ในห้องควบคุมที่ไร้ลมหายใจ

เสียงคำรามต่ำทุ้มของระบบระบายความร้อนระดับสามดังสะท้อนก้องไปทั่วผนังโลหะเคลือบไทเทเนียมของห้องควบคุมหลัก กลิ่นอับชื้นของโอโซนผสมผสานกับคราบสนิมเหล็กอวกาศลอยคออยู่ในบรรยากาศที่ถูกบีบอัดจนแทบไร้ลมหายใจ แสงไฟสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของอีไลจาห์ วอล์คเกอร์ คมสัน เยียบเย็น และนิ่งสนิทราวกับรูปสลักหินอ่อน นิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือไนลอนกันกระแสไฟฟ้ายังคงวางอยู่บนแผงควบคุมหลัก ปลายนิ้วของเขากำลังกดรหัสคำสั่งชุดสุดท้ายลงไปอย่างแม่นยำ ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่กะพริบถี่กระชั้นชิด *“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... อีไลจาห์ รหัสผ่านของคุณถูกต้อง”* เสียงสังเคราะห์จากระบบเอไออัจฉริยะดังขึ้นแทรกเสียงสัญญาณเตือน ทว่าวินาทีต่อมา เสียงฝีเท้าหนักแน่นอันเป็นเอกลักษณ์ของรองเท้าคอมแบทพื้นแม่เหล็กก็กระแทกเข้ากับพื้นห้องควบคุมอย่างรุนแรง ตามด้วยเสียงปลดล็อกสลักกระสุนพลังงานที่ดังชัดเจนจนบาดแก้วหู “มือออกจากแผงควบคุมซะ วอล์คเกอร์” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง มันเต็มไปด้วยความเฉียบขาดของนายทหารผู้ไม่เคยยอมประนีประนอมกับกฎระเบียบ คาเล็บ รีด ยืนตระหง่านอยู่ตรงทางเข้า ร่างกายกำยำภายใต้เครื่องแบบผู้คุมกฎแห่งสุญญากาศขยับเข้าประชิดด้วยความเร็วที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ปืนพกสนามรุ่นมาตรฐานในมือของเขาถูกยกขึ้นเล็งตรงไปยังแผ่นหลังของวิศวกรหนุ่มอย่างแม่นยำ ระยะห่างเพียงไม่ถึงสามเมตรนี้ ปฏิกิริยาเพียงเสี้ยววินาทีสามารถตัดสินความเป็นความตายได้ทันที อีไลจาห์ไม่ได้หันกลับไปมอง เขายังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นราวกับไม่รู้สึกรู้สาต่อปากกระบอกปืนที่จ่ออยู่ตรงท้ายทอย ปลายนิ้วของเขายังคงค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์โฮโลแกรม ปล่อยให้ข้อมูลชุดสุดท้ายวิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง “คุณมาช้าไปสามวินาทีนะ ผู้กองรีด” อีไลจาห์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทไร้ความหวาดกลัว เจือด้วยรอยยิ้มหยันบางเบาที่มุมปาก “ถ้าเป็นสถานการณ์จริง ตอนนี้สถานีอวกาศนีโอ-เทร่า คงกลายเป็นเศษซากดาวเคราะห์น้อยลอยเคว้งอยู่ในวงโคจรไปเรียบร้อยแล้ว” “ผมไม่ได้มาทำหน้าที่วิเคราะห์สถานการณ์จำลอง แต่มารับตัวคุณฐานละเมิดมาตราแปด วรรคสี่ แห่งประมวลกฎหมายความมั่นคงสุญญากาศ” คาเล็บก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว เสียงรองเท้ากระทบพื้นโลหะดังสะท้อนเป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจ “การดัดแปลงระบบจ่ายพลังงานหลักโดยไม่ได้รับอนุญาตจากส่วนกลาง มีโทษจำคุกสถานเดียว... และคุณก็รู้ดีกว่าใคร” “กฎระเบียบงี่เง่าพวกนั้นไม่ได้ช่วยให้ออกซิเจนในปอดของคุณเพิ่มขึ้นหรอกนะ คาเล็บ” อีไลจาห์ค่อยๆ หมุนตัวกลับมาช้าๆ เผชิญหน้ากับนายทหารผู้คุมกฎ ดวงตาสีเทาเข้มของเขาจ้องมองลึกลงไปในดวงตาคู่คมของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว “โครงสร้างฐานรากของสถานีนี้กำลังทรุดตัวลงจากแรงโน้มถ่วงจำลองที่แปรปรวน ถ้าผมไม่ตัดวงจรสำรองออก ศูนย์กลางการควบคุมทั้งหมดจะระเบิดเป็นจุลภายในสิบห้านาที คุณอยากให้พวกเราตายอย่างถูกต้องตามกฎ หรืออยากมีชีวิตอยู่เพื่อมานั่งจับผมเข้าห้องขังกันแน่ล่ะ” คาเล็บขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริมกวาดมองไปทั่วหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงกราฟิกโครงสร้างสถานีที่กำลังสั่นคลอน เขารู้ดีว่าสิ่งที่อีไลจาห์พูดคือความจริงครึ่งหนึ่ง แต่วิธีการที่วิศวกรหนุ่มเลือกใช้นั้นอยู่นอกเหนือการควบคุมและเต็มไปด้วยความเสี่ยงที่ไม่อาจยอมรับได้ “ผมไม่สนใจว่าคุณจะใช้ตรรกะบ้าๆ ไหนมาอ้าง แต่คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องนี้คนเดียว” คาเล็บก้าวเข้าไปประชิดตัวอีไลจาห์อย่างไร้ช่องว่าง ปลายกระบอกปืนขยับเข้าไปใกล้หน้าอกข้างซ้ายของอีกฝ่ายจนแทบแนบติดกับเนื้อผ้า “ส่งรหัสผ่านผู้ดูแลระบบมาให้ผมเดี๋ยวนี้ แล้วเดินไปที่ห้องกักตัวดีๆ วอล์คเกอร์ อย่าทำให้ผมต้องใช้กำลัง” ระยะห่างที่ลดลงทำให้ทั้งคู่สามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน กลิ่นอายเฉพาะตัวของผู้ชายทั้งสองคนที่ยืนอยู่บนขอบเหวแห่งอุดมการณ์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง คนหนึ่งคือผู้ยึดมั่นในกฎระเบียบเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยของจักรวาล แต่อีกคนคือผู้ที่พร้อมจะทำลายทุกกฎเกณฑ์เพื่อให้มนุษยชาติยังคงมีลมหายใจต่อไป อีไลจาห์ไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขากลับโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นเล็กน้อย จนหน้าผากเกือบจะชนกับปีกหมวกของคาเล็บ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากหยักลึก “ใช้กำลังอย่างนั้นหรือครับ ผู้กอง?” อีไลจาห์กระซิบเสียงต่ำ ถ้อยคำเจือความเย้ายوانและท้าทายในคราวเดียวกัน “คุณกล้าพอที่จะล็อกตัวผมจริง ๆ หรือเปล่า... หรือว่าลึกๆ แล้ว คุณแค่อยากหาข้ออ้างในการเข้ามาอยู่ใกล้ผมในระยะประชิดแบบนี้กันแน่” บรรยากาศในห้องควบคุมที่ไร้ลมหายใจพลันทวีความร้อนรุ่มขึ้นมาทันที เคมีอันตรายระหว่างทั้งสองคนพุ่งพล่านราวกับสนามแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่พยายามฝืนดึงดูดเข้าหากัน คาเล็บชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมไหววับด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนยากจะหยั่งถึง ภายใต้เครื่องแบบทหารที่ดูแข็งกระด้าง หัวใจของเขากำลังเต้นรัวด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่ไม่อาจปฏิเสธ “อย่ามาเล่นลิ้นกับผม วอล์คเกอร์” คาเล็บเค้นเสียงลอดไรฟัน มือขวาที่ถือปืนสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงอารมณ์ที่กำลังตีรวนอยู่ในอก “คุณคิดว่าตัวเองฉลาดนักใช่ไหม ถึงได้กล้าเล่นกับไฟแบบนี้” “ไฟน่ะมันร้อนก็จริงครับ... แต่มันก็เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้พวกเราไม่แข็งตายในความมืดไม่ใช่หรือไง” อีไลจาห์เอ่ยตอบเสียงนุ่ม แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความลุ่มลึกและท3าให้คาเล็บแทบสูญเสียการควบคุมสติ นิ้วมือเรียวของอีไลจาห์ขยับเข้าหาข้อมือข้างที่ถือปืนของคาเล็บอย่างช้าๆ ราวกับจะยอมจำนน ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วของเขากำลังจะแตะลงบนผิวเนื้อของนายทหาร สายตากลับเหลือบไปเห็นสัญญาณไฟสีส้มแปลกปลอมที่กะพริบอยู่บนแผงควบคุมระบบสำรองชั้นใต้ดิน—จุดที่ควรจะถูกตัดการเชื่อมไปแล้วตามคำสั่งของเขา อีไลจาห์ขมวดคิ้วมุ่น ความตระหนักรู้บางอย่างแล่นแปลบเข้ามาในสมองราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูง แผงควบคุมนั้น... ถูกใช้งานเมื่อสามวินาทีก่อนหน้านี้โดยบุคคลที่สาม ก่อนที่คาเล็บจะทันได้ออกคำสั่งซ้ำ อีไลจาห์ก็คว้าข้อมือของเขาแล้วดึงให้หลบลงต่ำอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงกระสุนปืนนัดหนึ่งที่พุ่งแหวกอากาศจากช่องระบายอากาศด้านบน เจาะทะลุกระจกห้องควบคุมแตกกระจาย เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินดังลั่นสนั่นหูยิ่งกว่าเดิม พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางจอโฮโลแกรม *“คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านระดับสูงจาก ‘ศูนย์วิจัยลับเซกเตอร์ศูนย์’... ระบบกำลังถูกควบคุมโดยบุคคลภายนอก”* คาเล็บเบิกตากว้างเมื่อตระหนักว่าพวกเขาทั้งคู่ไม่ได้อยู่ตามลำพังในสถานีแห่งนี้ และสิ่งที่อีไลจาห์พยายามทำเมื่อครู่ ไม่ใช่การขัดขวางระบบ... แต่เป็นการพยายามปกป้องมันจากบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า ก่อนที่ใครจะได้ทันขยับตัว ประตูเหล็กนิรภัยด้านหลังห้องควบคุมก็เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างในชุดกันความดันสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามา พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบผ่านกระจกหมวกนิรภัยที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้เห็น ณ ที่แห่งนี้ --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างและเปี่ยมด้วยความลับนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ *เนบิวลาสตาร์*