปด้วยเสียงเครื่องจักรในไซต์งาน กลับเงียบสงบลงอย่างประหลาด "เอ่อ... มือไม้นิ่งจังนะครับคุณอคิน" ธันวาแกล้งกระแอมกลบเกลื่อนความประหม่า ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยพราวระยับขึ้นอีกครั้ง "นี่แอบไปฝึกหลักการเคลื่อนที่แบบฮาร์มอนิกอย่างง่ายมาหรือเปล่า ทำไมมือถึงได้นิ่งสนิทไม่มีแรงสั่นสะเทือนเลยล่ะครับ หรือว่า... กำลังเขินผมอยู่กันแน่" อคินชะงักมือที่กำลังล็อกตัวล็อกสายรัด รีบผละถอยหลังออกมาสามก้าว ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว—ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เป็นเพราะความโมโหล้วนๆ (หรืออย่างน้อยที่สุด อคินก็พยายามบอกตัวเองเช่นนั้น) "เพ้อเจ้ออะไรของคุณครับ!" อคินเสียงเขียว สะบัดหน้าหนีไปทางโครงสร้างเหล็กกล้าที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง "ผมแค่อยไม่อยากเห็นศพคนตายคาไซต์งานในความรับผิดชอบของผมต่างหาก โครงการนี้เซ็นสัญญามูลค่าหลายร้อยล้าน ถ้าคุณหัวแตกตายเพราะประมาท ผมคงต้องมานั่งตอบคำถามผู้บริหารจนหูชา" "โหหห เป็นห่วงผมก็บอกตรงๆ เถอะครับ ไม่เห็นต้องอ้างเรื่องงบประมาณบริษัทเลย" ธันวายังคงไม่วายเอื้อมมือไปเคาะปีกหมวกนิรภัยที่เพิ่งถูกสวมให้เบาๆ "ว่าแต่... เมื่อกี้คุณพูดถึงเรื่องแรงเสียดทานใช่ไหมครับที่ทำให้โครงสร้างพวกนี้มันยึดเกาะกันอยู่" อคินหันขวับกลับมามองด้วยความฉงน "ผมไม่ได้พูดถึงแรงเสียดทานสักคำ คุณหูฝาดไปเองหรือเปล่า" "อ้าวกหรอครับ งั้นสงสัยจะเป็นแรงเสียดทานในใจผมเองมั้ง..." ธันวาหรี่ตามองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงโปร่งอีกครั้งจนอคินต้องถอยหลังไปชนกับเสาค้ำยัน "ก็แหม... ตั้งแต่คุณเดินเข้ามาใกล้ผมเมื่อกี้ ค่าสัมประสิทธิ์ความต้านทานในใจผมมันพุ่งสูงจนทะดเพดานแล้วเนี่ยครับ แรงเสียดทานระหว่างเรามันสูงเกินไปจริงๆ นะครับคุณวิศวกร เดินหน้าทีไรใจผมสะดุดทุกที" อคินอ้าปากค้าง สมองของวิศวกรผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบและสูตรคำนวณทางคณิตศาสตร์ถึงกับประมวลผลไม่ทันกับมุกจีบสไตล์เด็กช่างกวนๆ ของคนตรงหน้า นี่เขาหลงเข้ามาอยู่ในสนามทดลองฟิสิกส์สุดประหลาดหรือดงกาวตราช้างกันแน่ ทำไมทุกคำพูดของธันวาถึงทำให้ระบบตรรกะในหัวของเขาปั่นป่วนได้ขนาดนี้ "คุณ... คุณนี่มัน..." อคินชี้หน้าอีกฝ่ายด้วยความเคืองระคนหมั่นไส้ "ถ้าสมองของคุณมีรอยหยักเท่ากับความกะล่อนนะ ตอนนี้คุณคงไอเดียกระฉูดกว่าไอน์สไตน์ไปแล้วครับ!" "โหย ชมกันแบบนี้ผมก็เขินแย่สิครับ" ธันวาหัวเราะร่วน นัยน์ตาคู่คมเป็นประกายระยิบระยับยามมองใบหน้าบึ้งตึงแต่แอบซ่อนความน่าเอ็นดูเอาไว้ไม่มิดของอีกฝ่าย "แต่เรื่องรอยหยักในสมองเนี่ย ไว้เราไปพิสูจน์กันสองต่อสองหลังเลิกงานดีกว่าไหมครับ วันนี้ผมมีเรื่องความเร่งโน้มถ่วงที่จะทำให้คุณ... อุ๊บ!" ประโยคหยอกเย้าถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อจู่ๆ เสียงระเบิดตูมสนั่นพร้อมกับแรงสะเทือนมหาศาลดังขึ้นจากโซนคานเหล็กด้านทิศเหนือ ฝุ่นคละคลุ้งและเสียงกรีดร้องของผู้รับเหมาดังระเบี้ยว แรงอัดอากาศกระแทกเข้าใส่ร่างของทั้งคู่จนเซถลา