เต้นรำกับความอันตราย

"ถ้าคุณจะเต้นเพื่อเหยียบเท้าฉันให้ได้ขนาดนี้ ฉันว่าเราควรไปนั่งจิบไวน์ดีกว่าค่ะ คุณพาย" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยกระแสไฟที่ช็อตเข้าสู่ประสาทสัมผัสของคนฟังจนพายต้องกระตุกยิ้มมุมปาก มือของภัณฑารักษ์สาวที่วางอยู่บนบ่าของเธอนั้นเกร็งแน่น แม้ใบหน้าจะยังคงความเฉยเมยราวกับรูปปั้นหินอ่อนทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับไหวระริกด้วยอารมณ์ที่เจ้าตัวพยายามกดทับ งานเลี้ยงการกุศลของคาร์ลอสในค่ำคืนนี้เปรียบเสมือนรังของงูพิษ แสงไฟสีทองสลัวจากแชนเดอเลียร์คริสตัลกระทบลงบนชุดสูทสีดำสนิทของรินรดา ทำให้เธอดูสง่างามและเย่อหยิ่งจนน่าหมั่นไส้ในสายตาคนอื่น แต่สำหรับพาย... มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในตัวเธออย่างรุนแรง "ภัณฑารักษ์หน้านิ่งอย่างคุณไม่เคยทันเกมของฉันหรอกค่ะ" พายกระซิบชิดใบหู จังหวะดนตรีวอลซ์เริ่มผ่อนจังหวะลง กลายเป็นเพลงแจ๊สเนิบช้าที่บีบให้ร่างกายของทั้งคู่ขยับเข้าหากันโดยไม่มีช่องว่าง "คุณกำลังกลัว... ไม่ใช่กลัวคาร์ลอส แต่กลัวใจตัวเองเวลาที่อยู่ใกล้ฉันใช่ไหมคะ?" รินรดาขยับตัวถอยเล็กน้อย แต่ฝ่ามือของพายกลับรั้งเอวคอดไว้แน่น สัมผัสจากฝ่ามือที่ร้อนระอุทะลุผ่านเนื้อผ้าสูทเนื้อดีไปถึงผิวหนัง ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนลมหายใจจะขาดห้วง เธอเชิดหน้าขึ้น สบตาคมกริบของอีกฝ่ายด้วยความนิ่งสงบที่เป็นเกราะป้องกันชั้นยอด "หลงตัวเองเกินไปแล้วค่ะ" รินรดาตอบกลับ เสียงเรียบสนิทราวกับอ่านตำรา "เราเต้นรำเพราะต้องการเบี่ยงเบนความสนใจจากสายตาพวกสมุนของคาร์ลอสที่จับจ้องอยู่ตามมุมห้องต่างหาก อย่าสำคัญตัวผิดนักเลย" "งั้นเหรอคะ?" พายหมุนตัวรินรดาด้วยท่วงท่าที่ช่ำชอง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของรินรดาที่ผสมกับกลิ่นไอของกระดาษเก่าในพิพิธภัณฑ์ทำให้พายรู้สึกมึนเมา "แต่ทำไมมือคุณถึงเย็นเฉียบขนาดนี้ล่ะ... หรือว่ากำลังสั่น?" "ถ้าคุณยังไม่หยุดกวนประสาท ฉันจะใช้ส้นสูงนี่พิสูจน์ว่าเท้าคุณทนทานแค่ไหน" "ปากร้ายจังนะคะ" พายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงด้วยความเอ็นดูที่เจือความปรารถนา "รู้ไหมคะว่าท่าทางเย็นชาของคุณตอนที่กำลังโกรธน่ะ... มันเซ็กซี่จนฉันแทบอยากจะลากคุณออกไปจากงานนี้เดี๋ยวนี้เลย" บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะจางหายไป เหลือเพียงจังหวะการเต้นรำที่เร้าอารมณ์และกดดัน รินรดารู้สึกถึงความอันตรายที่ไม่ได้มาจากคาร์ลอส แต่มาจากผู้หญิงตรงหน้า—คนที่พร้อมจะพังทลายกำแพงที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดชีวิตด้วยรอยยิ้มกวนประสาทเพียงครั้งเดียว เธอมองเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของพาย ความมุ่งมั่นที่ไม่ได้มีไว้เพื่อไขปริศนาภาพวาดเท่านั้น แต่มีไว้เพื่อ 'ครอบครอง' ความรู้สึกของเธอด้วย "เรามีงานต้องทำนะพาย" รินรดาพยายามดึงสติกลับมา "ถ้าคาร์ลอสรู้ว่าเราพยายามเข้าใกล้ห้องลับในชั้นใต้ดิน—" "ชู่ว..." พายใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากของรินรดาเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับดึงดูดความสนใจไปทั้งหมด "ในงานเต้นรำ สิ่งเดียวที่ต้องทำคือมองแค่ฉัน อย่ามองคนอื่น อย่ามองหาศัตรู มองแค่ฉัน... รินรดา" รินรดานิ่งงัน หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ไดอะล็อกของคนตรงหน้ามักจะเป็นการโจมตีทางอารมณ์ที่เธอไม่เคยมีภูมิคุ้มกัน สายตาของทั้งคู่ประสานกันราวกับต้องการอ่านความลับของกันและกันผ่านดวงตาที่เปิดเปลือยความรู้สึก ทันใดนั้น แสงไฟในห้องโถงก็หรี่ลงจนเกือบมืดสนิท เสียงดนตรีหยุดลงกะทันหัน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะจากทางบันไดใหญ่ด้านบน รินรดาหันไปมองโดยสัญชาตญาณ ทว่าพายกลับรั้งใบหน้าของเธอให้หันกลับมา "อย่ามองไปทางนั้น" พายกระซิบเสียงเย็นลงกว่าปกติ "มีบางอย่างผิดปกติ... คาร์ลอสไม่ได้ลงมาคนเดียว" ในจังหวะที่หัวใจของรินรดากำลังสั่นไหวจากความใกล้ชิด ประตูบานใหญ่ของห้องโถงถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนในชุดสูทกำมะหยี่สีเลือดนกปรากฏตัวขึ้นข้างๆ บอดี้การ์ดนับสิบคน ในมือของเขามีบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจของรินรดาแทบหยุดชะงัก มันคือภาพวาดชิ้นที่หายไป... ภาพที่เธอเพิ่งค้นพบเงื่อนงำเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน "ยินดีต้อนรับสู่ช่วงเวลาแห่งความจริงครับ คุณภัณฑารักษ์" คาร์ลอสแสยะยิ้ม "เต้นรำกันพอหรือยังครับ? เพราะต่อจากนี้... ผมเกรงว่าเพลงถัดไปจะเป็นเพลงส่งวิญญาณพวกคุณแล้ว" รินรดาเบิกตากว้าง ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง พายกระชับมือที่เอวของเธอแน่นขึ้นก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน "อย่ากลัว... จับมือฉันไว้ให้แน่น แล้วเตรียมตัววิ่งตามคำสั่งฉัน... เดี๋ยวนี้นะคะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะคะ