รอยยิ้มที่ไม่เคยเห็น

“ถ้าคุณยังมองฉันด้วยสายตาสมเพชแบบนั้นอีกครั้ง ต่อให้โครงการนี้จะสำคัญแค่ไหน ฉันก็พร้อมจะเซ็นใบลาออกวางไว้บนโต๊ะคุณเดี๋ยวนี้ค่ะ คุณศิลา” รินรดาวางปากกาเขียนแบบในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊คอย่างแรงจนเกิดเสียงดังลั่นห้องทำงานเงียบกริบ เธอไม่ได้เงยหน้ามองคนตรงข้าม แต่ฝ่ามือที่สั่นน้อยๆ ของเธอนั้นบ่งบอกถึงพายุอารมณ์ที่กำลังก่อตัวอยู่ภายใน ศิลาไม่ได้ตอบโต้ด้วยการขึ้นเสียง เขายังคงนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวที่พยายามสร้างกำแพงแก้วขึ้นมาล้อมรอบตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า “สมเพชงั้นหรือ?” ชายหนุ่มทวนคำ น้ำเสียงของเขาต่ำและนิ่งสนิท ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยพลังกดดัน “ผมแค่กำลังมองคนที่ไม่ยอมแม้แต่จะให้โอกาสตัวเองได้หายใจ ริน... คุณแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าเพื่อปกป้องอะไร? ปกป้องหัวใจที่แตกสลายไปนานแล้ว หรือปกป้องความเชื่อผิดๆ ว่าคุณไม่สมควรได้รับความสุข?” รินรดาสะอึก เธอเงยหน้าขึ้นมองสบตาเขา แววตาของเธอแข็งกร้าว หากในส่วนลึกกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอเป็นสถาปนิกที่ออกแบบอาคารให้มั่นคงได้ทุกหลัง แต่กลับไม่เคยซ่อมแซมรอยร้าวในใจตัวเองได้เลย ศิลาก้าวช้าๆ เข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างคนทั้งสองแทบจะเหลือเพียงอากาศธาตุ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาและยาสูบราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัวเขาทำให้เธอลืมวิธีการหายใจไปชั่วขณะ “ฉันทำงานได้ดี...” เธอพยายามเค้นเสียงให้ดูมั่นคง “นั่นคือสิ่งที่ฉันเป็น นั่นคือสิ่งที่ฉันเลือก” “คุณเลือกงานเพราะมันไม่เคยทอดทิ้งคุณ” ศิลาเอื้อมมือไปหยิบเศษกระดาษที่เธอทำร่วงไว้บนพื้นขึ้นมา เขาวางมันลงบนโต๊ะใกล้กับมือของเธอ ปลายนิ้วของเขาแตะผ่านนิ้วเรียวของเธอเพียงแผ่วเบา แต่มันกลับทำให้กระแสไฟฟ้าบางอย่างวิ่งพล่านไปทั่วร่างหญิงสาว “แต่คนเรามีชีวิตอยู่เพื่อความรู้สึกนะริน ไม่ใช่แค่เพื่อผลงานที่เย็นชาเหล่านั้น” เขามองดูเธอที่เริ่มนิ่งงัน ความเย็นชาที่เคยฉาบอยู่บนใบหน้าสวยหวานเริ่มละลายลงทีละน้อย ศิลาไม่เคยเห็นมุมนี้ของเธอ มุมที่เหมือนดอกไม้ซึ่งกำลังรอแสงแดดสัมผัสกลีบ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังต่อสู้กับตัวเอง การยอมรับความหวังดีจากใครสักคนมันน่ากลัวพอๆ กับการก้าวเท้าลงในหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง “ทำไมคุณถึงต้องพยายามขนาดนี้...” รินรดาถามเสียงสั่น “คุณมีนลินรออยู่... มีชีวิตที่คุณต้องรับผิดชอบ ทำไมต้องเอาเวลามาเสียกับผู้หญิงที่มีแต่แผลเป็นอย่างฉัน” ศิลายิ้ม มุมปากของเขาโค้งขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่ยิ้มกวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนจนน่าใจหาย “เพราะผมไม่เคยเจอใครที่ทำลายกำแพงของผมได้ตั้งแต่แรกพบ เหมือนที่คุณทำกับผมในวันแรกที่เราเจอกันไงล่ะ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศอบอุ่นและเย้ายวนแผ่ซ่าน ราวกับแรงดึงดูดของดวงจันทร์ที่กำลังชักจูงกระแสน้ำในหัวใจรินรดา รินรดามองลึกลงไปในดวงตาของชายหนุ่มตรงหน้า... เธอเห็นความเหนื่อยล้าที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความสำเร็จ เห็นความโดดเดี่ยวที่สอดประสานกับเธออย่างน่าประหลาด วินาทีนั้น กำแพงที่เธอสร้างขึ้นมานานหลายปีเริ่มพังทลายลงทีละน้อย รินรดาหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเธอไม่ได้มีเพียงความว่างเปล่า ทว่ามีประกายของความหวังที่เธอกล้าที่จะยอมรับมัน เธอก้าวเข้าไปหาเขาหนึ่งก้าว ความห่างที่เหลือเพียงน้อยนิดทำให้ลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่ปะทะกัน รินรดาเผยอรอยยิ้มออกมา... เป็นรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดตั้งแต่ศิลาเคยเห็นมา มันไม่ใช่รอยยิ้มเสแสร้งเพื่อมารยาท แต่มันคือรอยยิ้มที่บ่งบอกว่าเธอยอมเปิดประตูหัวใจทิ้งไว้รอเขา “ถ้าอย่างนั้น...” รินรดากระซิบเบาๆ “ก็อย่าทำให้ฉันต้องเสียใจเลยนะคะศิ” ศิลาชะงักไปเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ใช้ฝ่ามือหนาประคองใบหน้าของเธอไว้ด้วยความทะนุถนอม ราวกับเธอกลายเป็นของล้ำค่าที่เขาจะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือไป ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างเพรียวระหงของนลินก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่พยายามรักษาความนิ่งเรียบ ทว่าดวงตาของเธอกลับฉายแวววาวโรจน์เมื่อเห็นภาพที่ทั้งสองคนยืนอยู่ใกล้ชิดกันเกินควร นลินส่งยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารบางอย่างลงบนโต๊ะด้วยเสียงดังปัง “ขอโทษนะคะที่ขัดจังหวะ แต่พอดีฉันได้ข่าวมาว่าโครงการที่คุณศิลาทุ่มเทให้ 'สถาปนิกคนโปรด' อยู่นี้ มีปัญหาเรื่องการทุจริตงบประมาณ... และดูเหมือนว่าหลักฐานชิ้นนี้ จะระบุชื่อคุณชัดเจนเลยนะคะ คุณรินรดา” รินรดาหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองหน้าศิลาที่บัดนี้แววตาเปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาและสับสนอย่างเห็นได้ชัด ความเชื่อใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้นดูเหมือนจะพังทลายลงในพริบตาเดียวเมื่อความลับที่นลินอ้างถึงถูกวางลงตรงหน้า ด้วยรักและปรารถนาดีต่อผู้อ่านทุกท่านจากใจของละอองดาวเดือนเก้าค่ะ