ถูกจับได้แบบคามือ

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้องกังวานอยู่บนพื้นปาร์เกต์โบราณของคฤหาสน์คาร์ลอส ไม่ได้เป็นเพียงแค่สัญญาณเตือนภัย แต่มันคือเสียงเคาะประตูมรณะที่กำลังบีบอัดออกซิเจนในห้องเก็บภาพลับให้เหลือน้อยลงทุกที “เงียบ” รินรดาเอ่ยกระซิบ เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อยแต่นิ่งสนิทพอที่จะควบคุมสถานการณ์ ร่างเพรียวในชุดสูทสีเทาเข้มแนบชิดติดกับชั้นวางเฟอร์นิเจอร์ไม้เนื้อแข็ง ความมืดสลัวของห้องใต้หลังคาซ่อนเงาของพวกเขาไว้ แต่ไม่สามารถซ่อนกลิ่นอายความหวาดหวั่นที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังบางเฉียบนั้นได้เลย พายขยับตัวเข้ามาใกล้ ชิดเสียจนรินรดารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอ ดวงตาคู่คมของนักสืบสาวพราวเสน่ห์ไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับทอประกายระยิบระยับราวกับเด็กสาวที่กำลังสนุกสนานกับเกมซ่อนหาอันตราย “คุณนี่นะ... เวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน หน้าตาก็ยังสวยดุเป็นระเบียบเหมือนเดิมเลยนะคะ ภัณฑารักษ์” พายจงใจกระซิบชิดใบหู ร่างบางแกล้งขยับเข้าเบียดเสียดจนไหล่ชนกัน “ถ้าเราโดนจับได้ คาร์ลอสจะเอาเราไปแขวนประจานคู่กับภาพวาดชิ้นไหนดีล่ะคะเนี่ย หน้าฉันหรือหน้าคุณน่าจะขายได้ราคาดีกว่ากัน?” “ถ้าคุณยังไม่หุบปาก เราจะได้ไปอยู่ยมโลกด้วยกันเร็วกว่าที่คิดค่ะ พาย” รินรดาเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน มือเรียวเอื้อมไปบิดต้นแขนอีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้จนพายหลุดเสียงอุเบกเบาๆ ออกมา แต่กระนั้น ดวงตากลับไม่ละไปจากประตูบานใหญ่ที่กำลังถูกหมุนลูกบิดช้าๆ แอ๊ด... เสียงบานพับโลหะกรีดร้องแผ่วเบาในความเงียบ แสงไฟสีส้มสลัวจากโถงทางเดินสาดส่องเข้ามาเป็นทางยาว ตัดผ่านความมืดมิดในห้องเก็บงานศิลปะ เงาร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสทอดทับลงบนพื้นเบื้องหน้า พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและควันซิการ์จางๆ ที่ลอยมาเตะจมูก หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าเอกสารลับชิ้นสำคัญที่สอดอยู่ในกระเป๋าเสื้อสูทของตนคือหลักฐานมัดตัวชั้นดี หากคาร์ลอสเดินตรงมาทางนี้เพียงอีกสองก้าว ทุกอย่างจะจบลง—อาชีพเกียรติศรี และอิสรภาพของเธอจะพังทลายลงในพริบตา ในจังหวะเสี้ยววินาทีความเป็นความตายนั้นเอง พายกลับขยับตัวออกไปจากเงาของชั้นวางหนังสืออย่างอุกอาจ! “อุ๊ย! ขอโทษค่ะ พอดีฉันทำของตก...” เสียงใสๆ ที่จงใจดัดให้ฟังดูตื่นตระหนกดังขึ้นที่มุมห้องอีกด้าน ดึงดูดความสนใจทั้งหมดของคาร์ลอสให้หันขวับไปตามเสียง ร่างของเจ้าของคฤหาสน์ชะงักกึก ดวงตาดุร้ายหรี่ลงมองผู้บุกรุกสาวที่ยืนกอดอกพิงผนังด้วยท่าทีสบายอกสบายใจเกินกว่าจะเป็นคนร้ายที่กำลังหนีตาย รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม พายกำลังเอาตัวเองเข้าแลกเพื่อดึงความสนใจไปจากจุดที่เธอยืนซ่อนอยู่! ความบ้าบิ่นนี้ทำให้ความโกรธและระลอกคลื่นแห่งความห่วงใยตีวนอยู่ในอกของภัณฑารักษ์สาวจนปั่นป่วน *ยัยคนบ้า... ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย!* “หนูคือนักสืบอิสระที่ท่านเซอร์จ้างมาตรวจสอบระบบรักษาความปลอดภัยไม่ใช่เหรอครับคุณพาย?” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของคาร์ลอสเอ่ยถาม พร้อมกับก้าวเท้าเข้าหาพายทีละก้าวอย่างคุกคาม “แล้วดึกดื่นป่านนี้ ทำไมคุณถึงมาเดินเล่นอยู่ในโซนต้องห้ามของคฤหาสน์ผมล่ะครับ?” “แหม ก็ระบบรักษาความปลอดภัยของคุณมันมีรูโหว่เป็นกระด้งน่ะสิคะ ฉันแค่เดินตรวจตราตามสัญชาตญาณนักสืบมืออาชีพ แต่บังเอิญเจอ... แมวตัวโตแถวนี้ทำลับๆ ล่อๆ เลยเดินตามมาดู” พายส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้เจ้าพ่ออาร์ตดีลเลอร์อย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าเม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายขึ้นตามไรผมของเธอแล้วก็ตาม “หรือว่าคุณคาร์ลอสมีความลับอะไรที่ไม่อยากให้ฉันเห็น ถึงได้ทำหน้าตาถมึงทึงขนาดนี้ล่ะคะ?” คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาสอดส่องกวาดมองไปทั่วห้องราวกับสัตว์ป่าที่กำลังดมกลิ่นเหยื่อ “ระวังปากหน่อยแม่สาวน้อย ความอยากรู้อยากเห็นบางทีมันก็ส่งผลร้ายต่อสุขภาพ... และอาจทำให้คุณไม่ได้ออกจากคฤหาสน์นี้ทั้งเป็น” ในขณะที่คาร์ลอสกำลังงواกับคารมของพาย รินรดาก็กัดฟันกรอด ตัดสินใจใช้จังหวะชุลมุนนี้ขยับตัวออกจากที่ซ่อน สายตาคมกวาดมองทางหนีทีไล่ แต่ทว่า... พื้นปาร์เกต์เก่าแก่ใต้รองเท้าส้นสูงของเธอกลับส่งเสียง ‘เอี๊ยด’ เบาหวิวขึ้นมาในความเงียบงัน! สรรพสิ่งรอบตัวคล้ายหยุดนิ่งชั่วขณะ คาร์ลอสหันขวับกลับมายังต้นเสียงทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองฝ่าความมืดตรงจุดที่รินรดายืนอยู่ “ใครตรงนั้น!” คาร์ลอสตะคอกลั่น พร้อมกับชักอาวุธปืนพกสีดำสนิทออกจากแจ็กเก็ต เล็งตรงมายังเงาสลัวที่รินรดายืนอยู่ พายหน้าถอดสี ร่างบางพุ่งตัวเข้าไปขวางหน้าปืนของคาร์ลอสทันทีอย่างไร้ความลังเล “ทางนี้ไม่มีใครหรอกค่ะคุณคาร์ลอส ฉันบอกแล้วไงว่าตาฝาด!” “ถอยไป!” คาร์ลอสผลักพายจนเซถลาไปชนกับโต๊ะทำงานไม้สัก เสียงข้าวของตกกระจายดังเพล้ง! “อย่ามาขวางฉัน!” รินรดาเห็นท่าไม่ดี สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่น เธอยอมเปิดเผยตัวตน ดีกว่าปล่อยให้พายต้องรับกระสุนแทนนาง ทว่าก่อนที่เธอจะก้าวขาออกไปเพื่อดึงความสนใจทั้งหมดมาที่ตัวเอง ประตูห้องลับอีกด้านหนึ่งก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าของบอดี้การ์ดนับสิบคนที่กรูกันเข้ามาล้อมกรอบห้องไว้ทั้งหมด “นายครับ เคลียร์พื้นที่รอบนอกเรียบร้อย... เฮ้ย! มีผู้บุกรุก!” สถานการณ์พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ รินรดายืนนิ่งค้างอยู่หลังชั้นหนังสือ แสงไฟฉายสว่างวาบกราดยิงไปทั่วทุกซอกทุกมุม และหนึ่งในลำแสงนั้นกำลังพุ่งตรงมายังจุดที่เธอยืนซ่อนอยู่! พายหันมาสบตากับรินรดาในเสี้ยววินาทีนั้น แววตาขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไป เหลือเพียงประกายความเด็ดเดี่ยวและรอยยิ้มมุมปากที่ส่งสัญญาณท้าทายโชคชะตาครั้งสุดท้าย ก่อนที่นักสืบสาวจะตัดสินใจทำบางสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด— “เฮ้! ไอ้แก่ตาถั่ว ทางนี้โว้ย!” พายตะโกนลั่น พร้อมกับคว้าแจกันโบราณราคาแพงปาใส่หน้าต่างกระจกบานใหญ่จนแตกละเอียดกระจายเต็มพื้น เพื่อดึงความสนใจและเปิดทางหนีให้รินรดาในวินาทีเป็นตาย! เสียงกระจกแตกดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมๆ กับเสียงตะโกน “จับตัวมันไว้!” ที่ดังประสานกันระงม รินรดากลั้นใจ เธอรู้ดีว่าหากช้าแม้แต่เสี้ยววินาที ความเสียสละของพายจะสูญเปล่า ร่างระหงพุ่งตัวผ่านประตูหนีไฟที่เปิดอ้าซ่าออกไปยังระเบียงมืดมืดของคฤหาสน์ทันที ลมหนาวปะทะเข้ากับใบหน้าคมคาย ขณะที่เสียงฝีเท้าและเสียงปืนนัดแรกดังไล่หลังมาติดๆ แต่หัวใจของเธอกลับเต้นรัวแรง ไม่ใช่ด้วยความกลัว... แต่เป็นความรู้สึกร้อนรุ่มที่ถูกแผดเผาด้วยความเป็นห่วงผู้หญิงปากร้ายคนนั้น *พาย... คุณต้องรอดออกมาให้ได้นะคะ* รินรดากัดริมฝีปากแน่น ทิ้งตัวลงหลบหลังแนวกำแพงหินอ่อนของระเบียงชั้นสอง เตรียมพร้อมเผชิญหน้ากับความบ้าคลั่งที่รออยู่เบื้องหน้า โดยไม่รู้เลยว่า... คนที่ยืนรอเธียรอยู่ตรงมุมมืดของระเบียงนั้น ไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นร่างบางชุ่มเหงื่อที่ส่งยิ้มกวนประสาทมาให้เธอท่ามกลางความมืดมิด! “มาช้าจังนะคะ ภัณฑารักษ์... รอนานจนนึกว่าจะต้องหนีไปคนเดียวซะแล้ว” พายกระซิบเบาๆ ยื่นมือเรียวคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่น แล้วออกแรงกระชากให้วิ่งหนีไปด้วยกันท่าย์กลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างบ้าคลั่ง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งไปกับความระทึกขวัญและเคมีอันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!