แผนซ้อนแผน

กลิ่นอายดินปืนจางๆ ยังอบอวลอยู่ในความมืดของห้องจัดแสดงนิทรรศการชั้นใต้ดิน แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของรินรดาติดขัดไม่ใช่รอยกระสุนบนพื้นหินอ่อน หากเป็นร่างที่ก้าวผ่านธรณีประตูเหล็กนิรภัยเข้ามาอย่างใจเย็น ท่ามกลางเสียงไซเรนตำรวจที่ดังแว่วมาจากด้านนอก "คุณ... เข้ามาทางนี้ได้ยังไง" รินรดาเปล่งเสียงลอดไรฟัน ร่างเพรียวในสูทเนี้ยบกริบขยับถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังชนเข้ากับไหล่กว้างของพายที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังพอดี ความอบอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายของนักสืบสาวแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเบลเซอร์ แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะตึงเครียดจนแทบขาดใจ แต่พายกลับส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ชนิดที่คนฟังอยากจะหันไปหยิกให้เนื้อเขียว "ใจเย็นก่อนสิคะ คุณภัณฑารักษ์หน้าตึง... ดูท่าทางคุณจะตื่นเต้นเกินกว่าจะสังเกตนะ ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่ผู้ร้ายที่เรากำลังล่าหรอก" พายกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงเจือความขี้เล่นและระคนท้าทายจนรินรดาต้องแอบค้อนใส่เบาๆ ทั้งที่สถานการณ์คับขันถึงขีดสุด ดวงตาคู่สวยหันกลับไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟสลัว ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษของ ‘คาร์ลอส’ ปรากฏขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก ในมือของเขาไม่ได้ถืออาวุธ มีเพียงเอกสารแฟ้มหนังสีดำสนิทที่ถูกหนีบไว้ใต้แขนอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาคมกริบกวาดมองรอยกระสุนบนพื้นก่อนจะมาหยุดที่คนทั้งสอง "สืบเก่งไม่เบานี่ครับ ทั้งตำรวจ ทั้งกับดัก... เกือบทำให้ผมพลาดชมฉากระทึกขวัญเมื่อครู่ไปเสียแล้ว" คาร์ลอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่น่าเกรงขาม รินรดาขยับตัวก้าวออกมายืนบังด้านหน้าเล็กน้อยตามสัญชาตญาณการปกป้องพื้นที่รับผิดชอบ แม้ในใจจะรู้ดีว่าอีกฝ่ายคือนักสะสมผู้ทรงอิทธิพลที่พวกเธอกำลังหาหลักฐานมัดตัวอยู่ "คุณคาร์ลอส... คุณมาทำอะไรที่นี่ ในเวลาที่เขตก่อสร้างและหอศิลป์ถูกปิดตายแบบนี้" "ถ้าผมไม่มา... คุณสองคนคงติดอยู่ในกับดักที่ตัวเองขุดไว้จนโงหัวไม่ขึ้นแล้วล่ะครับ" คาร์ลอสยิ้มเยาะ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้อง "ภาพวาดชิ้นนั้นไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกนะ... มันถูกย้ายไปตั้งนานแล้ว ตั้งแต่พวกคุณเริ่มสงสัยผมเสียอีก" ประโยคนั้นทำให้พายหรี่ตาลง รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของนักสืบสาวหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตานักล่าที่คมกริบ พายก้าวขึ้นมายืนเคียงข้างรินรดา มือเรียวเอื้อมไปฉุดข้อมือของภัณฑารักษ์สาวเบาๆ เป็นเชิงส่งสัญญาณเตือน "งั้นเหรอคะ... แต่ฉันว่าคุณไม่ได้แค่บังเอิญผ่านมาหรอกนะ" พายสวนกลับทันควัน น้ำเสียงกึ่งหยอกกึ่งเชือดเฉือน "คนระดับคุณคาร์ลอส ถ้าไม่มาเก็บกวาดหลักฐานด้วยตัวเอง