ไวน์รสจัดกับความจริงที่หลุดปาก

เสียงปรบมือสามครั้งดังสะท้อนก้องห้องโถงมืดทึบ ก่อนที่เงาร่างของคาร์ลอสจะก้าวพ้นม่านเงาออกมา รอยยิ้มเย็นเยียบที่ประดับบนริมฝีปากนั้นไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ทว่าในสถานการณ์ที่ความตึงพุ่งถึงขีดสุด พายกลับเป็นฝ่ายหัวנסเราะเบาๆ ในลำคอ เธอไม่เพียงแต่ไม่ถอยหลัง แต่ยังขยับตัวเข้าหารินรดาจนไหล่แทบจะแนบชิดกัน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าและไวน์จางๆ จากตัวพายลอยมาแตะจมูกภัณฑารักษ์สาว "มาไวเคลมไวเสียจริงนะคะ คุณคาร์ลอส... หรือว่ากลัวว่าความลับเรื่องภาพวาดชิ้นนั้นจะถูกพวกเราเฉลยเสียก่อน?" พายเอ่ยกลั้วหัวเราะ ดวงตาสีเข้มพินิจพิเคราะห์อีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว รินรดานิ่งเงียบ แต่มือภายใต้ชายเสื้อสูทกลับกำเข้าหากันแน่น ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วของพายที่บังเอิญแตะโดนหลังมือเธอทำให้สติที่กระเจิงกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง พายฉลาดเป็นกรด... หล่อนรู้ว่าการปะทะตรงๆ กับคาร์ลอสในพื้นที่ของเขามีแต่ตายกับตาย การเบี่ยงเบนความสนใจจึงเป็นทางรอดเดียว "เก่งมาก... เด็กน้อย แต่ความรู้อยากเห็นบางครั้งก็เป็นพิษร้ายแรงต่อสุขภาพนะคะ" คาร์ลอสเหยียดยิ้ม ดวงตาคมกริบกวาดมองทั้งคู่ด้วยแววตาราวกับกำลังมองดูหนูในกรง "แต่ในเมื่อพวกคุณอุตส่าห์บุกรุกมาถึงห้องใต้ดินส่วนตัวของฉันแล้ว... ทำไมเราไม่มานั่งคุยกันดีๆ ล่ะคะ ไวน์ขวดนี้อายุกว่าสามสิบปี รสชาติของมันน่าจะช่วยให้ลิ้นที่แข็งกระด้างของภัณฑารักษ์ผู้เคร่งขรึม พูดความจริงออกมาได้ง่ายขึ้นนะ" แก้วคริสตัลสองใบถูกรินด้วยของเหลวสีแดงเข้มข้นราวกับหยดเลือด วางลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวเตี้ย ท่าทางของคาร์ลอสผ่อนคลายอย่างน่ากลัว แต่นั่นแหละคือความน่ากลัวที่แท้จริง รินรดาก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว บังร่างของพายไว้ครึ่งหนึ่งตามสัญชาตญาณการปกป้อง แม้ปากจะบอกว่าพายตัวแสบชอบหาเรื่องใส่ตัว แต่เธอก็ปล่อยให้คนที่กวนประสาทเธอทุกวันมาเจ็บตัวต่อหน้าไม่ได้หรอกค่ะ "เราไม่ได้มาเพื่อดื่มไวน์กับคุณค่ะ คาร์ลอส" เสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกน "เรามาที่นี่เพื่อเอาความจริงกลับไป... ความจริงที่คุณพยายามปกปิดมาตลอดห้าปี" คาร์ลอสหัวเราะต่ำในลำคอ เขาหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาแกว่งช้าๆ "ความจริงเหรอคะ รินรดา? คุณแน่ใจเหรอว่าคุณรู้จักความจริงดีพอ... หรือว่าแท้จริงแล้ว คนที่คุณควรระวังตัวที่สุดในห้องนี้ ไม่ใช่ฉันหรอกค่ะ..." คำพูดก้ำกึ่งนั้นทำให้รินรดากัดกริมฝีปากแน่น เธอกวาดตามองรอบห้องอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหนทีไล่ แต่พายที่เงียบมานานกลับเอื้อมมือมาแตะข้อศอกเธอเบาๆ สัมผัสนั้นหนักแน่นและอบอุ่นอย่างประหลาด จนรินรดาต้องเหลือบมอง พายไม่ได้มองคาร์ลอส ดวงตากลมโตคู่สวยกลับจ้องตรงมาที่รินรดาด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก... มันทั้งดื้อรั้น ซุกซน และลึกซึ้งจนหัวใจของภัณฑารักษ์สาวกระตุกวูบ "เชื่อฉันสิคะ..." พายกระซิบเสียงเบา มีเพียงรินรดาเท่านั้นที่ได้ยิน "ดื่มไวน์แก้วนั้นซะ แล้วฉันจะพาคุณออกไปจากที่นี่... พร้อมกับคำตอบที่คุณตามหา" รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก เธอรู้ดีว่าพายกำลังเล่นเกมเสี่ยงตาย แต่นับตั้งแต่รู้จักยัยตัวแสบคนนี้ ชีวิตของเธอก็ไม่เคยสงบสุขอีกเลย... และแปลกเหลือเกิน ที่เธอกลับไม่เคยนึกเสียดายความสงบสุขนั้นเลยสักนิด มือเรียวยื่นออกไปหยิบแก้วไวน์สีแดงฉานขึ้นมาจรดริมฝีปาก กลิ่นหอมหวานปนขมฝาดบาดลึก ไวน์รสจัดไหลผ่านลำคอ ร้อนผ่าวราวกับเปลวไฟ แต่นั่นยังไม่ร้อนเท่าสายตาของพายที่จ้องมองมาในระยะประชิด คาร์ลอสยกย่องมุมปากเมื่อเห็นรินรดาดื่มมันเข้าไปครึ่งแก้ว "เยี่ยมมากค่ะ... สาวๆ งั้นฉันขอตัวปล่อยให้พวกคุณเพลิดเพลินกับ 'ความลับ' ที่กำลังจะออกฤทธิ์ก็แล้วกันนะคะ" สิ้นเสียงของคาร์ลอส ร่างสูงสง่าก็หมุนตัวเดินหายลับไปในความมืดของทางเดินเดิม ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นไวน์ที่ตลบอบอวล รินรดาเซเล็กน้อย ศีรษะเริ่มหมุนเคว้ง ความร้อนจากฤทธิ์แอลกอฮอล์แล่นพล่านไปทั่วร่างอย่างรวดเร็วกว่าปกติ เธอกัดฟันกรอด พยายามทรงตัวให้มั่นคง "ยัย... ยัยตัวแสบ คุณใส่... อะไรลงไปในไวน์..." พายรีบพุ่งเข้ามาประคองเอวบางของรินรดาไว้ทันท่วงที ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นไวน์เป่ารดริมฝีปากกันและกัน ดวงตาของพายไม่มีแววขี้เล่นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความลึกซึ้งและหยาดน้ำใสๆ ที่รื้นขึ้นมาคลอหน่วย "ไม่ได้ใส่อะไรที่อันตรายถึงชีวิตหรอกค่ะ..." พายกระซิบเสียงพร่า ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากกรอบหน้าของรินรดาอย่างทะนุถนอม "แต่ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้... คุณก็คงไม่ยอมพูดความจริงกับฉันสักทีใช่ไหมคะ... รินรดา" "ความ... ความจริงอะไรของคุณ..." รินรดาหายใจหอบถี่ หัวใจเต้นรัวระส่ำ ไม่ใช่เพราะฤทธิ์ยา แต่เป็นเพราะแววตาคู่นั้นที่กำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงจิตของเธอ พายโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบจะแตะกันอยู่รอมร่อ "ความจริงที่ว่า... ตลอดห้าปีที่คุณทำตัวเย็นชาใส่ฉัน ที่จริงแล้วคุณกำลังปกป้องฉันจากอะไร... และที่สำคัญที่สุด..." พายเว้นจังหวะ ปลายนิ้วเปลี่ยนมาลูบไล้กรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างแผ่วเบาจนรินรดาสั่นสะท้าน "...คุณเริ่มตกหลุมรักฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่คะ... คนสวย?" รินรดานัยน์ตาเบิกกว้าง ริมฝีปากอิบอิมเผยอขึ้นเล็กน้อยเพื่อจะต่อ 1 ปากคำ แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้เอื้อนเอยคำใดหลุดออกจากปากเพื่อแก้ตัว เสียงปรบมือปริศนาและเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครอีกคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังความมืดสนิทของมุมห้อง พร้อมกับเสียงกระซิบเยียบเย็นที่กรีดแทงหัวใจของพวกเธอทั้งคู่จนหยุดเต้น— *"น่าประทับใจจริงๆ ค่ะ... แต่พ스타ชio (ตัวละครลับ/ผู้บงการที่แท้จริง) ไม่ได้บอกเหรอคะ ว่าไวน์แก้วนั้น... มีไว้สำหรับคนทรยศเท่านั้น"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาดื่มด่ำความลับบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!