อย่าคิดว่าจะต้อนฉันได้

“ถ้าคุณคิดว่าการเอาตัวรอดจากการถูกไล่ออกจากหอศิลป์ด้วยการมานั่งกวนประสาทฉันในห้องทำงานส่วนตัวคือกลยุทธ์ที่ฉลาดล่ะก็... ฉันว่าคุณกำลังประเมินสมองตัวเองสูงเกินไปนะคะ คุณพาย” รินรดาวางปากกาหมึกซึมลงบนโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้ม เสียงที่กระทบผิวโต๊ะดังเพียงเบาๆ ทว่าในห้องที่เงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน กลับให้ความรู้สึกเหมือนเสียงปืนลั่นไก เธอนั่งหลังตรงเป๊ะในชุดสูทคัตติ้งเนี๊ยบกริบ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้แว่นกรอบบางจ้องมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยแววตาที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก พายไม่ได้สะทกสะท้านเลยสักนิด เธอเลิกคิ้วกวนๆ ก่อนจะหย่อนกายนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ ดวงตาเรียวสวยคู่นั้นกวาดมองเอกสารลับบนโต๊ะของภัณฑารักษ์สาวด้วยความสนใจมากกว่าความเกรงใจ “ใครว่าฉันมาเพื่อรอดล่ะคะคุณภัณฑารักษ์? ฉันมาเพื่อ ‘ล่า’ ต่างหาก” พายโน้มตัวไปข้างหน้าจนแผ่นหลังของรินรดาแนบสนิทไปกับพนักพิงเก้าอี้ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ดูแพงระยับจากตัวรินรดาตีเข้าจมูกพายจนคนเจ้าเล่ห์อดไม่ได้ที่จะขยับยิ้มมุมปาก “หรือคุณจะบอกว่าที่เก็บผลงานชุด ‘บาปของคาร์ลอส’ ไว้ในเซฟส่วนตัว ไม่ใช่เพราะคุณกำลังซ่อนความลับบางอย่างที่กลัวฉันจะขุดเจอ?” รินรดาสะดุดลมหายใจไปชั่วขณะ ทว่าเสี้ยววินาทีต่อมา เธอก็กลับมามีสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม นิ้วเรียวยาวประสานกันบนโต๊ะราวกับป้อมปราการ “จินตนาการของคุณน่าจะเอาไปเขียนนิยายมากกว่ามาเป็นนักสืบนะคะ สิ่งที่ฉันทำคือการปกป้องสมบัติของชาติ ไม่ใช่การสมคบคิดอย่างที่คุณพยายามป้ายสี” “ปกป้องหรือปิดบังคะ?” พายขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนรินรดาเริ่มสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของอีกฝ่าย “ภาพวาดชิ้นนั้นไม่มีบันทึกในบัญชีหอศิลป์ แต่ฉันเห็น... ตอนที่คุณแอบเอาเข้าห้องลับหลังเที่ยงคืนเมื่อวาน” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเกือบจะขาดผึง รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางก้าวเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าพาย ความสูงของเธอทำให้เธอข่มขวัญอีกฝ่ายได้ดีเยี่ยม แต่พายกลับเงยหน้าขึ้นมองสบตาเธออย่างท้าทาย ไม่มีใครหลบสายตาก่อน “คุณล้ำเส้นเกินไปแล้วพาย” รินรดาโน้มตัวลงไปจนใบหน้าห่างกันเพียงลมหายใจกั้น เสียงของเธอเบาแต่เฉียบคมดุจใบมีด “ถ้าคุณยังไม่เลิกยุ่งเรื่องของฉัน ฉันจะถือว่าการปรากฏตัวของคุณคือภัยคุกคาม และฉันก็ไม่เคยปรานีภัยคุกคามรูปแบบไหนทั้งนั้น” “งั้นเริ่มเลยไหมคะ?” พายท้าทาย ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์อย่างคนไม่รู้จักกลัว “จะทำโทษฉันยังไงดีล่ะคะ ภัณฑารักษ์คนสวย? จะจับฉันขังไว้ในห้องนี้ หรือจะ ‘ทำลาย’ ฉันด้วยวิธีอื่นที่น่าสนใจกว่านั้น?” รินรดาชะงัก สายตาของเธอเลื่อนผ่านริมฝีปากที่กำลังยิ้มยั่วเย้าของพายไปหยุดอยู่ที่ดวงตาคู่นั้น หัวใจของภัณฑารักษ์สาวที่เคยสงบนิ่งกลับเต้นรัวอย่างไม่รักดี เธอเกลียดความรู้สึกนี้... เกลียดที่ตัวเองรู้สึกหวั่นไหวไปกับความอวดดีของยัยนักสืบจอมกวนคนนี้ “คุณมันบ้า” รินรดากระซิบ น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย “แต่คุณก็หยุดมองฉันไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?” พายใช้จังหวะที่รินรดากำลังเสียอาการ เอื้อมมือไปคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้มั่น สัมผัสที่ผิวเนื้อกระทบกันทำให้เกิดกระแสไฟฟ้าบางอย่างวิ่งผ่านไปทั่วร่างจนทั้งคู่ต้องชะงัก รินรดาพยายามจะดึงมือออก แต่แรงบีบที่มั่นคงของพายกลับรั้งเธอไว้แน่น ทว่าในขณะที่เคมีระหว่างทั้งสองกำลังพุ่งทะยานถึงจุดเดือดจนแทบจะกลืนกินกันและกันนั้นเอง... ปัง! เสียงประตูด้านนอกห้องทำงานถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกกับผนัง พร้อมกับร่างของเลขานุการที่วิ่งเข้ามาหน้าตาตื่น “คุณรินรดาคะ! แย่แล้วค่ะ! คุณคาร์ลอส... เขามาถึงที่หอศิลป์แล้ว และเขากำลังตรงมาที่ห้องนี้ค่ะ!” รินรดาหน้าซีดเผือด เธอหันกลับไปมองประตูก่อนจะมองพายที่ยังคงจับข้อมือเธอไว้ พายคลายมือออกช้าๆ รอยยิ้มขี้เล่นหายไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่คาดเดาไม่ได้ “ดูท่า... ความลับที่คุณซ่อนไว้ จะเก็บไว้คนเดียวไม่ได้อีกต่อไปแล้วนะคะ” พายกระซิบข้างหูเธอ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่คุ้นเคยดังใกล้เข้ามาทุกที “คราวนี้คุณจะเลือกยังไง... จะส่งฉันให้เขา หรือจะร่วมมือกับฉัน... เพื่อรอดออกไปจากที่นี่?” บลัดดี้แมรี่หวังว่านักอ่านทุกท่านจะยังไม่ลืมหายใจในตอนนี้นะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันค่ะ