บาดแผลที่ใจและกาย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเจือจางในอากาศอับชื้นของห้องใต้ดิน คลังเก็บสมบัติอันมืดทึบที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้พื้นผิวอันสวยงามของแกลเลอรี รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น หยดเหงื่อกาฬไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคายที่บัดนี้ไร้ซึ่งความเยือกเย็นอันเป็นเกราะกำบัง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามมองเงาร่างของคนที่เพิ่งเอาตัวเข้ามารับเศษกระจกและเศษซากโครงเหล็กที่ร่วงหล่นลงมาจากแรงระเบิดเมื่อครู่แทนเธอ "พาย!" เสียงอุทานหลุดรอดจากริมฝีปากที่สั่นเทาของภัณฑารักษ์สาวผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น รินรดาทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบอย่างไร้ฟอร์ม มือเรียวสั่นเทายื่นไปประคองร่างของนักสืบสาวจอมกวนประสาทที่บัดนี้ใบหน้าหวานเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าและหยาดเลือด พายส่งเสียงซี๊ดปากด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่วายที่จะกระตุกยิ้มมุมปากตามนิสัย "เบาหน่อยค่ะ คุณรินรดา... ฉันเจ็บนะ ไม่ได้จะมาประกวดนางงามซะหน่อย" "ยังจะมีอารมณ์มาเล่นอีกเหรอคะ! ดูสิ... เลือดออกเยอะขนาดนี้ หัวสมองคุณกระทบกระเทือนจนเพ้อไปแล้วหรือไง" รินรดาเอ็ดเสียงดุ ปลายเสียงสั่นเครืออย่างปิดไม่มิด มือบางพยายามฉีกชายเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกอย่างเร่งรีบเพื่อนำมาพันแผลบริเวณหัวไหล่เนียนที่ถูกเศษโลหะบาดลึกจนเห็นเนื้อสีสด ความใกล้ชิดที่ไร้ระยะห่างทำให้กลิ่นกายเฉพาะตัวของทั้งคู่ผสมปนเปไปกับกลิ่นฝุ่นผง ควาญเย็นเยียบของความตายที่เฉียดฉ่ายไปเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มจากสัมผัส รินรดากัดริมฝีปากแน่น ยามที่ต้องกดผ้าลงบนบาดแผลเพื่อห้ามเลือดให้คนเจ็บ พายสูดปากเข้าลึกด้วยความแสบ แต่ดวงตาคู่คมกลับทอดมองใบหน้าตื่นตระหนกของคนที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชานักหนาด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง "เป็นห่วงฉันเหรอคะ?" เสียงแหบพร่าเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา ทว่าแฝงความนัยที่ทำเอาหัวใจของคนฟังกระตุกวูบ "อย่ามาหลงตัวเองค่ะ ฉันแค่ไม่อยากให้ใครมาตายในความรับผิดชอบของฉันต่างหาก" รินรดาเชิดหน้าขึ้นทันควัน พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในแววตาด้วยการตอกกลับตามสัญชาตญาณ ทว่ามือที่กำลังพันแผลกลับพันพันกันยุ่งเหยิงจนน่าขัน พายหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือที่เต็มไปด้วยคราบเขม่ามาทาบลงบนหลังมือเรียวที่กำลังสั่นเทาของอีกฝ่าย สัมผัสอุ่นจัดส่งผ่านผิวเนื้อทะลวงผ่านเกราะป้องกันทุกชั้นที่รินรดาสร้างขึ้นมา "มือสั่นใหญ่แล้วนะฃคะ ภัณฑารักษ์หน้าตาย... ไหนบอกว่าไม่แคร์ไง" รินรดาชะงักค้าง ดวงตาสบประสานกับนัยน์ตาสีเข้มที่ฉายแววอ่อนโยนและจริงจังอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ความเงียบงันเข้าปกคลุมรอบกาย มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบจะทะลวงออกมานอกอก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ภายใต้ท่าทีที่ดื้อรั้นและปากร้าย พายเพิ่งเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอ... ผู้หญิงที่มักจะผลักไสไล่ส่งหล่อนให้ออกไปจากชีวิตอยู่เสมอ รินรดาเม้มปากแน่น ความรู้สึกอัดอั้นตันใจแล่นพล่านขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว เธอย้ายมือไปประคองกรอบหน้าของพายอย่างลืมตัว นิ้วเรียวเกลี่ยคราบเขม่าสีดำออกจากแก้มเนียนอย่างทะนุถนอมโดยไม่รู้ตัว "คุณมันบ้า... พาย คุณรู้ตัวไหมว่าถ้าแผลลึกกว่านี้อีกนิดเดียว คุณอาจจะ..." เสียงของรินรดาขาดห้วง ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส พายใจกระตุกวูบ รอยยิ้มทะเล้นจางหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความอ่อนโยนที่ระบายอยู่ทั่วดวงตา นิ้วมืออีกข้างยกขึ้นแตะเบาๆ ที่พวงแก้มเนียนของรินรดา เช็ดหยดน้ำตาที่เล็ดลอดออกมาอย่างเงียบเชียบ "ชูว์... ไม่ร้องนะคะคนเก่ง ฉันอยู่นี่แล้ว เห็นไหมคะ? ปลอดภัยแล้ว" เสียงทุ้มต่ำเอמהปลอบประโลมราวกับเวทมนตร์ รินรดายอมซบหน้าผากลงกับลาดไหล่ของอีกฝ่ายอย่างหมดแรงต้านทาน ความเหนื่อยล้า ความกลัว และความตึงเครียดตลอดหลายวันที่ผ่านมาหลอมรวมกันจนเธอต้องการที่พักพิง และอ้อมแขนของนักสืบสาวจอมกวนคนนี้ก็อบอุ่นเกินกว่าจะปฏิเสธ ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความเปราะบางและหวานล้ำนั้นช่างแสนสั้น *กริ๊ก...* เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ จากมุมมืดของช่องระบายอากาศเหนือศีรษะ ทำลายบรรยากาศเงียบสงบลงในเสี้ยววินาที รินรดาสัญชาตญาณไวกว่าความคิด พายกระชากเอวบางของภัณฑารักษ์สาวให้หลบเข้าหาซอกเสาคอนกรีตหนาทึบพร้อมกับชักปืนพกออกมาจากซองคาดเอวด้วยมือข้างเดียวอย่างรวดเร็ว เงาดำทะทึนของใครบางคนก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องกราดไปทั่วห้องใต้ดิน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูกพร้อมกับเสียงหัวเราะต่ำทุ้มที่น่ารังเกียจ "โอ้... ภาพบาดตาบาดใจอะไรอย่างนี้ น่าประทับใจเสียจริงที่ความสัมพันธ์ของพวกคุณพัฒนาไปไกลถึงขั้นเอาชีวิตเข้าแลกกันแล้ว" เสียงนั้นทำให้รินรดากัดฟันกรอด ดวงตาคมกริบฉายแววรังเกียจเดียดฉันท์ยามมองร่างสูงโปรดของ 'คาร์ลอส' นักสะสมงานศิลปะผู้ทรงอิทธิพลที่ก้าวออกมาจากเงา พร้อมกับลูกน้องสวมสูทอีกสามคนที่ถืออาวุธครบมือเล็งตรงมายังพวกเขา พายขยับตัวบังรินรดาไว้ครึ่งซีก แม้บาดแผลที่หัวไหล่จะส่งความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่แววตาของนักสืบสาวกลับคมกริบและดุดันราวกับเสือดาวที่พร้อมขย้ำเหยื่อ "มาช้าไปหน่อยนะฃคะ คุณคาร์ลอส นึกว่าหนีหัวซุกหัวซุนไปต่างประเทศแล้วซะอีก" พายเอ่ยปากยั่วประสาท รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปากแม้เม็ดเหงื่อจะผุดพรายเต็มหน้าผากจากพิษบาดแผล คาร์ลอสยกยิ้มเย็นชา ปืนในมือถูกยกขึ้นเล็งตรงมาที่ศีรษะของพายอย่างไร้ความลังเล "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะแม่นักสืบ... น่าเสียดายจริงๆ ที่ความรั้นของคุณกำลังจะพาตัวเองไปสู่จุดจบ" ดวงตาของคาร์ลอสเลื่อนเลยผ่านพายไปมองรินรดาที่หลบอยู่ด้านหลัง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน "ส่วนคุณ... ภัณฑรักษ์คนสวย ภาพวาดชิ้นนั้นอยู่ที่ไหน ส่งมันมาให้ผมซะดีๆ ไม่อย่างนั้น... ผมจะเริ่มจากสลายร่างคนรักของคุณให้กลายเป็นจุลต่อหน้าคุณเป็นคนแรก" นิ้วของคาร์ลอสเริ่มออกแรงกดไกปืน... รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทว่าก่อนที่กระสุนนัดแรกจะพุ่งออกจากปากกระบอกปืน แสงไฟสปอตไลท์สว่างจ้าก็สาดส่องทะลุผ่านช่องกระจกที่แตกละเอียดด้านบน พร้อมกับเสียงเฮเรนของกองกำลังตำรวจที่พังประตูเข้ามาล้อมพื้นที่ไว้ทั้งหมด! "ตำรวจล้อมไว้หมดแล้ว วางอาวุธลงซะ!" คาร์ลอสหน้าถอดสีในพริบตา เขากัดฟันกรอดด้วยความแค้น หันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ "เกมยังไม่จบหรอก... รินรดา เธอคิดว่าเธอรู้จักความลับของภาพวาดนั้นดีพอแล้วงั้นเหรอ? หึ... ถามยัยนักสืบนั่นดูสิ ว่าทำไมคนรอบตัวเธอถึงต้องตายกันหมด!" ปัง! เสียงกระสุนนัดหนึ่งถูกยิงขึ้นฟ้าเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ก่อนที่ร่างของคาร์ลอสจะพุ่งหายลับไปกับความมืดของอุโมงค์ระบายอากาศ ทิ้งให้ความเงียบงันและคำพูดปริศนาค้างคาอยู่กลางอากาศ รินรดานิ่งงั้น หัวใจชาดิ่ง เธอหันขวับกลับมามองหน้าพายที่บัดนี้หลบสายตา สีหน้าของนักสืบสาวเปลี่ยนไปชั่วขณะ ก่อนที่พายจะทรุดฮวบคามือของเธอลงไปพร้อมกับสติที่ดับวูบลง "พาย! พายคะ! ตั้งสติก่อน!" -------------------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!