ความจริงที่เปิดเผย

"คุณจะให้ฉันพูดอะไรอีกคะศิลา ในเมื่อหลักฐานทั้งหมดมันกองอยู่ตรงหน้าคุณขนาดนี้แล้ว" นลินแค่นหัวเราะ เสียงที่เคยหวานหูบัดนี้แห้งผากและสั่นพร่า เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีเข้มในห้องทำงานของศิลา ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเธอที่เคยชวนหลงใหล กลับกลายเป็นกลิ่นที่ชวนให้ศิลาสะอิดสะเอียนอย่างบอกไม่ถูก ศิลาไม่ตอบ เขายืนพิงขอบโต๊ะทำงาน แขนแกร่งกอดอกแน่น สายตาคมกริบดุจมีดโกนจดจ้องไปยังหญิงสาวตรงหน้า รินรดายืนอยู่ไม่ไกลจากเขานัก เธอไม่ได้พูดอะไร มือเรียวสวยกำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความเจ็บปวดที่เคยได้รับจากการถูกป้ายสีค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความสมเพช เมื่อเห็นสภาพของนลินในยามนี้ "ยอมรับมาเถอะนลิน..." ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังอำนาจ "ก่อนที่ฉันจะต้องใช้มาตรการทางกฎหมายจัดการกับสิ่งที่เธอทำลงไปทั้งหมด ทั้งเรื่องการปลอมแปลงเอกสารและเรื่องที่เธอใส่ร้ายรินรดา" นลินเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยมีแต่ความมั่นใจบัดนี้แดงก่ำด้วยหยาดน้ำตา เธอแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "คุณรักเธอมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ? ถึงยอมลงทุนสืบสวนทุกอย่างด้วยตัวเอง ทั้งที่ตลอดเวลาที่คุณคบกับฉัน คุณไม่เคยใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของฉันเลยสักครั้งเดียว" รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก สายตาของเธอสบกับศิลาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันไปมองนลินด้วยความสงบที่น่าตกใจ "สิ่งที่ศิลาทำ ไม่ใช่เพราะเขารักฉันเพียงอย่างเดียว แต่มันคือการรักษาความถูกต้อง นลิน... เธอต่างหากที่หลงทางไปไกลจนกู่ไม่กลับ" "ความถูกต้องงั้นเหรอ?" นลินลุกพรวดขึ้น เธอก้าวเข้าหาศิลาจนประชิดตัว กลิ่นหอมระเหยของเธอกระจายฟุ้ง "ฉันพยายามทุกอย่างเพื่อให้ได้ยืนข้างคุณ ฉันยอมแม้กระทั่งเป็นนางร้ายในสายตาคนทั้งบริษัท เพื่อให้ได้สิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นของฉัน แต่สุดท้ายแล้ว... ฉันก็แพ้ แพ้ให้กับผู้หญิงที่วันๆ เอาแต่ขีดเขียนแบบแปลนตึกอย่างรินรดา!" ศิลาขยับตัวถอยห่างอย่างเย็นชา เขาไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้เธอแม้แต่นิดเดียว "ความรักไม่ใช่การครอบครองด้วยแผนร้ายนลิน สิ่งที่เธอทำมันทำลายทั้งตัวเธอเองและทำลายความไว้ใจที่ฉันเคยมีให้ในฐานะหุ้นส่วนธุรกิจ" นลินนิ่งงัน หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลรินอาบสองแก้มที่เคยผ่านการแต่งแต้มมาอย่างประณีต เธอทรุดลงไปอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้โวยวาย แต่เป็นเพียงเสียงสะอื้นที่แผ่วเบาและน่าสมเพช "ใช่ค่ะ... ฉันแพ้แล้ว ฉันเป็นคนส่งอีเมลฉบับนั้น ฉันเป็นคนทำให้ดีลธุรกิจของรินรดาล้มเหลว เพราะฉันทนไม่ได้... ทนไม่ได้ที่จะเห็นคุณมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น" ความจริงถูกเปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือกท่ามกลางความเงียบงัน รินรดารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก แต่ในขณะเดียวกัน เธอกลับไม่ได้รู้สึกถึงชัยชนะที่หอมหวาน ความผิดพลาดของนลินคือบทเรียนราคาแพงที่แลกมาด้วยความสัมพันธ์ที่แตกสลาย ศิลาถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาวางตรงหน้าเธอ "เซ็นใบลาออกและยอมรับความผิดนี้ซะ แล้วฉันจะไม่แจ้งความเอาผิดเธอในข้อหาฉ้อโกงบริษัท เราจบกันแค่นี้ นลิน" นลินมองเอกสารนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า เธอหยิบปากกาขึ้นมาอย่างสั่นเทา ก่อนจะจรดปลายปากกาลงไปบนกระดาษอย่างเชื่องช้า เสียง 'แกร๊ก' ของปากกาที่ถูกวางลงช่างบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของทุกคนในห้อง "คุณคงมีความสุขมากสินะคะ ที่กำจัดฉันออกไปได้สำเร็จ..." นลินพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง ศิลาไม่ตอบ เขาเดินเข้าไปหารินรดา เอื้อมมือไปกุมมือเธอไว้อย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม รินรดารับรู้ได้ถึงไออุ่นที่ส่งผ่านมาจากฝ่ามือของเขา แต่นั่นไม่ใช่จุดจบของเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างที่พวกเขาคิด จังหวะที่นลินกำลังจะลุกขึ้นเดินออกจากห้อง ประตูบานใหญ่กลับถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ ศิลาและรินรดาหันไปมองด้วยความฉงน ทว่าบุคคลที่ก้าวเข้ามากลับทำให้หัวใจของศิลาแทบหยุดเต้น ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบซึ่งเป็นบิดาของศิลาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตาที่จ้องมองมายังรินรดานั้นกลับเต็มไปด้วยความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว "เล่นละครจบกันหรือยัง? ถ้าจบแล้ว ก็ถึงเวลาที่ลูกจะต้องฟังความจริงเรื่องที่ลูกจะไม่มีวันได้แต่งงานกับผู้หญิงคนนี้... ไม่ว่านลินจะแพ้หรือชนะก็ตาม" มือของศิลาที่กุมมือรินรดาไว้นั้นสั่นสะท้านขึ้นมาทันที ขณะที่รินรดารู้สึกเหมือนพื้นโลกกำลังถล่มลงตรงหน้า เมื่อบิดาของศิลาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและกดเปิดคลิปวิดีโอหนึ่ง ซึ่งเป็นภาพที่รินรดาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็น... ภาพความลับในอดีตของครอบครัวเธอที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาเพื่อใช้เป็นเครื่องมือทำลายความรักครั้งนี้! หวังว่ารี้ดที่น่ารักของละอองดาวจะยังคงเอาใจช่วยความรักที่เปราะบางของศิลาและรินรดากันต่อไปนะคะ