ปะทะฝีปากก่อนปะทะจริง

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องใต้ดินผสมผสานกับกลิ่นสีน้ำมันเก่าเก็บ ไม่ได้ทำให้รินรดาหวั่นเกรงเลยแม้แต่น้อย ภัณฑารักษ์สาวในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขยับแว่นกรอบทองเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องมองไปยังชายวัยกลางคนผู้มีรอยยิ้มเยือกเย็นอยู่เบื้องหน้า—คาร์ลอส นักสะสมงานศิลปะผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังถือไพ่เหนือกว่าในทุกด้านของเกมนี้ "คุณเดินมาผิดที่แล้วล่ะค่ะ คุณคาร์ลอส" เสียงหวานทุบทลายความเงียบงันลงอย่างไม่ไยดี รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "การซ่อนภาพวาดที่ถูกขโมยไว้ในคอลเลกชันส่วนตัว อาจทำให้คราบผู้ดีของคุณเปื้อนสีจนซักไม่ออกเลยนะคะ" คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุบต่ำและน่าขนลุก เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานไม้โอ๊กโบราณ วางมือลงบนพื้นผิวที่ขัดมันอย่างถือดี "เธอช่างกล้าหาญเสียจริง แม่ภัณฑารักษ์หน้าตาย... คิดหรือว่าหลักฐานกระดาษเก่าๆ แค่ไม่กี่แผ่น จะล้มอาณาจักรที่ฉันสร้างมาหลายสิบปีได้?" "หลักฐานอาจจะพูดไม่ได้ค่ะ..." รินรดาไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เธอก้าวเข้าประชิดโต๊ะฝั่งตรงข้าม ใช้ความสูงและท่าทางที่สง่างามกดดันกลับ "แต่ปากของฉัน และความจริงในบันทึกพวกนั้น... จะถลกหนังหน้ากากนักบุญของคุณให้คนทั้งโลกได้เห็นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าแน่นอนค่ะ" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะตัดได้ด้วยมีด คาร์ลอสขบกรามแน่น ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกหญิงสาวไร้ทางสู้ท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว ทว่าก่อนที่เขาจะได้สั่งการให้ลูกน้องลงมือจัดการกับเธอ ประตูเหล็กบานใหญ่ด้านหลังก็ถูกกระชากเปิดออกเสียงดังสนั่น! "ถ้าคุณแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว ฉันจะทำให้คอลเลกชันมูลค่าร้อยล้านของคุณกลายเป็นเศษกระดาษในสามวินาทีค่ะ!" เสียงห้าวเจือความกวนประสาทที่คุ้นเคยดังแทรกเข้ามา พาย นักสืบอิสระสาวมาดกวนก้าวฉับๆ เข้ามาในห้อง โดยมือข้างหนึ่งถือรีโมตคอนโทรลระบบสปริงเกอร์ดับเพลิงไว้มั่น รอยยิ้มมุมปากและแววตาระยิบระยับของเธอบอกชัดเจนว่าไม่ได้มาเล่นๆ รินรดาชะงักไปเล็กน้อย หัวใจที่เต้นรัวด้วยความตึงเครียดเมื่อครู่ เปลี่ยนจังหวะเป็นความระอาปนความโล่งอกที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน เธอเหลือบมองคนมาใหม่ด้วยหางตา "มาช้าเสียจริงนะคะ หน่วยกู้ภัยจำเป็น" "อุ๊ย พูดแบบนี้แสดงว่าคิดถึงฉันล่ะสิคะคนสวย" พายส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้รินรดาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับคาร์ลอสที่หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโมโห "ว่าไงคะคุณลุงนักสะสม จะยอมคืนภาพวาดดีๆ หรือจะให้ฉันอาบน้ำฟรีให้ทั้งคลังแสงนี้ดีล่ะคะ?" คาร์ลอสหน้าซีดเผือดเมื่อมองเห็นไฟสีแดงกะพริบถี่ที่ตัวรีโมตในมือพาย เขารู้ดีว่าหากผลงานชิ้นเอกพวกนั้นโดนน้ำแม้แต่นหยดเดียว ความพินาศมาเยือนเขาแน่ มือที่กำหมัดแน่นสั่นเทาด้วยความแค้นเคือง แต่จำต้องยอมยกมือขึ้นเป็นเชิงยอมจำนนชั่วคราว "พวกเธอ... รอดตัวไปวันนี้ได้ แต่อย่าคิดนะว่าจะจบแค่นี้!" คาร์ลอสเค้นเสียงลอดไรฟัน รินรดาไม่รอช้า เธอคว้าแฟ้มเอกสารสำคัญบนโต๊ะของคาร์ลอสมาถือไว้แนบอกอย่างรวดเร็ว ส่งสายตาเฉียบคมให้พาย "เราไปกันเถอะค่ะ ก่อนที่ความอดทนฉันจะหมดลง" พายพยักหน้ารับ รอยยิ้มขี้เล่นจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจัง เธอเดินเข้ามาใกล้รินรดา กระซิบเบาๆ ข้างหูด้วยน้ำเสียงแพรวพราว "มือไม้สั่นเชียวนะคะเมื่อกี้ กลัวฉันมาไม่ทันหรือว่ากลัวอดใจไม่ไหวที่จะมากอดฉันกันแน่คะ?" รินรดาเหล่ตามองคู่กัดตัวแสบด้วยความหมั่นไส้ "เพ้อเจ้อค่ะ รีบเดินเถอะค่ะก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจเอาแฟ้มฟาดหัวคุณแทน" ทั้งสองสาวก้าวเดินเคียงคู่กันออกไปจากห้องใต้ดินอับทึบ ท่ามกลางเสียงโวยวายด้วยความหัวเสียของคาร์ลอสที่ไล่หลังมา ความโล่งใจแผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศ ทว่าในจังหวะที่พวกเธอกำลังจะพ้นจากเขตตึกและก้าวเข้าสู่แสงสว่างด้านนอก รินรดากลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างจากเสียงฝีเท้าที่ก้องสะท้อนมาจากทางเดินมืดทึบเบื้องหน้า พายหยุดชะงักกะทันหัน ร่างโปร่งดึงรินรดาให้ถอยหลังมาชิดกำแพงเย็นเฉียบอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยหรี่ลงมองความว่างเปล่าเบื้องหน้าด้วยสัญชาตญาณนักสืบที่ตื่นตัวเต็มที่ และก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยปาก... เสียงปรบมือช้าๆ สามครั้งก็ดังขึ้นจากความมืด พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ไม่คาดฝันก้าวออกมาจากเงา พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้ลมหายใจของพวกเธอต้องสะดุดกะทันหัน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งกัดทั้งฟินของพวกเธอ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!