เช้าวันใหม่ที่เปลี่ยนไป

“คุณศิลาคะ ถ้าคุณยังไม่ปล่อยมือดิฉันตอนนี้ เราคงได้เข้าไปนั่งฟังท่านประธานตัดสินโทษดิฉันในสภาพที่ดูไม่จืดแน่ค่ะ” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่พยายามบิดข้อมือออกจากอุ้งมือหนาของชายหนุ่มที่กุมไว้แน่นจนเห็นเส้นเลือดที่หลังมือ ความร้อนจากฝ่ามือของเขาแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าสู่ผิวหนังของเธอ แผ่ซ่านความรู้สึกที่ยากจะนิยามท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์ ศิลาไม่ได้คลายแรงบีบ เขากลับดึงร่างของเธอเข้าไปใกล้จนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับผนังลิฟต์ที่กำลังเคลื่อนตัวลงสู่ชั้นห้องประชุมใหญ่ ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย “ถ้าผมบอกว่างานของคุณไม่ได้ถูกลบไป... แต่ผมเป็นคนเก็บมันไว้เอง คุณจะว่าอย่างไร รินรดา” เสียงของเขาต่ำพร่า สั่นระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าการเป็นแค่เจ้านาย รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก เธอเงยหน้าขึ้นสบสายตากับคนตรงหน้า แววตาของเธอสั่นไหว “คุณหมายความว่ายังไง... หรือว่าเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ มันเป็นแค่เกมที่คุณวางไว้เพื่อทดสอบดิฉันงั้นหรือคะ?” “ไม่ใช่การทดสอบ” เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “แต่มันคือการเดิมพัน ผมกำลังเดิมพันด้วยตำแหน่งซีอีโอ เพื่อปกป้องหัวใจที่ผมเองก็เพิ่งค้นพบว่ามันไม่ได้อยู่ที่อื่น แต่อยู่ตรงหน้าผม... ในห้องทำงานเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยแบบร่างของคุณคนนี้” รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ความอบอุ่นที่เขาเคยหยิบยื่นให้ในวันก่อนๆ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างที่เธอเคยพยายามหลอกตัวเอง แต่เธอยังไม่ทันจะได้เอื้อนเอ่ยคำถามใดๆ เสียงสัญญาณเตือนของลิฟต์ก็ดังขึ้นบ่งบอกถึงการมาถึงชั้นเป้าหมาย ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นนลินที่ยืนกอดอกรออยู่ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน และข้างหลังเธอคือบิดาของศิลาที่นั่งอยู่บนหัวโต๊ะท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก “มาช้าไปนะศิ... คณะกรรมการรอจนเบื่อแล้ว” นลินเอ่ยพลางกวาดสายตามองรินรดาด้วยความสมเพช “หรือว่ากำลังร่ำลาอาชีพสถาปนิกของหล่อนอยู่กันแน่?” ศิลาไม่แม้แต่จะปรายตาแลนลิน เขาหันไปมองรินรดา สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกถึงความมั่นคงอย่างประหลาด “เดินไปข้างหลังผม ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ห้ามปล่อยมือผมเด็ดขาด... เข้าใจไหมริน?” รินรดาลอบกลืนน้ำลาย เธอตัดสินใจเลือกที่จะเชื่อใจคนตรงหน้า ความรู้สึกที่เกินเลยกว่าเจ้านายและลูกน้องเริ่มชัดเจนจนเธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป เธอขยับเข้าไปใกล้เขามากขึ้นอีกนิดจนไหล่แทบชิดกัน ก่อนจะก้าวเท้าตามเขาเข้าไปในห้องประชุมที่บรรยากาศคุกรุ่นราวกับภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด ท่านประธานวางเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “ศิลา... พ่อคิดว่าเรื่องการทุจริตในโปรเจกต์นี้มีหลักฐานมัดตัวแน่นหนาพอที่บริษัทจะไล่พนักงานคนนี้ออกได้ทันที โดยไม่ต้องรอชี้แจง” ศิลาขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยอำนาจ เขาปล่อยมือจากรินรดาแล้วดึงแฟ้มเอกสารอีกเล่มหนึ่งออกมาวางทับเอกสารชุดเดิม “ผมขอแย้งครับท่านประธาน... และก่อนจะตัดสินใจอะไรลงไป ผมอยากให้ทุกท่านในที่นี้ได้ดูสิ่งที่ผมถืออยู่ในมือนี้เสียก่อน” เขากางเอกสารออกต่อหน้าทุกคน บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความกดดันกลายเป็นความโกลาหลในทันที เมื่อภาพโปรเจกต์งานที่ถูกกล่าวหาว่าลบไปนั้น ปรากฏอยู่บนจอภาพขนาดใหญ่ที่เขาแอบส่งสัญญาณให้เลขาส่วนตัวเปิดขึ้น ทว่า ในวินาทีที่ศิลาหันกลับมามองรินรดาด้วยแววตาแห่งชัยชนะ ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยคนที่ไม่คาดคิดว่าจะมีสิทธิ์เข้ามาในที่แห่งนี้ นลินหัวเราะร่วนพลางขยับตัวออกห่างจากโต๊ะ “เกมมันยังไม่จบหรอกค่ะศิ... เพราะคนที่ถือหุ้นใหญ่ที่สุดในบริษัทตอนนี้ ไม่ใช่คุณพ่อของคุณ... แต่เป็นคนที่คุณเพิ่งจะทำลายชื่อเสียงเขาไปเมื่อกี้ต่างหาก” รินรดามองไปที่ทางเข้าห้องประชุมด้วยหัวใจที่เต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก เมื่อเห็นชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าคุ้นเคยเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ ชายที่เธอคิดว่าเขาจากไปจากชีวิตเธอตั้งแต่วันที่เขาหักหลังเธอในอดีต... คนรักเก่าที่เธอมองข้ามไปแต่แรกเริ่ม ศิลาชะงักไปชั่วขณะ มือของเขาที่กุมมือเธอไว้แน่นกลับค่อยๆ คลายออกอย่างแผ่วเบา รินรดารู้สึกได้ทันทีว่าพื้นฐานชีวิตที่เธอเพิ่งเริ่มจะก่อร่างสร้างตัวใหม่กับเขากำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง หรือนี่จะเป็นจุดจบของทุกสิ่งที่เธอพยายามรักษาไว้กันแน่? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกับรินรดาและศิลามาถึงจุดพลิกผันนี้นะคะ ด้วยรักและอบอุ่นในทุกตัวอักษร ละอองดาวเดือนเก้า