รอยร้าวในโครงสร้างเหล็ก

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของอีไลจาห์ วอล์คเกอร์ ไม่ได้สร้างความผ่อนคลายให้บรรยากาศภายในห้องควบคุมแรงดันเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับทำหน้าที่เสมือนสารเร่งปฏิกิริยาที่เปลี่ยนออกซิเจนบริสุทธิ์ให้กลายเป็นไอระเหยของกรดเข้มข้น คำพูดทิ้งท้ายจากตอนที่แล้ว—*“ไม่ต้องเสียเวลาแฮกหรอกครับ... เพราะข้อมูลทั้งหมดที่พวกคุณกำลังตามหา มันอยู่ในหัวของผมหมดแล้ว”*—ยังคงแขวนลอยอยู่กลางอากาศ ผสมผสานไปกับเสียงฮัมเบาๆ ของแผงวงจรระบายความร้อนที่ทำงานเกินพิกัด ผู้กองคาเล็บ รีด ไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย สันกรามของนายทหารหนุ่มขยับเกร็งจนเห็นเป็นสันนูนภายใต้ผิวเนื้อคมเข้ม ดวงตาคู่คมที่ผ่านการประเมินสถานการณ์ความเป็นความตายในห้วงอวกาศมานับครั้งไม่ถ้วน หรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังคำนวณน้ำหนักกระสุนในรังเพลิงกับความคุ้มค่าในการลั่นไก "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายมาก วอล์คเกอร์" คาเล็บเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันคือความราบเรียบก่อนที่พายุเฮอร์ริเคนจะพัดถล่ม "กฎของสถานีวิจัยเซนทอรีระบุไว้ชัดเจนว่า บุคลากรภายนอกที่ปกปิดข้อมูลระดับวิกฤต มีสิทธิถูกควบคุมตัวโดยไม่ต้องผ่านกระบวนการไต่สวน" "กฎระเบียบเหรอครับ ผู้กอง?" อีไลจาห์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ร่างสูงโปร่งในชุดช่างสีเทาเข้มขยับตัวพิงพนักเก้าอี้โลหะอย่างเกียจคร้าน ทว่าดวงตาสสีฟ้าจัดกลับคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด "บนสถานีที่โครงสร้างเหล็กกำลังบิดตัวและออกซิเจนในท่อส่งเริ่มลดลงแบบนี้ คุณยังคิดจะเอาคู่มือระเบียบปฏิบัติมากางอ่านเพื่อหาทางออกอยู่อีกหรือครับ?" ก่อนที่คาเล็บจะได้สวนกลับด้วยถ้อยคำที่เฉียบคมกว่าเดิม แรงสั่นสะเทือนระลอกแรกก็พุ่งทะลุผ่านผนังโลหะหนาเตอะเข้ามา *บรึ่มมม—!* ไม่ใช่เสียงระเบิดจากภายใน แต่เป็นแรงกระแทกเชิงกลไกมหาศาลจากภายนอก แรงเหวี่ยงนั้นรุนแรงพอที่จะทำให้แก้วกาแฟพลาสติกบนโต๊ะทำงานล้มคว่ำ ของเหลวสีดำไหลนองไปตามร่องตารางกริดของพื้นผิวแรงโน้มถ่วงเทียม ไฟฉุกเฉินสีแดงส้มกะพริบวาบขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งโซน สามจังหวะสั้น สองจังหวะยาว—สัญญาณเตือนภัยระดับสาม: ความผิดปกติของโครงสร้างหลัก ร่างของคาเล็บพุ่งเข้าประชิดตัววิศวกรหนุ่มตามสัญชาตญาณ มือแกร่งคว้าเข้าที่คอเสื้อของอีไลจาห์แล้วดันกระแทกติดกับผนังห้องโลหะเย็นเฉียบอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด แต่วิบตาเดียวเท่านั้นที่แววตาของอีไลจาห์ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนอยู่เลย มีเพียงประกายความท้าทายที่ระยิบระยับราวกับดวงดาวในสุญญากาศ "ข้างนอกนั่น... มีบางอย่างกำลังพยายามเข้ามา" อีไลจาห์กระซิบชิดริมหีบปาก ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของนายทหารหนุ่ม ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนคาเล็บได้กลิ่นอายจางๆ ของน้ำมันเครื่องและโอโซนจากตัวของวิศวกรอัจฉริยะผู้นี้ "พูดมา วอล์คเกอร์ ว่าคุณรู้อะไร" คาเล็บกดเสียงต่ำ ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่ที่เย่อหยิ่งนั้น "สถานีนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้ใครคนใดคนหนึ่งมีความลับ ถ้าไม่อย่างนั้น เราจะตายกันหมดที่นี่" "ถ้าคุณอยากรู้ความจริง... คุณต้องปล่อยให้ผมหายใจก่อนครับ ผู้กอง" อีไลจาห์แย้มยิ้มบางๆ มุมปากข้างหนึ่งยกขึ้นในแบบที่คาเล็บเกลียดชังที่สุด แต่น่าแปลกที่มันกลับดึงดูดสายตาของเขาให้ละไปไม่ได้ "อีกอย่าง การเอาปืนมาจ่อคอหอยคนที่รู้รหัสผ่านประตูห้องนิรภัยคนสุดท้าย ดูจะไม่ใช่กลยุทธ์การบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ที่ดีเท่าไหร่นะครับ" คาเล็บขบกรามแน่น สมองส่วนหน้าประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว แรงสั่นสะเทือนครั้งที่สองตามมาติดๆ หนักหน่วงยิ่งกว่าครั้งแรกจนโครงสร้างเหล็กส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอาร์ดน่ากลัวราวกับกระดูกที่กำลังหักร่น ระบบคอมพิวเตอร์หลักส่งเสียงเตือนยาวเหยียด *Warning: Structural Integrity at 64%. Sector 7 bulkhead breach detected.* นายทหารหนุ่มยอมปล่อยมือออกจากคอเสื้อของอีกฝ่ายอย่างไม่เต็มใจนัก เขาจัดเครื่องแบบของตนเองให้เข้าที่ด้วยท่าทีที่พยายามควบคุมความตื่นตระหนกภายใต้ท่าทีเยือกเย็น ขณะที่อีไลจาห์เพียงแค่ปัดฝุ่นจางๆ บนไหล่ตัวเองอย่างใจเย็น แล้วก้าวเท้าตรงไปยังแผงควบคุมหลักที่หน้าจอระบบกำลังรวนเร "คุณคิดว่าพวกมันคือกลุ่มสมาชิกรอดชีวิตจากดาวเคราะห์น้อยเซเรสหรือครับ?" คาเล็บเอ่ยถามขึ้น ทำลายความเงียบที่ถูกคั่นกลางด้วยเสียงคำรามต่ำๆ ของโครงสร้างสถานี "เปล่าเลยครับ ผู้กอง" อีไลจาห์นิ้วเรียวยาวกดลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมอย่างรวดเร็ว รหัสผ่านสิบสองหลักถูกป้อนเข้าไปด้วยความชำนาญ หน้าจอหลักเปลี่ยนเป็นภาพจำลองสามมิติของโครงสร้างสถานีอวกาศทั้งหมด สีแดงฉานกระจายตัวอยู่บริเวณฮับเชื่อมต่อหมายเลขสี่ "สิ่งที่กำลังกระแทกสถานีของเราอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่คน... และไม่ใช่ยานอวกาศของมนุษย์ด้วยซ้ำ" คาเล็บก้าวเข้าไปยืนชิดด้านหลังของอีไลจาห์ สายตาคมกวาดมองภาพจำลองสามมิติบนจอภาพ ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วกล้ามเนื้อทุกมัด "แล้วมันคืออะไร?" อีไลจาห์หยุดมือที่กำลังพิมพ์ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันกลับมาสบตากับนายทหารหนุ่ม แววตาขี้เล่นเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความมืดมิดและความจริงอันหนძาวเหน็บที่สะท้อนอยู่หน่วยตาคู่นั้น "มันคือ 'ระบบเก็บกวาดอัตโนมัติ' ของบริษัทแม่... และพวกมันมาที่นี่เพื่อลบหลักฐานทุกอย่าง ซึ่งหมายถึงพวกเราทุกคนด้วย" เสียงสัญญาณเตือนภัยเงียบลงกะทันหัน ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมพื้นที่ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอหลักกลับปรากฏภาพจากกล้องวงจรปิดภายนอกฮับเชื่อมต่อหมายเลขสี่—เงาสะท้อนของโลหะสีดำสนิทที่กลกลืนไปกับความเวิ้งว้างของจักรวาล กำลังฝังคมเขี้ยวเล็บไฮดรอลิกขนาดมหึมาลงบนผนังเหล็กของสถานี พร้อมกับเสียงเคาะโลหะดังขึ้นสามครั้งเป็นจังหวะ... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ราวกับมีใครบางคนกำลังยืนรออยู่หน้าประตูบ้านของพวกเขาจริงๆ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในห้วงอวกาศนี้ไปด้วยกันนะครับ