อคินเบิกตากว้างเมื่อเห็นคานเหล็กขนาดมหึมาน้ำหนักหลายตันเหนือศีรษะกำลังพังครืนลงมาเพราะสลักยึดหลุดจากแรงสั่นสะเทือน วิศวกรหนุ่มไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขากระโจนเข้าหาธันวาพร้อมกับคว้าเอวสอบของอีกฝ่ายแล้วพุ่งหลบเข้าใต้โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กอย่างรวดเร็ว ร่างของทั้งคู่กลิ้งไปกองกับพื้นฝุ่นตลบ อคินใช้ร่างของตัวเองปกป้องธันวาไว้ใต้แอ่งปลอดภัยแคบๆ แผ่นหลังกว้างแนบชิดกับอกแกร่ง ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอกันและกันในความโกลาหล ธันวาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวไม่ใช่เพราะแรงระเบิดเมื่อครู่ แต่เป็นเพราะอคินที่ตอนนี้กำลังทาบทับอยู่เหนือร่างของเขา แววตาดุๆ คู่นั้นฉายแววตื่นตระหนกปนเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด "คุณ... คุณธันวา เจ็บตรงไหนไหมครับ!" อคินละล่ำละลักถาม มือหนารีบสำรวจตามแขนและลำตัวของคนใต้ร่างด้วยความลนลาน ลืมมาดนิ่งๆ และความหงุดหงิดเมื่อคร่าวไปจนหมดสิ้น ธันวากะพริบตาปริบๆ มองใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ก่อนที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะเป็นประกายขึ้นอีกครั้งท่ามกลางสถานการณ์วิกฤต "ผมไม่เจ็บตรงไหนเลยครับคุณอคิน..." ธันวาเอ่ยเสียงกระซิบพร่า ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี "แต่ถ้าแรงดึงดูดระหว่างเรามันจะมหาศาลขนาดดึงคุณลงมาทับผมแบบนี้... ผมว่ากฎแรงโน้มถ่วงสากลของนิวตันคงต้องยอมแพ้ให้แก่ 'แรงดึงดูดระหว่างหัวใจ' ของเราแล้วล่ะครับ" อคินชะงักกึก ดวงตาคมมองสบตาคนกวนประสาทที่ยังคงยิงมุกเสี่ยวใส่ได้แม้ในวินาทีเฉียดตาย ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเคร่งขรึมตอนนี้แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร่างกายที่แนบชิดกันทำให้รับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นส่ำของกันและกัน ก่อนที่อคินจะได้อ้าปากด่าหรือลุกหนีออกไปให้พ้นจากสถานการณ์ชวนใจเต้นนี้ เสียงวิทยุสื่อสารสีดำเหน็บอยู่ที่ปกเสื้อของอคินก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบ *(ซ่า...)* "คุณอคิน! โซน C เกิดเหตุท่อไฮดรอลิกแตก แรงดันทะลักเข้าทำลายระบบคานหลัก ตอนนี้โครงสร้างทั้งหมดกำลังเสียสมดุล... ขอพิกัดด่วนครับ คุณอคินติดอยู่ตรงไหน!" อคินสะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากร่างของธันวาอย่างรวดเร็วเพื่อคว้าวิทยุสื่อสารมากดตอบ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากพูดอะไร พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าก็เกิดการทรุดตัวลงอย่างกะทันหัน เสียงลั่นเปรี๊ยะของเหล็กกล้าดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของทั้งสองคนร่วงหล่นลงสู่ความมืดเบื้องล่างท่ามกลางเสียงตะโกนเรียกชื่อด้วยความตกใจของทีมงานด้านบน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมตกลงหลุมพรางแห่งแรงโน้มถ่วงและความกาวนี้ไปด้วยกัน แล้วมาลุ้นระทึกพร้อมอมยิ้มไปกับชะตากรรมของทั้งคู่ในก้นหลุมเขตก่อสร้างนี้ด้วยกันในตอนหน้า ห้ามพลาดเด็ดขาดนะครับ!