ก็คงมาเพื่อ... ส่งสัญญาณเตือนอะไรบางอย่างสินะคะ" คาร์ลอสหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ "คุณพาย... สมคำร่ำลือจริงๆ ฉลาดและปากกล้าไม่เปลี่ยน" เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "แต่บางที การรู้มากเกินไปในเกมที่ยังไม่จบ... อาจจะทำให้คุณไม่ได้เห็นภาพวาดชิ้นสุดท้ายในสภาพที่สมบูรณ์หรอกนะ" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น เสียงไซเรนด้านนอกใกล้เข้ามาทุกที แสงไฟวับวาบสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสีสลับไปมา ท่ามกลางความกดดันที่บีั้นเข้ามา รินรดากลับนิ่งสงบลงอย่างประหลาด มือที่ถูกพายกุมไว้เริ่มส่งผ่านความร้อนรุ่มและมั่น "เราไม่ได้เล่นเกมค่ะ คุณคาร์ลอส" รินรดาเชิดหน้าขึ้น สายตาเย็นชาแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจจดจ้องไปยังอีกฝ่าย "และหลักฐานที่เรามี... มันมากพอที่จะทำให้คุณไม่ได้เดินออกไปจากที่นี่อย่างสง่างามแน่" คาร์ลอสชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายลงแทนที่ด้วยความระแวงที่ฉายชัดขึ้นในแววตา "งั้นเหรอครับ... ถ้าอย่างนั้นเรามาลองดูกันว่า ระหว่างตำรวจที่กำลังพังประตูเข้ามา กับความลับที่พวกคุณยังไขไม่หมด... อะไรจะมาถึงเร็วกว่ากัน" สิ้นคำพูดของคาร์ลอส ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานทั่วทั้งห้องก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้ากลืนกินทุกสิ่งในชั่วพริบตา มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่วิ่งกรูเข้ามาทางประตูด้านหน้า ในความมืดสนิทนั้น ร่างของพายขยับเข้ามาประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็ว วงแขนแข็งแรงคว้าเอวบางเข้าหาตัวโดยสัญชาตญาณ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มเนียนท่ามกลางความโกลาหล "เกาะฉันไว้แน่นๆ นะคะ คุณภัณฑารักษ์..." พายกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์ในความมืด "ถ้าคราวนี้รอดไปได้... ฉันจะขอรางวัลเป็นการเดตแบบส่วนตัวสักมื้อนะคะ" รินรดากลอกตาในความมืด แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นจากสถานการณ์รอบตัว แต่ความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านมาจากอ้อมแขนของคนฉวยโอกาสก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกัน ทว่า... ก่อนที่มือของรินรดาจะได้หยิบไฟฉุกเฉินขึ้นมา เสียงฝีเท้าที่วิ่งเข้ามาใกล้ไม่ได้หยุดแค่ที่ประตู เสียงล็อกเกลี้ยกล่อมจากด้านนอกดังขึ้น พร้อมกับแสงไฟฉายสาดส่องเข้ามาวูบหนึ่ง และภาพที่ปรากฏตรงหน้าเมื่อแสงไฟสาดกระทบ ทำให้ทั้งพายและรินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง— ร่างของคาร์ลอสหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงแฟ้มหนังสีดำที่ถูกเปิดทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานกลางห้อง... และข้อความด้วยลายมือหวัดๆ ที่เขียนด้วยหมึกสีแดงฉานเพิ่งถูกเขียนทับลงบนหน้ากระดาษแผ่นสุดท้าย *เกมเพิ่งเริ่มต้น... และเหยื่อรายต่อไป ไม่ใช่พวกคุณสองคน* ____________________ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับตัวละครนะคะ บลัดดี้แมรี่สัญญาว่าตอนหน้าจะเดือดและฟินยิ่งกว่าเดิมค่ะ!