ความจริงที่น่าตกใจ

“คุณกำลังบอกว่า... ตราประทับบนหลังภาพวาดนี้ คือของตระกูลวรโชติเมธีงั้นเหรอ?” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ หากแต่ปลายนิ้วที่สัมผัสกรอบรูปไม้เก่าแก่กลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ แววตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งกำลังแตกร้าวราวกับแก้วที่ถูกกระแทกแรงๆ เธอจ้องมองรอยสลักจางๆ บนเนื้อไม้ที่ผ่านกาลเวลามานับศตวรรษ มันเป็นรูปดอกกุหลาบพันด้วยโซ่ตรวน—สัญลักษณ์เดียวกับที่ถูกสลักไว้บนแหวนประจำตระกูลที่เธอสวมติดนิ้วมาตลอดชีวิต พายที่ยืนพิงขอบโต๊ะทำงานอยู่ไม่ห่าง ขยับตัวเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความเครียดที่อบอวลอยู่ในห้องเก็บงานศิลปะส่วนตัวของรินรดา นักสืบสาวหรี่ตามองอีกฝ่ายพลางแค่นยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่ในใจกำลังกังวลจนแทบอยากจะดึงคนตรงหน้ามากอดให้หายสั่น “นอกจากจะฉลาดแล้ว ความจำยังดีเยี่ยมสมกับเป็นภัณฑารักษ์มือหนึ่งเลยนะคะคุณริน” พายจงใจลากเสียงยาวเพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียด “คาร์ลอสไม่ได้แค่ขโมยภาพวาดพวกนี้มาเพื่อเก็งกำไร แต่มันเหมือนเขากำลังรวบรวม ‘ชิ้นส่วน’ บางอย่าง... ชิ้นส่วนที่เชื่อมโยงถึงประวัติศาสตร์มืดของครอบครัวคุณโดยเฉพาะ” รินรดาหันขวับมาเผชิญหน้า ระยะห่างที่ใกล้เกินไปทำให้หัวใจของพายกระตุกวูบ เธอเห็นความหวั่นไหวในดวงตาคู่สวยที่พยายามปิดซ่อนไว้ด้วยมาดนิ่งขรึม “ครอบครัวฉันเป็นเพียงผู้สนับสนุนงานศิลปะมาหลายรุ่น เราไม่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับของเถื่อนพวกนี้ พาย... เธอช่วยหยุดพูดจาเพ้อเจ้อแล้วหาหลักฐานที่มันมีน้ำหนักมากกว่าลายเซ็นบนกรอบรูปทีเถอะ” รินรดาสวนกลับด้วยน้ำเสียงกระด้าง ทว่าริมฝีปากของเธอกลับซีดเผือด พายไม่โต้ตอบด้วยคำพูด เธอโน้มตัวลงไปใกล้ขึ้นจนปลายจมูกแทบจะชนกัน มือเรียวสวยคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่นก่อนจะดึงให้เจ้าตัวหันกลับไปดูรายละเอียดที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดอีกครั้ง “ดูตรงนี้ค่ะ... รอยถลอกบนไม้ ไม่ใช่รอยขีดข่วนธรรมดา แต่มันคือรหัสลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้ชั้นสีที่เพิ่งถูกกะเทาะออกเมื่อไม่กี่วันก่อน ริน... ถ้าครอบครัวคุณบริสุทธิ์ใจจริงๆ แล้วทำไมปู่ของคุณถึงเป็นคนเซ็นชื่อกำกับไว้ในเอกสารลับชุดนี้!” พายโยนแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำคร่าลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงัน รินรดาชะงักไป ดวงตาคู่คมกวาดอ่านลายมือที่คุ้นเคยในเอกสารนั้น ความรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมาซัดโถมเข้าใส่จนเธอแทบยืนไม่อยู่ “ไม่จริง... ปู่ท่านเสียไปนานแล้ว ท่านไม่มีทางทำเรื่องสกปรกแบบนี้” “ความจริงมันเจ็บปวดเสมอแหละค่ะคุณภัณฑารักษ์” พายลดเสียงลงจนกลายเป็นกระซิบที่แฝงความเห็นใจ “คาร์ลอสไม่ได้เลือกเหยื่อแบบสุ่มสี่สุ่มห้า เขากำลังปั่นหัวคุณ เขารู้ว่าคุณเป็นจุดอ่อนที่สุด และเขาก็รู้ว่าถ้าเขาลากคุณลงมาในโคลนตมนี้ได้ ชื่อเสียงตระกูลวรโชติเมธีที่ขาวสะอาดมาตลอดจะกลายเป็นประวัติศาสตร์ที่น่าอับอายที่สุดในวงการศิลปะ” รินรดาเม้มปากแน่น ความโกรธแค้นและความเจ็บปวดตีรวนอยู่ในอก เธอพยายามจะชักมือออกแต่พายกลับกระชับมือที่จับไว้แน่นขึ้น แรงบีบนั้นไม่ใช่การคุกคาม แต่มันคือการยึดเหนี่ยว “ถ้ามันเป็นความจริง... เธอจะทำยังไงต่อไป?” รินรดาถามเสียงสั่น “จะรายงานฉัน? จะจับฉันเข้าคุกเพื่อสร้างชื่อเสียงให้นักสืบอิสระอย่างเธอเหรอ?” พายหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย “ให้ตายเถอะ... นี่สมองคุณถูกเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์จนขึ้นราไปหมดแล้วหรือไง? ถ้าฉันอยากเห็นคุณติดคุก ฉันคงไม่ยืนหน้าสั่นพยายามไขปริศนาห่วยๆ นี่กับคุณจนเกือบตายหรอกนะคะ” “งั้นหมายความว่ายังไง” “หมายความว่า... ฉันจะพาทุกคนไปลงนรกด้วยกันยังไงล่ะคะ!” พายลากเสียงต่ำอย่างดุดัน “ถ้าคุณเป็นทายาทของคนที่ก่อเรื่องนี้ งั้นคุณก็ต้องเป็นคนเดียวที่ล้างบาปให้ตระกูลคุณได้ และฉัน... จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากคุณไปจากฉันก่อนที่ปริศนานี้จะถูกคลี่คลาย” วินาทีนั้น ความเงียบที่ขมุกขมัวถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นหน้าประตูห้องเก็บของ รินรดาสะดุ้งสุดตัว พายรีบผละออกและขยับไปยืนบดบังร่างของรินรดาไว้ทันที มือของนักสืบสาวเอื้อมไปหยิบอาวุธที่ซ่อนอยู่ข้างกายโดยสัญชาตญาณ ประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในสูทสีเทาเนี้ยบกริบที่คุ้นตา คาร์ลอสก้าวเข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้มที่ดูราวกับปีศาจที่กำลังสนุกกับการเล่นสนุกกับเหยื่อ “ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะบทสนทนาที่แสนเร้าใจของพวกคุณสินะครับ” คาร์ลอสเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล “โดยเฉพาะเมื่อคุณพบความจริงที่... น่าตกใจที่สุดของตระกูลวรโชติเมธีแล้วแบบนี้” รินรดาหน้าถอดสีเมื่อเห็นคาร์ลอสชูแผ่นป้ายสัญลักษณ์ประจำตระกูลที่หายไปจากตู้เซฟของเธอขึ้นมาโชว์ “ไม่ต้องห่วงนะครับคุณรินรดา... เรื่องราวของครอบครัวคุณ ยังมี ‘บทส่งท้าย’ ที่สนุกกว่านี้รอให้คุณไปค้นพบด้วยตัวเอง” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับพวกเผลอใจคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!