หัวใจดวงเดิม

“ถ้าคุณก้าวออกไปจากห้องนี้ รินรดา… เราทั้งคู่จะไม่มีวันหวนกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกเลย” น้ำเสียงทุ้มต่ำของศิลาไม่ได้สั่นเครือ แต่มันกลับหนักอึ้งราวกับภูเขาทั้งลูกกดทับลงบนหัวใจของคนฟัง รินรดาที่กำลังเอื้อมมือแตะลูกบิดประตูชะงักค้าง แผ่นหลังบางภายใต้ชุดเดรสสีครีมเรียบหรูสั่นไหวน้อยๆ เธอไม่ได้หันกลับไปเผชิญหน้ากับดวงตาคมกริบคู่นั้น เพราะเธอกลัว… กลัวว่าหากสบตากันเพียงเสี้ยววินาที ความแข็งแกร่งที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายเดือนจะพังทลายลง “และที่เป็นอยู่ตอนนี้… มันเรียกว่า ‘เหมือนเดิม’ งั้นหรือคะคุณศิลา?” รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาแต่บาดลึก “การที่คุณต้องแต่งงานกับนลินตามความต้องการของผู้ใหญ่ แล้วปล่อยให้รินเป็นเพียง ‘ส่วนเกิน’ ในชีวิตคุณ นี่คือสิ่งที่คุณเรียกว่าความสัมพันธ์เหรอคะ?” เสียงฝีเท้าหนักแน่นของศิลาดังใกล้เข้ามา ความร้อนจากร่างกายของเขาที่ขยับเข้ามาใกล้ทำให้อากาศในห้องทำงานกว้างขวางดูจะเบาบางลง เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอ แต่ไออุ่นที่แผ่ออกมาจากเขาก็เพียงพอที่จะทำให้รินรดารู้สึกถึงความสั่นคลอนในหัวใจ “ผมไม่เคยยอมรับการแต่งงานนั้น” ศิลาพูดชิดใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้รินรดาขนลุกซู่ “นลินเป็นเพียงหมากในเกมธุรกิจของพ่อผม แต่คุณ… ริน คุณคือคนเดียวที่ผมยอมสละทุกอย่างเพื่อจะรักษาไว้” รินรดาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขาในที่สุด ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว ดวงตาของศิลาในยามนี้ไม่ได้มีความสุขุมเยือกเย็นเหมือนอย่างที่พนักงานในบริษัทคุ้นเคย แต่มันเต็มไปด้วยความรวดร้าวและความถวิลหาที่ปิดไม่มิด มือเรียวบางของรินรดาประทับลงบนแผงอกแกร่งของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ—มันไม่ใช่หัวใจของซีอีโอผู้ไร้ความรู้สึก แต่มันคือหัวใจของชายหนุ่มที่กำลังจะแตกสลาย “คุณรักษาทุกอย่างไว้ได้ยกเว้นความเชื่อใจค่ะ” รินรดากระซิบ น้ำตาคลอหน่วย “คุณบอกว่าคุณมีแผน คุณบอกว่าคุณควบคุมทุกอย่างได้ แต่ในวันที่นลินประกาศเรื่องงานแต่งงานกลางงานเลี้ยงการกุศล… คุณอยู่ที่ไหนคะ? คุณปล่อยให้รินยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง ท่ามกลางสายตานับร้อยที่มองมาด้วยความสมเพช” “ผมไปเคลียร์กับทางธนาคารเรื่องเงินกู้ที่พ่อผมเอาชื่อบริษัทไปค้ำประกันไว้ ผมทำเพื่ออนาคตของเรา!” ศิลาสวนกลับทันควัน แม้จะเป็นการตะคอกแต่ในนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เราไม่มีอนาคตหรอกค่ะ ถ้าพื้นฐานของมันคือการโกหก” รินรดาตัดสินใจผลักอกเขาออกเบาๆ แล้วก้าวถอยหลัง แต่ศิลาไวกว่า เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บปวด หากแต่เป็นการยึดเหนี่ยวที่มั่นคง ราวกับกลัวว่าหากเขาปล่อยมือเพียงนิดเดียว