ตัวประกันใจ

ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทไม่ได้น่ากลัวเท่ารอยยิ้มเยียบเย็นบนริมฝีปากของคาร์ลอสในวินาทีนี้ “เลือกเอาสิครับ คุณภัณฑารักษ์คนเก่ง ภาพวาดชิ้นเอกที่พวกคุณพยายามไขปริศนามาทั้งชีวิต หรือลมหายใจของผู้หญิงที่ยืนปากเก่งอยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องนิรภัยใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของอิฐโบราณและกลิ่นคาวสนิมจางๆ คลุ้งอยู่ในอากาศ รินรดายืนตัวแข็งทื่อ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม แต่นัยน์ตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นทรงเฉี่ยวกลับฉายแวววาวโรจน์ด้วยโทสะที่ถูกกดทับไว้จนถึงขีดสุด เบื้องหน้าของเธอ—พายถูกมัดมือไพล่หลังและถูกบังคับให้คุกเข่าอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ปลายกระบอกปืนของลูกน้องคาร์ลอสจ่ออยู่ที่ขมับบาง เส้นผมยุ่งเหยิงเปียกชื้นด้วยเหงื่อ แต่ดวงตาคู่สวยที่เคยพกความกวนประสาทมาเต็มร้อย กลับไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย “ยัยบ้าเอ๊ย…” รินรดากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นนูน เผลอสบถออกมาเบาๆ ด้วยความร้อนรนที่ตีรวนขึ้นมาจุกอก “บอกแล้วไงว่าฉันเอาอยู่…” พายแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งที่สถานการณ์คับขันถึงชีวิต ดวงตาคู่คมช้อนขึ้นมองภัณฑารักษ์สาวด้วยแววตาแพรวพราวที่ยังคงหลงเหลือความกวนโมโหไว้ครบถ้วน “...ไม่ต้องห่วงฉันหรอกค่ะคนสวย ถึงฉันจะตายไป อย่างน้อยคุณก็จะได้จดจำผู้หญิงที่ปากจัดที่สุดในสามโลกคนนี้ไปตลอดชีวิตแน่ๆ” “หุบปากไปเลยนะพาย!” รินรดากระแทกเสียงดุ กลั้นก้อนสะอื้นที่จุกแน่นไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็นที่เธอพยายามสวมกอดมันเอาไว้ มือเรียวที่กำหมัดแน่นสั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกผิดและหวาดกลัวตีรวนเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก นี่ไม่ใช่เกมไขปริศนาภาพวาดในพิพิธภัณฑ์ที่ผิดพลาดแล้วแค่เริ่มต้นใหม่ แต่นี่คือความเป็นความตาย… และเดิมพันครั้งนี้คือชีวิตของคนที่กวนใจเธอที่สุดในโลก คาร์ลอสหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้รินรดาทีละก้าว ชูแฟลชไดรฟ์สีเงินในมือที่บรรจุข้อมูลลับทั้งหมดของภาพวาดล้ำค่าขึ้น “เวลาจำกัดนะคะ รินรดา… กุญแจรหัสตู้นิรภัย แลกกับชีวิตของนักสืบปากดีคนนี้ คุณจะเลือกศิลปะที่ไร้วิญญาณ หรือคนที่มีชีวิตชีวาตรงหน้าล่ะ?” บรรยากาศในห้องกดดันจนแทบหยุดหายใจ รินรดากวาดสายตามองระหว่างแฟลชไดรฟ์ในมือของมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล กับใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นแต่ยังส่งยิ้มบางๆ มาให้เธอของพาย สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว—หากเธอยื่นกุญแจให้ คาร์ลอสจะได้ทุกอย่างไปและอาจฆ่าปิดปากพวกเธอทั้งคู่ในที่สุด แต่ถ้าเธอไม่ให้… พายจะตายต่อหน้าต่อตาเธอ *ไม่… เธอจะไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด* “ฉันให้เวลาสามวินาที…” คาร์ลอสเริ่มนับถอยหลัง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนมุมปาก “หนึ่ง… สอง…” “หยุด!” รินรดาตะโกนลั่น ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองคาร์ลอสอย่างไร้ความเกรงกลัว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติทั้งหมดกลับคืนมา ร่างระหงภายใต้สูทเวย์เนี้ยบกริบก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างสง่างาม แม้สถานการณ์จะตกเป็นรอง “คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่าคนอย่างคาร์ลอส จะรักษาสัญญาปล่อยตัวประกันหลังจากได้สิ่งที่ต้องการแล้ว?” เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น ทว่าแฝงด้วยความเฉียบคมที่ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ พายลอบมองแผ่นหลังของภัณฑารักษ์สาวด้วยหัวใจที่เต้นรำ รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก แม้ในยามวิกฤต ผู้หญิงคนนี้ก็ยังคงความเย่อหยิ่งและเด็ดเดี่ยวได้เสมอต้นเสมอปลาย สมกับเป็นรินรดาที่เธอตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ปากดีไม่แพ้กันเลยนี่…” คาร์ลอสหน้าตึงขึ้น รัศมีอำมหแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา “งั้นก็เชิญรับชมวาระสุดท้ายของคนปากดี—” “ฉันบอกให้เลือกไงคะ… ว่าจะเอายังไงต่อดี” เสียงหวานราบเรียบแต่เฉียบขาดดังแทรกขึ้น พร้อมกับเสียงก้องกังวานของฝีเท้าจำนวนมากที่วิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบห้องนิรภัยใต้ดินแห่งนี้ ประตูเหล็กหนาถูกกระแทกเปิดออกอย่างไร้ความปรานี