ร่องรอยในความมืด

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ใกล้เข้ามาทุกขณะ ทำเอาประสาทสัมผัสทุกส่วนของรินรดาตื่นตัวถึงขีดสุด เธอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ร่างกายภายใต้สูทสีเข้มเกร็งเครียดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความใกล้ชิดชนิดที่ลมหายใจรดรินอยู่ข้างใบหูของพายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเป็นความตายที่คืบคลานเข้ามาในความมืดมิดของห้องใต้หลังคา “เลือกค่ะ... รินรดา” เสียงกระซิบของนักสืบสาวเจ้าเล่ห์ไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับเจือรอยยิ้มพราวระยับในความมืด ราวกับสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้เป็นเพียงเกมกระดานสนุกๆ ที่เธอเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่า มือเรียวของพายเอื้อมมาคว้าข้อมือของภัณฑารักษ์สาวไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักแน่นพอที่จะดึงสติให้รินรดาลากตัวเองหลุดจากความลังเล ประตูไม้บานใหญ่ส่งเสียงเอี๊ยดอาร์ด... แสงไฟฉายสาดส่องกวาดผ่านความมืดเข้ามาในห้องเก็บภาพวาดเก่าแก่ กลิ่นอับชื้นของกระดาษและสีน้ำมันผสมผสานกับกลิ่นฝุ่นคละคลุ้งจนน่าอึดอัด รินรดาไม่มีเวลาให้คิดมากอีกต่อไป เมื่อปลายนิ้วของพายออกแรงดึง เธอกсจึงยอมพาร่างกายทรุดตัวลงหลบหลังชั้นวางกรอบรูปไม้ขนาดใหญ่ที่ตั้งเรียงรายซ้อนกันอย่างหมิ่นเหม่ ความมืดโอบล้อมรอบตัวพวกเธอจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใด นอกจากเงาสลัวและเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นชิด รินรดาแนบแผ่นหลังชิดกับชั้นไม้เย็นเฉียบ มือข้างหนึ่งกำชายเสื้อสูทของตัวเองแน่นเพื่อระงับความสั่นเทา ขณะที่พายขยับเข้ามาประชิดตัวเสียจนไหล่แนบชิดกัน ความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่ายแผ่ซ่านทะลุกระทบผิวเนื้อผ่านเนื้อผ้า สร้างความปั่นป่วนในอกที่เธอไม่อาจหาคำอธิบาย “เงียบซะ...” พายกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดซอกคอจนรินรดาต้องแอบหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้และวาบหวามในเวลาเดียวกัน แสงไฟฉายกราดเลยผ่านชั้นวางที่พวกเธอยืนหลบไปเพียงไม่กี่คืบ เสียงฝีเท้านั้นหยุดลงตรงหน้าโต๊ะทำงานไม้ตัวเก่า เสียงกระดาษพลิกดังแกร็กกราก ราวกับใครคนนั้นกำลังค้นหาบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ รินรดารู้ดีว่าหากถูกจับได้ในยามวิกาลเช่นนี้ ฐานะภัณฑารักษ์ผู้รักษาความเรียบร้อยของเธอคงพังทลายไม่เป็นท่า แถมความลับเกี่ยวกับภาพวาดปริศนาของคาร์ลอสที่เธอแอบลักลอบเข้ามาตรวจสอบ ก็คงจะหลุดรอดไปจากมือตลอดกาล หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความเย็นชาและมาดนิ่งที่เธอสวมใส่มาตลอดชีวิตราวกับเกราะกำบังที่กำลังถูกความมืดและบรรยากาศบีบคั้นรอบกายกัดเซาะจนกรอบแกรก กำแพงในใจที่สร้างไว้เพื่อปกป้องตัวเองจากความรู้สึกเปราะบาง พังทลายลงทีละน้อยภายใต้แรงกดดันนี้ และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าการถูกจับได้... คือความจริงที่ว่า เธอกำลังพึ่งพาผู้หญิงกวนประสาทคนนี้อย่างหมดหัวใจ พายเหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของรินรดาที่สะท้อนกับแสงสลัวจากช่องหน้าต่าง แม้ในยามคับขัน ผู้หญิงคนนี้ก็ยังคงรักษาความเชิดหยิ่งไว้ได้ แม้ว่าดวงตาคู่สวยจะฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิดก็ตาม มุมปากของนักสืบสาวกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความเอ็นดูระคนหมั่นไส้ มือเรียวที่เคยจับข้อมือ เลื่อนต่ำลงมาประสานนิ้วเข้ากับฝ่ามือเย็นเฉียบของรินรดาอย่างถือวิสาสะ รินรดาสะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับไปมองค้อนด้วยสายตาดุร้ายในความมืด พยายามจะชักมือกลับ แต่พายกลับกระชับมือของเธอให้แน่นขึ้นไปอีก ราวกับจะบอกใบ้ว่า *‘ถ้าไม่อยากตาย... ก็อย่ายกมือขึ้นมาตบฉันตอนนี้’* “มือเย็นเฉียบเลยนะคะ ภัณฑารักษ์คนเก่ง...” พายขยับริมฝีปากกระซิบเบาจนแทบเป็นเสียงลม “ไหนบอกว่าไม่กลัวอะไรไงคะ?” “...