เดิมพันสุดท้าย

"คุณคิดจริงๆ หรือคะว่าความงามบนผืนผ้าใบจะช่วยไถ่บาปให้ความโสมมใต้พรมของคุณได้" เสียงทุ้มต่ำแต่กังวานราวกับเสียงกระซิบจากยมทูตดังขึ้น ท่ามกลางความมืดสลัวของห้องจัดแสดงนิทรรศการชั้นใต้ดิน กลิ่นอายของสีน้ำมันเก่า กลิ่นอายของความตาย และกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของคาร์ลอสลอยอบอวลปะปนกันจนน่าสะอิดสะเอียน รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าภาพวาดชิ้นเอกที่ถูกขโมยไป เธอไม่ได้สวมสูทเนี้ยบกริบแบบที่เคยมีมา แต่กลับสวมเพียงชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทที่ขับเน้นสัดส่วนและทรวดทรงให้ดูเย้ายวนทว่าอันตราย ดวงตาคู่คมกริบจ้องมองชายวัยกลางคนผู้มีรอยยิ้มเยือกเย็นอยู่มุมปาก คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความมั่นใจในอำนาจที่ตนถือครอง เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละนิด รองเท้าหนังราคาแพงกระทบกับพื้นหินอ่อนเกิดเสียงก้องกังวาน "รินรดา... เธอช่างกล้าหาญ หรือว่าโง่เขลาเบาปัญญาดีล่ะที่กล้าเดินเข้ามาในถ้ำเสือเพียงลำพังแบบนี้" คาร์ลอสหยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว สายตาคมกวาดมองสำรวจเรือนร่างของหญิงสาวด้วยความพึงพอใจ "พาย นักสืบปากดีคนนั้นไม่ได้ตามติดเป็นเงาเหมือนเคยนี่ หรือว่าเธอทิ้งเขาไว้ข้างหลังเพราะกลัวเขาจะตายก่อนวัยอันควร?" รินรดาไม่สะดุ้งสะเทือน เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏบนเรียวปากสีชาดนั้นเย้ายวนและท้าทายในเวลาเดียวกัน "คนอย่างฉันไม่จำเป็นต้องพึ่งเงาของใครเพื่อจัดการกับคนสารเลวหรอกค่ะ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือน "โดยเฉพาะคนที่มีรสนิยมต่ำช้า ชอบสะสมผลงานศิลปะที่แลกมาด้วยชีวิตคน" รอยยิ้มบนใบหน้าของคาร์ลอสหายวับไปทันที ดวงตาของเขาหรี่ลงด้วยความโกรธเกรี้ยว ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดารู้ดีว่าเวลานี้ทุกวินาทีมีค่า เธอกำลังเล่นเกมเดิมพันด้วยชีวิตเพื่อดึงความสนใจของเขาไว้ รอคอยสัญญาณจากภายนอกที่เธอรู้ว่าพายและทีมตำรวจกำลังเคลื่อนไหว "ปากเก่งนักนะ..." คาร์ลอสกัดฟันกรอด ก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนรินรดาแทบตั้งตัวไม่ทัน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเธอ บีบแน่นจนความเจ็บแปล๊บวิ่งพล่านไปทั่วกระดูก "แต่เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ที่บังเอิญรู้มากเกินไป... และความรู้นั่นแหละที่จะฆ่าเธอ" รินรดาเจ็บจนต้องนิ่วหน้า แต่เธอกลืนความเจ็บปวดนั้นลงคออย่างรวดเร็ว ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายได้ใจ เธอมองสบตาเขาตรงๆ แววตาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความท้าทายที่ลุกโชน "ถ้าฉันตาย... ความลับทั้งหมดที่แกซ่อนไว้ก็จะถูกเปิดเผยในอีกสิบนาทีข้างหน้า" รินรดากระซิบเสียงลอดไรฟัน รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย "คิดว่าฉันจะมาที่นี่มือเปล่าหรือคะ คาร์ลอส?" ชายหนุ่มชะงักไปชั่วครู่ สีหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นความลังเลและความระแวง เขากวาดสายตามองไปรอบห้องมืดทึบราวกับกลัวว่าจะมีกล้องหรือเครื่องบันทึกเสียงซ่อนอยู่ทุกมุม "แกวางแผนอะไรไว้..." คาร์ลอสถามเสียงต่ำ มือที่บีบแขนเธอเผลอคลายแรงลงเล็กน้อย นั่นคือจังหวะที่รินรดารอคอย! เธอไม่รอช้า ใช้แรงทั้งหมดบิดข้อมือหลุดจากการเกาะกุม ก่อนจะก้าวถอยหลังเว้นระยะห่างอย่างสง่างาม ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวระรัวด้วยความตื่นเต้นและหวาดหวั่นไม่น้อยกับสถานการณ์เฉพาะหน้า บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง ทว่า... ในวินาทีที่คาร์ลอสกำลังจะพุ่งตัวเข้าใส่เธออีกครั้งเพื่อปิดปาก "พอแค่นั้นแหละไอ้แก่ตัณหากลับ! ถ้าแกขยับอีกนิดเดียว สมองแกได้กลายเป็นโกโก้ครั้นช์แน่" เสียงหวานหูแต่กวนประสาทที่คุ้นเคยดังทะลุกำแพงความเงียบเข้ามา พร้อมกับร่างโปร่งของใครบางคนที่พังประตูเหล็กด้านหลังห้องเข้ามาอย่างไม่เกรงใจใคร แสงไฟฉายสว่างจ้าสาดส่องตรงไปยังใบหน้าของคาร์ลอสจนเขาต้องยกมือขึ้นบัง รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อย แม้เธอจะวางแผนไว้แล้วว่าจะถ่วงเวลาให้พายเข้ามา แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับกระตุกวูบด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นใบหน้ากวนๆ ของนักสืบสาวผู้ไม่เคยมาตรงเวลาสักครั้ง... แต่ครั้งนี้กลับมาทันเวลาพอดิบพอดี พายก้าวฉับๆ เข้ามาหยุดยืนเคียงข้างรินรดา ปืนในมือเล็งตรงไปที่ศีรษะของคาร์ลอสอย่างแม่นยำ สายตาคมปลาบกวาดมองสำรวจร่างของภัณฑารักษ์สาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าเธอยังปลอดภัยดี พายก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปยักคิ้วกวนๆ ให้คาร์ลอส "ไงคะคุณนักสะสม... ผลงานชิ้นเอกชิ้นต่อไปที่คุณควรสนใจ น่าจะเป็นกุญแจมือคู่นี้มากกว่านะว่าไหม?" พายเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน ชวนให้เลือดขึ้นหน้าเสียเหลือเกิน คาร์ลอสกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง เขารู้ตัวแล้วว่าตอนนี้ตนเองจนมุมอย่างสมบูรณ์แบบ ตำรวจนับสิบชีวิตเริ่มก้าวเข้ามาล้อมรอบห้องจัดแสดงแห่งนี้จากทุกทิศทาง เสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนสั่งการดังอื้ออึงเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แต่ก่อนที่สถานการณ์จะคลี่คลายไปในทิศทางที่ควรจะเป็น คาร์ลอสกลับแย้มรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมา รอยยิ้มที่ทำให้สัญชาตญาณดิบของรินรดาร้องเตือนภัยทันที "คิดว่าฉันแพ้แล้วจริงๆ เหรอ..." คาร์ลอสพึมพำ ก่อนที่นิ้วมือหยาบกร้านจะเอื้อมไปกดสวิตช์ฉุกเฉินสีแดงเพลิงที่ซ่อนอยู่หลังกรอบภาพวาด! เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นตึก ไฟสีแดงฉานกะพริบวับวาบท่ามกลางความโกลาหล และก่อนที่พายจะทันได้เหนี่ยวไกปืน คาร์ลอสก็ทิ้งตัวดิ่งลงสู่ประตูกลลับใต้พื้นห้องอย่างรวดเร็วราวกับปลาไหล "เฮ้ย! หยุดนะ!" พายสบถลั่น พุ่งตัวเข้าไปหมายจะคว้าตัวเขาไว้ แต่ทว่าช้าไปเสี้ยววินาที ประตูกลเหล็กหนากลับปิดสนิทลงด้วยระบบอัตโนมัติ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังแว่วมาจากอุโมงค์เบื้องล่าง ความชุลมุนวุ่นวายเข้าปกคลุมพื้นที่ในพริบตา ตำรวจกรูเข้ามาเต็มห้องเพื่อควบคุมสถานการณ์ รินรดายืนนิ่งอยู่กลางความโกลาหล ลมหายใจหอบถี่เล็กน้อยจากความตึงเครียดที่เพิ่งคลายลง ทว่าความเงียบสงบยังไม่ทันกลับคืนมา มืออุ่นจัดของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อศอกของเธอ แล้วกระชากแรงๆ ให้เดินตามเข้าไปหลบหลังเสาหินขนาดใหญ่ที่พ้นจากสายตาของผู้คน รินรดาตกใจสะดุ้งเฮือก เธอเงยหน้าขึ้นเตรียมจะเอ่ยปากต่อว่า แต่คำพูดทั้งหมดกลับกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อพบว่าใบหน้าของพายอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนแก้มเนียน ดวงตาคู่สวยของนักสืบสาวพายในยามนี้ไม่มีความขี้เล่นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความดุและความหวาดวิตกที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "เธอzคิดอะไรอยู่ฮะรินรดา!" พายกระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธปนเป็นห่วง มือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นประคองกรอบหน้าของภัณฑารักษ์สาวไว้แน่น บังคับให้เธอมองสบตา "ถ้าอีตานั่นมีมีด หรือถ้ามันเร็วกว่านี้สักนิด เธอรู้ไหมว่าฉันจะ..." ประโยคคำพูดถูกกลืนหายไปเมื่อพายโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ชิดยิ่งขึ้นจนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน รินรดานิ่งงั้น สมองขาวโพลน หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับคาร์ลอสเสียอีก กลิ่นอายเฉพาะตัวของพายผสมกับความตึงเครียดของสถานการณ์สร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้เธอขยับตัวหนีไปไหนไม่ได้ ดวงตากลมโตของพายมองสำรวจริมฝีปากสีชาดของเธอก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา ประโยคที่ค้างคาถูกเอמהยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าและเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "ถ้าเธอเป็นอะไรไป... ฉันคงไม่รู้ว่าจะลากคอใครมาให้เธอจิกหัวใช้แบบนี้อีกแล้วนะ... ยัยตัวแสบ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกและติดตามความสัมพันธ์ที่ทั้งกัดทั้งรักของพวกเธอนะคะ!