เจ้าหน้าที่ตำรวจสากลและหน่วยรบพิเศษในชุดเครื่องแบบเต็มยศพุ่งเป้าอาวุธมาที่คาร์ลอสและลูกน้องทันที สถานการณ์พลิกผันในพริบตา! คาร์ลอสหน้าถอดสี รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เขากัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจเมื่อรู้ว่าตัวเองตกหลุมพราง “พวกแก… เล่นตุกติกงั้นเหรอ!” รินรดาไม่ตอบคำถามนั้น เธอรีบพุ่งตัวเข้าไปหาพายทันที มือเรียวรีบใช้มีดพกขนาดเล็กที่แอบซ่อนไว้ตัดเชือกที่มัดข้อมือให้อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ท่าทีที่เคยสุขุมเยือกเย็นหลุดหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความร้อนรนและโล่งอกที่ฉายชัดผ่านแววตาคู่สวย ทันทีที่มือเป็นอิสระ พายไม่รอช้าที่จะคว้าตัวรินรดาดึงเข้ามาสวมกอดไว้แน่น ฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่บอบบางสูดกลิ่นหอมคุ้นเคยเพื่อเรียกขวัญและกำลังใจ “เก่งมากค่ะคนสวย นึกว่าจะยอมแพ้ซะแล้ว” พายกระซิบเสียงแหบพร่าข้างใบหูของคนในอ้อมแขน แม้จะอยู่ในสถานการณ์ระทึกขวัญ แต่ก็ยังไม่วายหยอกเย้า รินรดาทุบกำปั้นลงบนหลังอีกฝ่ายเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ แต่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายกอดไว้โดยไม่ขัดขืน หัวใจที่เต้นรำด้วยความกลัวเมื่อครู่ค่อยๆ สงบลงเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากอ้อมแขนของคนตรงหน้า “ถ้าคุณตายขึ้นมาจริงๆ ฉันคงเป็นคนแรกที่ขุดศพคุณขึ้นมาหยิกให้เนื้อเขียวแน่ๆ ยัยตัวแสบ” รินรดาเสียงสั่นเล็กน้อย ซ่อนหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยไว้ภายใต้ความดุ พายหัวเราะเบาๆ ในลำคอผละออกเล็กน้อยเพื่อสบตา ดวงตาคู่คมพินิจมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ตอนนี้เจือรอยเปื้อนฝุ่น นิ้วเรียวยื่นไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและร้อนแรงพวยพุ่งขึ้นมาในอกจนแทบควบคุมไม่ได้ “เป็นห่วงฉันเหรอคะเนี่ย?” พายกระเซ้าเสียงนุ่ม นัยน์ตาเป็นประกายวิบวับ รินรดาสบตากับอีกฝ่ายนิ่ง เนตรสีเข้มไหวระริก เธอเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อใบหน้าของทั้งคู่ขยับเข้ามาใกล้กันเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดกัน ระยะห่างระหว่างพวกเธอลดลงจนแทบไม่มีที่ว่าง หัวใจเต้นแรงแข่งกันยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับปลายกระบอกปืนเสียอีก และในวินาทีที่ริมฝีปากของพวกเธอกำลังจะแนบชิดกันเพื่อปิดฉากความตึงเครียดทั้งหมดด้วยความหวานล้ำ… “คุณรินรดาครับ! เราควบคุมสถานการณ์ไว้หมดแล้วครับ!” เสียงตะโกนรายงานของหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการพิเศษดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูฉับพลัน พร้อมกับแสงไฟแฟลชและเสียงวุ่นวายรอบตัวที่กลับคืนสู่ความจริง พายถอนหายใจออกมาอย่างเสียดายเล็กน้อย ขณะที่รินรดารีบผลักอกอีกฝ่ายออกทันที ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย เธอกระแอมไอเบาๆ เพื่อปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นภัณฑารักษ์สาวผู้เยือกเย็นคนเดิม “ดีค่ะ… พาตัวคาร์ลอสไปสอบสวนให้ละเอียด ส่วนหลักทั้งหมดรวบรวมให้ครบอย่าให้ตกหล่น” รินรดาสั่งการด้วยน้ำเสียงเรียบกริบ แต่ดวงตายังคงหลบเลี่ยงการสบตากับนักสืบเจ้าเล่ห์ที่ส่งยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้อย่างไม่ลดละ พายกอดอกมองท่าทีเขินอายที่พยายามกลบเกลื่อนนั้นด้วยความเอ็นดู รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากก่อนที่เธอจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของรินรดาเบาๆ “คดีนี้ใกล้จะปิดฉากลงแล้วนะคะคนสวย… แต่ดูท่าทางแล้ว หัวใจฉันเนี่ยสิคะ สงสัยคงต้องให้คุณรับผิดชอบดูแลไปตลอดชีวิตซะแล้วล่ะมั้งคะ?” รินรดาชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีโดยไม่ต้องแต่งแต้มเครื่องสำอาง เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ กำหมัดแน่นด้วยความหมั่นไส้ในความแพรวพราวที่ไม่เคยแผ่วของคนตรงหน้า ทว่า… ก่อนที่เธอจะได้อ้าปากตอกกลับคำเย้าแหย่นั้น ดวงตากลมโตก็พลันเบิกกว้างขึ้นเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเงาร่างลึกลับที่ก้าวออกมาจากมุมมืดของห้องนิรภัย พร้อมกับประกายแสงเย็นเยียบของมีดพกที่พุ่งตรงมายังแผ่นหลังของพายโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันรู้ตัว! “พาย—ระวัง!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกและฟินจิกหมอนไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งกัดทั้งรักของพวกเธอนะคะ!