เงียบไปเลยนะ คุณพาย” รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาวาววับด้วยความโกรธปนเขินที่ตีรวนกันอยู่ในอก ต่อให้สถานการณ์จะตึงเครียดแค่ไหน ผู้หญิงคนนี้ก็ยังมีอารมณ์มาหยอกเย้าเธอได้เสมอ เสียงฝีเท้าทางด้านนอกเริ่มขยับตัวถอยห่างออกไป เสียงปิดประตูดังขึ้นเบาๆ ตามด้วยเสียงล็อกกลอนจากด้านนอก ความเงียบสงัดกลับมาปกคลุมห้องเก็บภาพอีกครั้ง แต่ไม่มีใครในที่นี้ขยับตัวทันที ทั้งคู่ยังคงยืนแนบชิดกันอยู่ในมุมมืดของชั้นวางภาพวาด ลมหายใจอุ่นร้อนของกันและกันคือสิ่งเดียวที่ยืนยันการมีอยู่ของอีกฝ่ายในพื้นที่อันเวิ้งว้างนี้ รินรดาถอนหายใจยาวเหยียดออกมาด้วยความโล่งอก ไหล่ที่เคยเกร็งเครียดค่อยๆ ผ่อนคลายลง แต่ทว่า... เมื่อความตึงเครียดภายนอกจางหายไป ความตึงเครียดทางอารมณ์ระหว่างพวกเธอกลับพุ่งทะยานขึ้นสูงเสียยิ่งกว่าเดิม พายยังคงไม่ยอมปล่อยมือออกจากฝ่ามือของเธอ แถมยังขยับตัวเข้ามาเบียดชิดจนรินรดาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นไม้ ไรทางหนี ร่างโปร่งของนักสืบสาวก้าวเข้ามาบล็อกพื้นที่ด้านหน้า ใช้แขนข้างหนึ่งยันชั้นไม้ไว้เหนือศีรษะของเธอ กักขังภัณฑารักษ์สาวไว้ในอ้อมแขนกลายๆ “คุณจะทำอะไร...” รินรดาเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามดึงความเยือกเย็นกลับมาสวมใส่ แต่สายตาคมกริบที่จ้องมองมาในความมืดของพายทำให้เธอรู้สึกราวกับถูกเปลื้องเกราะออกจนหมดสิ้น “ก็แค่อยากจะทวงรางวัลจากการช่วยชีวิตคุณเมื่อครู่นี้ค่ะ” พายโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รินรดารู้สึกได้ถึงไออุ่นและกลิ่นหอมจางๆ เฉพาะตัวของอีกฝ่ายที่ชวนให้สติกระเจิดกระเจิง “คุณติดหนี้ฉันแล้วนะคะ รินรดา... และฉันก็ไม่ใช่คนใจดีที่จะยอมให้คุณเบี้ยวหนี้ซะด้วยสิ” “ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาช่วยสักหน่อย...” รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก “ปล่อยฉันค่ะ” “ปากแข็งจังนะคะ...” พายหัวנסเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นทุ้มนุ่มและเย้ายวนใจในความมืด “แต่หัวใจคุณเต้นแรงจนฉันได้ยินมันชัดเจนเลยนะคะ... อยากจะลองฟังดูไหมล่ะคะ ว่ามันเต้นแรงแค่ไหนตอนที่อยู่ใกล้ฉันเนี่ย?” นิ้วมือเรียวของพายเลื่อนขึ้นมาแตะที่ปลายคางของรินรดาอย่างแผ่วเบา บังคับให้เธอนิ่งและสบตากับตนเองในความมืด สัมผัสนั้นเบาราวกับปีกผีเสื้อ แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้สมองของรินรดาขาวโพลน คำพูดเชือดเฉือนที่เคยเตรียมไว้หายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงความหวามไหวที่ไหลรินเข้าสู่กระแสเลือด ในจังหวะที่ริมฝีปากของพายโน้มต่ำลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น และรินรดากำลังจะหลับตาลงยอมรับสัมผัสนั้นด้วยความพ่ายแพ้... *กริ๊ก!* เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นเบาๆ จากมุมมืดลึกเข้าไปในห้องเก็บภาพวาด... ด้านหลังชั้นวางภาพวาดที่พวกเธอยืนอยู่ ทั้งพายและรินรดาชะงักกึกทันที ดวงตาทั้งสองคู่หันขวับไปมองยังความมืดสนิทเบื้องหน้าพร้อมกัน ร่างของใครบางคน—หรืออะไรบางอย่าง—กำลังขยับตัวอยู่หลังม่านผ้าใบผืนใหญ่ที่คลุมภาพวาดลึกลับเอาไว้ และก่อนที่พายจะทันได้เอ่ยปากเตือน ประตูห้องเก็บภาพบานเดิมก็ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับแสงไฟสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามาจนแสบตา “เจอตัวแล้ว... พวกหนูๆ แมลงตัวน้อยที่แอบเข้ามาในกองไฟ” เสียงทุ้มต่ำ เย็นยะเยือก และคุ้นเคยเป็นอย่างดีดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของ **คาร์ลอส** ที่ยืนขวางทางออกอยู่ตรงประตู รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนมุมปากของเขา ขณะที่สายตาดุดั่งสัตว์ป่ากวาดมองมาที่พวกเธอทั้งสองคนที่ยืนแนบชิดติดกันในมุมอับของห้อง! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "บลัดดี้แมรี่" เสมอมานะคะ!