เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

“ปล่อยมือผมเสียที ริน” เสียงทุ้มต่ำของชายแปลกหน้าคนนั้นดังขึ้น ท่ามกลางเสียงจอแจของย่านธุรกิจใจกลางเมือง แต่สำหรับศิลาที่ยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกหน้าร้านของเขาเอง โลกทั้งใบกลับเงียบสนิทลงในวินาทีที่สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนของรินรดา แต่วันนี้... มันกลับว่างเปล่าราวกับหลุมลึกที่ไร้ก้นบึ้ง มือเรียวบางที่ศิลาเคยประคองไว้ด้วยความทะนุถนอมบัดนี้กลับกุมมือผู้ชายคนนั้นไว้แน่น รอยนิ้วมือที่จิกเกร็งบ่งบอกถึงความสั่นคลอนภายในใจที่เธอไม่เคยยอมปริปากบอกใคร ก่อนที่รินรดาจะหันหลังกลับอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขาอีก ทว่า... เหตุการณ์ไม่คาดฝันกลับเกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีนั้น เสียงยางรถยนต์บดกับพื้นถนนดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงเบรกที่แหลมสูงจนบาดแก้วหู ร่างเล็กของรินรดาที่กำลังก้าวข้ามถนนเซถลาไปตามแรงปะทะของรถจักรยานยนต์รับจ้างที่เสียหลักจากการหักหลบ “ริน!” ศิลาตะโกนสุดเสียงโดยไม่สนภาพลักษณ์ซีอีโอผู้สุขุม เขาพุ่งตัวออกไปท่ามกลางกระแสรถที่เริ่มชะลอตัว ความรู้สึกใจหายวาบเหมือนถูกกระชากวิญญาณออกจากร่างเกิดขึ้นเพียงเพราะเห็นรินรดาทรุดลงไปกองกับพื้น ถนนคอนกรีตถลอกปอกเปิกบาดเข้าที่ฝ่ามือและเข่าของหญิงสาวจนเลือดซึมออกมาเป็นทาง “คุณ... คุณเป็นอะไรไหม” ชายแปลกหน้าคนนั้นรีบเข้าไปพยุง แต่รินรดากลับสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” เสียงของเธอสั่นเครือ แหบพร่าและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด ศิลามาถึงตัวเธอในเวลาต่อมา เขาไม่รีรอที่จะเบียดตัวชายคนนั้นออกไปอย่างเสียมารยาท กลิ่นกายสะอาดสะอ้านที่คุ้นเคยของเขาโอบล้อมตัวเธอไว้ แววตาของศิลาในยามนี้ไม่มีความสุขุมหลงเหลืออยู่ มีเพียงความร้อนรุ่มที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า “ริน มองหน้าผม... คุณเจ็บตรงไหนบ้าง” ศิลาประคองใบหน้าของเธอให้เงยขึ้น นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยคราบฝุ่นบนแก้มใสอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ รินรดาหอบหายใจถี่ สายตาของเธอยังคงพร่าเลือน ความว่างเปล่าเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดทางกายที่ดึงสติเธอให้กลับมา “ศิ... ทำไม... ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่” “ผมอยู่ตรงนี้เสมอ ไม่ว่าคุณจะผลักไสหรือเดินหนีไปไกลแค่ไหน” ศิลาตอบเสียงพร่า ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นแนบอก “เราไปโรงพยาบาลกันเดี๋ยวนี้” “ไม่ค่ะ แค่แผลถลอก... ฉันไหว” “แต่ผมไม่ไหว” ศิลาขัดขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเขามีความดุดันผสมกับความห่วงใยจนน่าใจหาย “คุณกำลังทำให้ผมเสียสติรินรดา อย่าดื้อในเวลาที่ผมกำลังจะคลั่งตายอยู่แล้วแบบนี้ได้ไหม” เขาอุ้มเธอขึ้นรถสปอร์ตคันหรูที่จอดทิ้งไว้ข้างทางอย่างไม่แยแสกฎจราจร ตลอดการเดินทางความเงียบงันในรถบีบคั้นจนแทบขาดใจ ศิลาเหลือบมองรินรดาที่นั่งซบหน้าอยู่กับเบาะเป็นระยะ มือหนาของเขาข้างหนึ่งกุมมือของเธอไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยแม้แต่วินาทีเดียว เมื่อถึงห้องฉุกเฉิน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อไม่ได้ทำให้ศิลาผ่อนคลายลงเลย เขายืนรอหน้าห้องทำแผลด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ นลินโทรเข้ามาสายแล้วสายเล่า แต่เขาเลือกที่จะกดตัดสายทิ้งอย่างไม่ลังเล กระทั่งเสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลังเขา “คุณศิลาคะ ดูเหมือนคุณจะลืมไปแล้วว่าเย็นนี้เรามีนัดทานมื้อค่ำกับผู้ใหญ่” เสียงของนลินเย็นเยียบและทรงอำนาจ ศิลาหันกลับไปเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยความรำคาญ “ผมไม่ว่าง และต่อให้ว่าง ผมก็ไม่ไป” นลินหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ ดวงตาเรียวรีจ้องมองไปยังประตูห้องฉุกเฉิน “ห่วงผู้หญิงคนนั้นมากเลยเหรอคะ? ถึงขนาดลืมไปว่าอนาคตของบริษัทอยู่ในมือใคร” “ถ้าบริษัทต้องแลกด้วยชีวิตของคนสำคัญของผม ผมก็ไม่สนใจที่จะรักษามันไว้อีกต่อไป” ศิลาตอบเสียงเรียบ แต่เด็ดขาด ทว่าในจังหวะที่นลินกำลังจะโต้ตอบ ประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก พยาบาลเดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “คุณศิลาคะ ทางเราตรวจพบความผิดปกติบางอย่างจากการเอ็กซเรย์เบื้องต้น... ดูเหมือนว่าคนไข้จะได้รับผลกระทบทางระบบประสาทจากการกระแทกเมื่อครู่ ทำให้ความทรงจำบางส่วนอาจจะถูกกระตุ้นให้กลับมา หรือ... อาจจะหายไปอย่างถาวรค่ะ” ศิลาชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขาร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขารีบผลักประตูเข้าไปหาเธอทันที แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบแตกสลายลงต่อหน้า รินรดานั่งอยู่บนเตียงคนไข้ เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้เจ็บปวด แต่เธอกำลังมองเขาด้วยสายตาที่เยือกเย็นที่สุดที่เขาเคยเจอ พร้อมกับคำพูดประโยคเดียวที่ทำให้ศิลาต้องหยุดก้าวเท้า “คุณเป็นใครคะ... แล้วทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนเคยรักคุณจนตายมานับครั้งไม่ถ้วน” หวังว่ารี้ดที่น่ารักของละอองดาวจะยังคงเอาใจช่วยความรักที่เปราะบางของศิลาและรินรดากันต่อไปนะคะ