จุดแตกหัก

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินคฤหาสน์คาร์ลอสคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ รินรดากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ความเจ็บปวดจากการถูกพันธนาการด้วยเชือกหยาบๆ ที่ข้อมือและข้อเท้าเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกหน่วงหนدในอกเมื่อมองร่างที่สะินสะเทือนจากการบาดเจ็บของคนตรงหน้า พาย... นักสืบปากเสียผู้ที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ตอนนี้กลับมีรอยแผลแตกที่หางคิ้ว เลือดสีสดไหลย้อยอาบแก้มเนียน แต่นัยน์ตาคู่สวยคู่นั้นยังคงกวนประสาทและพราวระยับด้วยประกายท้าทายไม่ส่างซา "มองหน้าฉันแบบนี้... หลงเสน่ห์ฉันจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วล่ะสิท่า ยัยภัณฑารักษ์หน้าตาย" พายเค้นเสียงหัวเราะแหบพร่าออกมา แม้ริมฝีปากจะแห้งผากจนแตกเป็นขุย แต่ก็ยังไม่วายส่งยิ้มยั่วเย้าที่ชวนให้คนฟังอยากจะหยิกเนื้อสักทีให้หายหมั่นไส้ "เก็บแรงไว้หายใจเถอะค่ะ ยัยตัวแสบ" รินรดากระซิบตอบ เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความตายที่อยู่ตรงหน้า แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวลึกๆ ว่าคนตรงหน้าจะเป็นอะไรไปเพราะเธอ เสียงหัวhะเยาะเย้ยของคาร์ลอสที่ยืนกอดอกอยู่มุมมืดของห้องดังแทรกขึ้น ทำลายบรรยากาศตึงเครียดแต่นุ่ม "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง ความรักอันยิ่งใหญ่ในห้องมืดๆ ใกล้ความตาย น่าเสียดาย... ที่ภาพวาดชิ้นเอกชิ้นสุดท้ายในชีวิตของพวกเธอ จะถูกวาดด้วยสีแดงสดของเลือดพวกเธอนี่แหละ!" คาร์ลอสยกปืนสั้นขึ้นเล็งตรงมาที่ร่างของทั้งสอง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้ายับย่นตามวัย นิ้วชี้เริ่มออกแรงกดไกปืนช้าๆ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย รินรดาสัญชาตญาณพุ่งพล่าน เธอขยับตัวสุดแรงเพื่อใช้ร่างของตัวเองบังให้กับพาย แม้จะรู้ว่ามันไร้ประโยชน์ แต่เธอยอมไม่ได้—ยอมให้คนปากร้ายคนนี้ต้องมาตายแทนความลับบ้าๆ ของพิพิธภัณฑ์แห่งนั้น "อย่าแม้แต่จะคิดนะ!" พายตาดาวโรจน์ พุ่งแรงเฮือกสุดท้ายกระแทกไหล่ชนรินรด2จนล้มกลิ้งหลบวิถีกระสุนไปได้อย่างเฉียดฉิว เสียงปืนคำรามกึกก้องสะท้อนไปทั่วห้องใต้ดิน กลิ่นดินปืนฉุนกึกคละคลุ้ง ทว่า ในวินาทีที่คาร์ลอสกำลังจะเหนี่ยวไกนัดที่สองเพื่อปลิดชีพพวกเธอให้สิ้นซอย... *ปั้ง! ปั้ง! เปรี้ยง!* ประตูไม้บานหนาของห้องใต้ดินถูกพังทลายลงด้วยแรงอัดมหาศาล แสงไฟสีแดงน้ำเงินวับวาบสาดส่องเข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนก้องกังวานของเจ้าหน้าที่ตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่กรูเข้ามาล้อมกรอบอย่างรวดเร็วราวกับภาพสโลว์โมชั่น "ตำรวจ! วางอาวุธลงเดี๋ยวนี้! ยกมือขึ้น!" คาร์ลอสหน้าถอดสี ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เขาหันซ้ายแลขวาเพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่ไม่ทันเสียแล้ว ปืนในมือถูกปัดร่วงลงพื้นด้วยทักษะการต่อสู้ระดับมืออาชีพ ก่อนที่ร่างท้วมของนักสะสมผู้ทรงอิทธิพลจะถูกกดลงราบกับพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบด้วยกุญแจมือเหล็กกล้า ความวุ่นวาย, เสียงฝีเท้า, เสียงวิทยุสื่อสาร และความชุลมุนผ่านไปราวกับภาพฝัน รินรดานั่งหอบหายใจโยนตัวพิงเสาปูน ปล่อยให้ความตึงเครียดที่สะสมมานานหลุดลอยไปกับลมหายใจเข้าออกลึกๆ ก่อนที่ความอบอุ่นคุ้นเคยจะโอบล้อมร่างเธอไว้ พายที่ถูกเจ้าหน้าที่แก้เชือกให้เป็นอิสระแล้ว โผเข้าประคองร่างของภัณฑารักษ์สาวทันที มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยแต่ยังคงความทะเยอทะยาน แตะสำรวจตามเนื้อตัวของรินรดาด้วยความร้อนรน แม้ปากจะยังไม่วายพ่นคำบ่นกลบเกลื่อนความห่วงใย "ไหนบอกว่าเป็นคนเจ้าระเบียบ รอบคอบไงคะคุณภัณฑารักษ์? ดูสภาพตอนนี้สิ... ผมเผ้ากระเซิงหมดแล้ว ยัยหน้าตายเอ้ย" รินรดานิ่งงัน ปล่อยให้พายสำรวจร่องรอยบาดแผลบนตัวเธอ ดวงตาคู่คมที่มักจะเยชาและเต็มไปด้วยกำแพง ไบ่ความเย็นชาออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความไหวระริกของหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยแต่ไม่ยอมไหลร่วงลงมา "แล้วใครใช้ให้คุณมารับกระสุนแทนฉันเล่า... ยัยตัวแสบปากเก่ง" รินรดาเค้นเสียงดุ แต่กลับสั่นเครือจนกลายเป็นการออดอ้อนโดยไม่รู้ตัว พายชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตสบประสานเข้ากับนัยน์ตาคู่สวยของรินรดาในระยะประชิด ความใกล้ชิดที่ไร้ซึ่งสิ่งกีดขวางใดๆ ทำให้ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบจะหลุดออกมาจากอกของกันและกัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่แฝงความคลั่งรักแบบฉบับของนักสืบสาวปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูของคนตัวสูงกว่า เสียงกระซิบนั้นแหบพร่าและสั่นไหวเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ "ก็บอกแล้วไงคะ... ว่าถ้าเธอตาย ฉันจะไปตามจิกหัวใช้ใครที่ไหนได้อีก... จริงไหมล่ะคะที่รัก?" รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจกระตุกวูบกับคำว่า 'ที่รัก' ที่หลุดออกมาจากปากคนตรงหน้า เธอเตรียมจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำคมๆ ตามสไตล์ แต่ทว่า... จังหวะที่ใบหน้าของทั้งคู่ขยับเข้าใกล้กันจนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกของนายตำรวจผู้บังคับบัญชาที่เดินเข้ามาใกล้ก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน "คุณรินรดาครับ! คุณพายครับ ปลอดภัยดีนะครับ ทีมแพทย์สนามรออยู่ข้างบนแล้ว..." พายชะงัก ผนวกกับรินรดาที่รีบเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายที่พุ่งพล่านจนร้อนผ่าวไปถึงใบหู ทว่า ก่อนที่พายจะถอนตัวออกห่าง นักสืบสาวกลับยื่นมือเรียวไปคว้าชายเสื้อสูทของรินรดาไว้แน่น ดวงตาสอบคมจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาของภัณฑารักษ์สาวพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทิ้งท้ายความนัยบางอย่างไว้ "เรื่องของเรา... ยังไม่จบแค่นี้หรอกนะคะ ยัยหน้าตาย... เตรียมตัวรับมือฉันให้ดีก็แล้วกัน" ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์อันแสนแซ่บและปั่นป่วนของทั้งคู่มาจนถึงบทนี้นะคะ