ความลับใต้แผงวงจร

เสียงคำรามต่ำของตัวเก็บประจุแม่เหล็กไฟฟ้าในผนังห้องเครื่องยนต์ดังระงับความตึงเครียดในอากาศ แรงโน้มถ่วงเทียมระดับศูนย์จุดแปดทำให้เส้นผมสีดำสนิทของอีไลจาห์ลู่ลงเล็กน้อยตามแรงเหวี่ยงของสถานีอวกาศเซนทาริล ในมือของเขามีแผงวงจรทองแดงเก่าคร่ำคร่าชิ้นหนึ่ง ซึ่งสภาพของมันฟ้องชัดเจนว่าผ่านการดัดแปลงอย่างผิดกฎหมายมาอย่างโชกโชน "คุณกำลังเล่นกับไฟ, วอล์คเกอร์" เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นดังขึ้นจากความมืดตรงทางเชื่อมบล็อก C คาเล็บ รีด ก้าวเท้าเข้ามาในรัศมีแสงสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอคอนโซล ชุดเครื่องแบบนายทหารควบคุมสถานีของเขายังคงเนี๊ยบไร้ที่ติ แม้จะเป็นเวลาตีสองตามเวลามาตรฐานสากลอวกาศ สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจดจ้องไปยังแผงวงจรในมืออีกฝ่าย ทว่าความระแวดระวังนั้นกลับเจือปนด้วยความอยากรู้อยากเห็นบางอย่างที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้กรอบระเบียบวินัย อีไลจาห์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขายังคงใช้หัวแร้งจี้ลงบนจุดเชื่อมตะกั่วอย่างแม่นยำ ควันสีขาวบางเบาลอยขึ้นและถูกระบบดูดอากาศกลืนหายไปในเสี้ยววินาที "ไฟในเตาปฏิกรณ์ของสถานีนี้กำลังจะมอดดับลงในอีกสามสัปดาห์ข้างหน้า ผู้กองรีด... ถ้าเราไม่ยอมเล่นกับไฟตอนนี้ เราคงต้องแข็งตายอยู่ในกระป๋องเหล็กกลวงๆ นี่ด้วยกันทั้งคู่" เสียงของอีไลจาห์ราบเรียบ เย็นชา และเต็มไปด้วยความมั่นใจที่มักทำให้คาเล็บรู้สึกหงุดหงิดใจอยู่เสมอ คาเล็บก้าวเข้ามาประชิดจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงก้าวเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวของอีกฝ่าย—กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับความเย็นเยือกของอวกาศ—ลอยแตะจมูก "กฎระเบียบของสหพันธ์ระบุไว้ชัดเจนว่า อุปกรณ์สื่อสารและโครงสร้างพื้นฐานทุกชิ้นต้องผ่านการตรวจสอบจากส่วนกลาง การที่คุณซ่อมแซมมันด้วยวิธีใต้ดินแบบนี้ มันตีความได้เป็นอย่างอื่นไม่ได้เลยนอกจาก 'การกบฏ'" อีไลจาห์วางหัวแร้งลงบนแท่นวางอย่างเบามือ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาคาเล็บตรงๆ ดวงตาสีเทาเข้มของวิศวกรหนุ่มคู่นั้นสะท้อนแสงไฟจากจอภาพ ดูลึกซึ้งและว่างเปล่าในเวลาเดียวกัน "กบฏต่อใครครับ? ต่อคนที่นั่งจิบกาแฟอุ่นๆ อยู่บนดาวพฤหัสฯ แล้วมองเห็นพวกเราเป็นแค่ตัวเลขในงบประมาณประจำปีอย่างนั้นเหรอ?" มุมปากของอีไลจาห์กระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ความสุขโดยสิ้นเชิง "คุณรักระเบียบวินัยมากใช่ไหมผู้กอง? งั้นลองบอกผมทีสิว่า ระเบียบข้อไหนที่บอกว่าพวกเขามีสิทธิ์ตัดออกซิเจนในเขตอยู่อาศัยระดับสามเพื่อประหยัดพลังงาน?" คำพูดนั้นราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบ คาเล็บชะงักไป ดวงตาคมกริบไหววูบชั่วขณะหนึ่ง เขารู้ดีว่าอีไลจาห์พูดความจริง งบประมาณที่ถูกตัดทอนทำให้ระบบชีวิตในสถานีเริ่มเสื่อมลงทีละน้อย แต่ในฐานะนายทหารผู้รักษากฎ คาเล็บถูกฝึกมาให้มองข้ามความเจ็บปวดเหล่านั้นเพื่อส่วนรวม "มันคือหน้าที่..." คาเล็บเอ่ยเสียงแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว ความแข็งกร้าวในน้ำเสียงลดระดับลงเมื่อเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้ "หน้าที่เหรอครับ? หรือมันคือความขลาดกลัวที่จะยอมรับว่า ระบบที่คุณยอมเอาชีวิตเข้าแลกปกป้องมัน... มันกำลังพังทลายจากข้างใน" อีไลจาห์ขยับตัวเล็กน้อย แผงควบคุมตรงหน้าส่งเสียงร้องเตือนเบาๆ เขายื่นมือไปกดปุ่มปลดล็อกช่องลับใต้แผงวงจรหลักที่ซ่อนอยู่หลังผนังโลหะหนาเตอะ แผ่นโลหะหนักอึ้งเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นพื้นที่ว่างเปล่าขนาดเล็กภายในผนัง คาเล็บขมวดคิ้ว เขาก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นโดยสัญชาตญาณ มือข้างหนึ่งเผลอวางไว้ใกล้ซองปืนพกเลเซอร์ที่ข้างเอวอย่างระแวดระวัง "คุณซ่อนอะไรไว้ตรงนั้น" อีไลจาห์ไม่ได้ตอบคำถามทันที เขาสอดมือเข้าไปในช่องลับนั้นแล้วหยึงวัตถุบางอย่างออกมา มันคือแผ่นข้อมูลโฮโลแกรม (Data Holo-Disk) สีดำสนิทที่เคลือบด้วยสารป้องกันคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าอย่างหนา "นี่คือเหตุผลที่สถานีนี้ถูกสร้างขึ้นมาจริงๆ ไม่ใช่เพื่อการวิจัยทรัพยากรดาวเคราะห์อย่างที่พวกเขากรอกหูพวกเราทุกวัน" อีไลจาห์วางแผ่นข้อมูลลงบนคอนโซลกลาง แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นพร้อมกับการฉายภาพสามมิติขนาดใหญ่ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศระหว่างคนทั้งสอง ภาพที่ปรากฏขึ้นคือแผนผังโครงสร้างสถาปัตยกรรมขนาดมหึมา ที่ซับซ้อนและล้ำหน้าเกินกว่าเทคโนโลยีปัจจุบันของมนุษยชาติจะจินตนาการได้ มันคือระบบขับเคลื่อนอวกาศลึกที่เชื่อมต่อกับแกนกลางของสถานีเซนทาริลโดยตรง และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ มีรหัสลับควบคุมที่ผูกติดอยู่กับระบบทำลายล้างตัวเอง คาเล็บเบิกตากว้างเล็กน้อย ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อมูลที่เลื่อนผ่านหน้าจอ "นี่มัน... แผนผังของ 'โปรเจกต์โอเอซิส' ข้อมูลนี้ถูกประกาศว่าสูญหายไปตั้งแต่สงครามดาวอาณานิคมครั้งที่สี่แล้วนี่ คุณไปเอามอมันมาจากไหน?" "จากซากสถานีวิจัยร้างที่พวกคุณสั่งให้ผมไป 'ตรวจสอบความปลอดภัย' เมื่อสามเดือนก่อน" อีไลจาห์ตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท แต่แฝงไปด้วยความเคียดแค้นที่ถูกเก็บกดไว้ลึกๆ "พวกเขาส่งพวกเรามาที่นี่เพื่อเป็นหนูทดลอง, ผู้กอง... สถานีเซนทาริลไม่ใช่สถานีสำรวจ แต่มันคือระเบิดเวลาชิ้นใหญ่ ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อนหลักฐานความล้มเหลวของสภาบริหาร" ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องควบคุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของระบบระบายอากาศที่เตือนว่าเวลาของพวกเขากำลังเหลือน้อยลงทุกที คาเล็บจ้องมองภาพสามมิติของแผนผังลับนั้นสลับกับใบหน้าของอีไลจาห์ ความเชื่อมั่นทั้งหมดที่เขายึดถือมาตลอดชีวิตเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง รากฐานของโลกที่เขาเคยคิดว่าเข้าใจกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่เคยกำแน่นข้างลำตัวคลายออกช้าๆ "ถ้าสิ่งที่คุณพูดเป็นความจริง..." คาเล็บเงยหน้าขึ้นสบตากับวิศวกรหนุ่ม แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความดุดันหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความสับสนและความเปราะบางที่ถูกเปิดเปลือยออกมา "ทำไมคุณถึงบอกผม? คุณน่าจะเก็บมันไว้แล้วหนีไปคนเดียวตั้งนานแล้วนี่, อีไลจาห์" อีไลจาห์นิ่งอึ้งไปชั่ววินาทีเมื่อได้ยินอีกฝ่ายเรียกชื่อจริงของตนเป็นครั้งแรก ความใกล้ชิดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันและอันตรายทำให้หัวใจของวิศวกรหนุ่มกระตุกไหวอย่างแปลกประหลาด เขาก้าวเข้าไปใกล้คาเล็บอีกนิด จนกระทั่งรับรู้ได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่ม "เพราะผมไม่ได้อยากหนีไปคนเดียว..." อีไลจาห์กระซิบแผ่วเบา ดวงตาสีเทาเข้มจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของคาเล็บ "และเพราะผมรู้ว่า... คุณเป็นคนเดียวในสถานีนี้ ที่ยังมีความกล้าพอที่จะทำสิ่งที่ถูกต้อง แม้ว่ามันจะต้องแลกด้วยทุกอย่างก็ตาม" คาเล็บนิ่งงัน หัวใจเต้นระรัวในอกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดบางอย่างที่ทรงพลังยิ่งกว่าแรงโน้มถ่วงใดๆ ในจักรวาล เขากำลังจะเอաբากอ้าปากพูดตอบบางอย่าง ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้ขยับเข้าใกล้กันมากกว่าเดิม เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งบล็อก *ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!* แสงไฟสีแดงฉานกะพริบวาบสลับกันทั่วห้องควบคุม หน้าจอโฮโลแกรมของแผนผังลับดับวูบลงในทันที พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนใหม่ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอหลักด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน *[ SYSTEM OVERRIDE: DETECTED UNAUTHORIZED ACCESS FROM COMMAND DECK ]* ทั้งสองคนผละออกจากกันโดยสัญชาตญาณ คาเล็บหันขวับไปมองที่ประตูทางเข้า ขณะที่อีไลจาห์รีบคว้าแผ่นข้อมูลโฮโลแกรมซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ตอย่างรวดเร็ว ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตั้งตัว ประตูนิรภัยด้านนอกก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงระเบิด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของทหารหน่วยรบพิเศษจำนวนหลายนายพร้อมอาวุธครบมือดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินมืดมิด พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในห้วงอวกาศนี้ไปด้วยกันนะครับ — เนบิวลาสตาร์