หลักฐานมัดตัว

“คุณคิดจริงๆ เหรอคะนลิน ว่าความเงียบจะช่วยกลบเกลื่อนรอยนิ้วมือที่คุณทิ้งไว้บนไฟล์งานโปรเจกต์นี้ได้?” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบของศิลาดังขึ้นทันทีที่บานประตูเปิดกว้าง กระแทกเข้ากับผนังจนเกิดเสียงดังสนั่น เขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มดูราวกับมัจจุราชที่เพิ่งกระชากหน้ากากของใครบางคนออกกลางที่แจ้ง นลินที่กำลังกดแป้นพิมพ์รัวเร็วบนแล็ปท็อปของศิลาถึงกับสะดุ้งสุดตัว มือของเธอสั่นเทาจนเผลอทำแฟลชไดรฟ์ในมือร่วงลงกับพื้นพรม รินรดายืนอยู่ด้านหลังศิลา ลมหายใจของเธอขัดห้วง ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—ภาพของนลินที่พยายามลบไฟล์แปลนดั้งเดิมทิ้ง และแทนที่ด้วยแบบที่แก้ไขใหม่ ซึ่งหากใครได้เห็นคงรู้ดีว่ามันคือความพินาศของโครงสร้างหลักที่ศิลาอุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจมาตลอดครึ่งปี “ศิ... ฟังนลินก่อนนะคะ ทุกอย่างมัน... มันมีความเข้าใจผิด” นลินพยายามฝืนยิ้มที่บิดเบี้ยว รอยยิ้มที่ดูน่าเวทนามากกว่าน่ามอง เธอรีบพับหน้าจอแล็ปท็อปปิดลงราวกับจะซ่อนหลักฐานมัดตัวที่ยังไม่ทันถูกลบหายไปไหน ศิลาไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ เขาเพียงแค่ก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมบุรุษจางๆ ผสมกับความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาทำให้ห้องทำงานกว้างขวางดูแคบลงถนัดตา “เข้าใจผิดงั้นหรือคะ? งั้นที่ผมเห็นหน้าจอเมื่อครู่ คือ ‘ความเข้าใจผิด’ ที่คุณกำลังแก้ไขโครงสร้างรับน้ำหนักของตึกนี้ให้ลดค่ามาตรฐานความปลอดภัยลง เพื่อหวังจะประหยัดงบประมาณไปทำเรื่องโง่ๆ ของคุณน่ะหรือ” นลินหน้าถอดสี เธอรู้ดีว่าเกมนี้เธอเดินหมากพลาดอย่างแรง แต่ความร้ายกาจในกมลสันดานทำให้เธอยังคงพยายามดิ้นรน “ที่นลินทำไป ก็เพราะอยากช่วยบริษัทเรานะคะ! งบที่เหลือเราจะเอาไปหมุนเวียนในส่วนอื่นที่จำเป็นกว่า... ริน! เธอเองก็เห็นด้วยไม่ใช่หรือไง ว่าโครงสร้างเดิมมันเกินความจำเป็น!” รินรดาที่นิ่งเงียบมานาน ก้าวออกมาจากมุมมืด แววตาของเธอสั่นไหวด้วยความโกรธปนสมเพช “ฉันไม่เคยเห็นด้วยกับการเอาชีวิตของผู้คนมาวางเดิมพันบนตัวเลขผลกำไรนะคะนลิน และที่สำคัญ... ฉันไม่เคยบอกให้เธอแตะต้องงานของศิ” “เธออย่ามาตอแหล!” นลินตวาดลั่น ความเป็นกุลสตรีที่เคยเสแสร้งไว้ขาดสะบั้นลง “เธออยากให้ศิเห็นว่าเธอเก่งแค่ไหนสินะ ถึงได้วางแผนดักทางฉันแบบนี้” ศิลาหัวเราะออกมาเบาๆ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน “ผมเป็นคนขอให้รินช่วยตรวจสอบระบบความปลอดภัยเอง เพราะผมสังเกตเห็นความผิดปกติในไฟล์ตั้งแต่วันก่อน... และที่ผมเลือกจะปล่อยให้คุณเข้ามาในห้องนี้ ก็เพื่อให้คุณเผยก้นบึ้งของความคิดออกมาให้หมด นลิน” คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงกลางใจนลิน เธอเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น แต่นัยน์ตายังคงจ้องมองศิลาด้วยความอาฆาต