เธอจะจางหายไปเหมือนกับละอองดาวในตอนเช้าตรู่ “ริน… ถ้าคุณไปวันนี้ คุณจะไม่ได้เห็นสิ่งที่ผมเตรียมไว้ให้คุณ” ศิลาเอ่ยเสียงพร่า เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานขึ้นมาแล้วยัดใส่มือเธอ “ดูซะ ก่อนที่คุณจะตัดสินใจว่าเราควรจบกันที่ตรงไหน” รินรดามองซองเอกสารในมือด้วยความกังขา ก่อนจะค่อยๆ เปิดมันออก ด้านในคือสัญญาโอนหุ้นบริษัทส่วนตัวทั้งหมดในชื่อของเขาที่โอนเป็นชื่อของเธอ รวมถึงเอกสารการถอนตัวจากการเป็นผู้สืบทอดตระกูลศิลาฤกษ์อย่างเป็นทางการ “คุณบ้าไปแล้วหรือคะ… นี่มันหมายถึงคุณจะไม่มีอะไรเหลือเลยนะ!” เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เข้าใจ “ถ้าไม่มีคุณ ผมก็ไม่ต้องการสมบัติพวกนี้” ศิลาขยับเข้าไปใกล้ เธอจนหลังของเธอชนกับประตูห้อง เขาใช้แขนทั้งสองข้างกักขังเธอไว้ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่ง “ผมยอมทิ้งชื่อเสียง ทิ้งฐานะ เพื่อที่จะเดินออกจากนรกขุมนี้ไปกับคุณ ริน… ผมแค่อยากรู้ว่า ในหัวใจของคุณยังมีพื้นที่ให้ ‘ศิลา’ คนเดิมที่เคยรักคุณไหม” รินรดานิ่งงัน หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ ความโกรธแค้นที่เคยมีค่อยๆ ละลายหายไป เหลือเพียงความรักที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็งของความน้อยใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า สายตาของศิลาในตอนนี้ช่างดูอ่อนโยนและเว้าวอนจนเธอยากจะปฏิเสธ “มันสายไปหรือยังคะ…” เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ไม่เคยสาย สำหรับหัวใจดวงเดิมดวงนี้” ศิลาค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากของเขาประทับลงบนหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอบอุ่นและเย้ายวนจนหัวใจของรินรดาหลอมละลาย เธอหลับตาลงรับสัมผัสจากเขา ความรู้สึกที่อัดอั้นมานานนับเดือนกำลังจะได้รับการปลดปล่อยในวินาทีนี้ ทว่า… ทันใดนั้น! เสียงกระแทกประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงจนทั้งคู่ผละออกจากกันแทบไม่ทัน ร่างระหงของนลินก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ในมือของเธอถือโทรศัพท์มือถือที่เปิดหน้าจอโชว์ภาพถ่ายบางอย่างที่ทำให้ศิลาถึงกับหน้าถอดสี “นึกว่าจะหนีไปเสวยสุขกันสองคนเหรอคะศิลา?” นลินแสยะยิ้มที่ดูน่ากลัวที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็นมา “ภาพถ่ายพวกนี้… ถ้ามันถูกส่งไปให้บอร์ดบริหารและสำนักข่าววันพรุ่งนี้ คุณคิดว่าชีวิตที่ตั้งใจจะ ‘เริ่มต้นใหม่’ ของพวกคุณ จะจบลงที่ไหนกัน?” ศิลาหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เจ็บปวดและตื่นตระหนก ในขณะที่รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้าอีกครั้ง... เธอควรจะเชื่อใจเขาต่อไป หรือนี่คือจุดจบที่แท้จริงของความรักที่เธอพยายามปกป้อง? หวังว่าตอนนี้น่าจะทำให้รี้ดของละอองดาวลุ้นจนนั่งไม่ติดกันเลยนะคะ!