เขาหลอกเธอ... เขาหลอกให้เธอติดกับดักที่ตัวเองขุดไว้แท้ๆ รินรดารู้สึกถึงความอ่อนแรงของหัวใจ เธอเดินไปหยิบแฟลชไดรฟ์ที่ตกอยู่ขึ้นมา มือของเธอสั่นน้อยๆ แต่สายตาของศิลาที่หันมามองเธอนั้นกลับอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความไว้วางใจ ราวกับกำลังบอกว่า ‘ขอบคุณที่อยู่ข้างผม’ “เก็บของของคุณ แล้วออกไปจากบริษัทนี้ซะ” ศิลาสั่งเสียงเรียบ “ก่อนที่ผมจะแจ้งความข้อหาจารกรรมข้อมูลทางธุรกิจและพยายามฉ้อโกง ซึ่งคุณก็น่าจะรู้นะคะว่าโทษมันหนักหนาแค่ไหน” นลินกัดริมฝีปากจนห้อเลือด เธอค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะเดินผ่านรินรดาไป แต่ก่อนจะถึงประตู เธอหยุดกึกและกระซิบเสียงแผ่วจนแทบจะกลืนหายไปกับอากาศ “อย่าดีใจไปเลยศิลา... เพราะที่เธอเห็นอยู่นี้เป็นแค่เศษเสี้ยวของสิ่งที่ครอบครัวฉันวางแผนไว้ ถ้าฉันต้องพัง... ฉันก็จะไม่ยอมให้บริษัทนี้ตั้งอยู่ได้อย่างสงบสุขแน่” นลินเดินออกไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนอึดอัด รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังนุ่มของศิลา พลางถอนหายใจยาว “เรื่องนี้มันจะไม่จบง่ายๆ ใช่ไหมคะศิ?” ศิลาเดินเข้ามาใกล้เขาคุกเข่าลงข้างเก้าอี้ที่เธอนั่ง มือหนาเอื้อมมาเกาะกุมมือบางไว้แน่น สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นทำให้รินรดาใจเต้นแรง แม้ในสถานการณ์ที่ตรึงเครียดเช่นนี้ “ผมจะปกป้องงานนี้ และปกป้องคุณด้วยชีวิตของผมค่ะ ริน... ไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้วนะ” รินรดามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา เธออยากจะเชื่อในคำสัญญาของเขาเหลือเกิน หากทว่าความกังวลในอกยังคงไม่จางหาย เหมือนมีพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวรอเวลาถล่มลงมา ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง เสียงโทรศัพท์มือถือของศิลาที่วางอยู่บนโต๊ะก็แผดเสียงเตือนดังขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ข้อความนั้นเด้งขึ้นบนหน้าจอที่เปิดค้างไว้ เป็นภาพจากกล้องวงจรปิดในห้องพักส่วนตัวของรินรดาที่บ้าน—ภาพที่มีใครบางคนกำลังรื้อค้นข้าวของของเธออย่างบ้าคลั่ง และรอยยิ้มบนหน้าจอของคนร้ายคนนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนสนิทที่สุดของศิลาที่เขาทั้งรักและไว้ใจมากที่สุดในบริษัท! รินรดาหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ศิลาเองก็เบิกตากว้างด้วยความช็อกที่ยากจะควบคุม มือที่กุมมือเธออยู่เริ่มสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานของศิลาที่เพิ่งปิดลงไปก็ถูกเคาะอย่างแรง... ก่อนที่บุคคลที่ไม่คาดคิดที่สุดจะผลักประตูเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้หัวใจของคนทั้งคู่แทบหยุดเต้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมลุ้นและเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความเข้มข้นจะทำให้คุณวางมือถือไม่ลงเลยค่ะ