ความลับของอาจารย์คง

"ปล่อยมือจากโซ่นั่นเดี๋ยวนี้ รินรดา!" อคินตะโกนก้อง เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ แต่มันดังพอที่จะทำลายความเงียบงันอันน่าขนลุกภายในห้องเก็บของเก่าใต้เรือนไม้สักทองของอาจารย์คง รินรดายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาของเธอเบิกกว้างจ้องมองไปที่วิญญาณคนตายนับสิบที่ลอยคว้างอยู่เบื้องหน้า ฝ่ามือของเธอสั่นระริกขณะเอื้อมไปใกล้โซ่ตรวนที่ทำจากกระดูกมนุษย์ซึ่งล่ามรัดวิญญาณเหล่านั้นไว้ เธอไม่ได้อยู่ในภวังค์เพราะความกลัว แต่เธอกำลังถูก 'ดึงดูด' ด้วยพลังอำนาจบางอย่างที่มืดดำและเย้ายวนเกินกว่าสามัญสำนึกของอดีตตำรวจมือปราบจะต้านทานไหว "พวกเขากำลังเรียกฉัน อคิน..." รินรดาพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบจนน่าใจหาย "พวกเขากำลังบอกว่า... มันไม่ใช่แค่อาคม แต่มันคือการ 'ต้อนรับ' ไปสู่จุดสูงสุดที่มนุษย์จะไปถึงได้" อคินไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าไปกระชากไหล่หญิงสาวจนเธอกระเด็นถอยหลังไปกระแทกกับกองลังไม้เก่าๆ กลิ่นกำยานที่อบอวลอยู่ในอากาศเริ่มเปลี่ยนเป็นกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นจนน่าสะอิดสะเอียน "ตั้งสติครับริน! สิ่งที่คุณเห็น ไม่ใช่วิญญาณที่ต้องการความช่วยเหลือ แต่เป็นเบี้ยที่ถูกต้อนมาไว้ในกรงของมัน" อคินกดเสียงต่ำ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท—ดวงตาแห่งเนตรทิพย์ที่มองเห็นทะลุไปถึงสายอาคมเส้นบางๆ ที่ถักทอจากเงาของคนบางคน สายอาคมเหล่านั้นไม่ได้พุ่งมาจากไหนไกล แต่มันเชื่อมโยงตรงไปยังห้องโถงใหญ่ชั้นบน ห้องที่อาจารย์คงพำนักอยู่ "เจ้าหนู... ข้าเตือนเจ้าแล้วว่าอย่าริอ่านเปิดประตูที่เจ้าไม่มีวันปิดมันลงได้" เสียงแหบพร่าดุจเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกันดังมาจากความมืดด้านหลัง อคินหันขวับไปมอง อาจารย์คงยืนอยู่ที่นั่น ร่างกายของเขาสูงสง่าทว่าผอมแห้งจนเหมือนหนังหุ้มกระดูก ชายชราในชุดม่อฮ่อมสีซีดจางไม่ได้พกพาอาวุธใดๆ นอกจากลูกประคำไม้พยุงสีดำสนิทที่ข้อมือ แววตาของเขาลึกโบ๋ราวกับหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง "อาจารย์คง..." อคินกัดฟันกรอด "สิ่งที่อาจารย์ทำ... การกักขังวิญญาณบริสุทธิ์เพื่อต่อลมหายใจอำนาจของตัวเอง มันไม่ใช่ทางสายธรรมที่อาจารย์เคยสอนผมเลยสักนิด" อาจารย์คงหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นแฝงไปด้วยความเวทนา "สายธรรม? อคินเอ๋ย... โลกนี้ไม่มีขาวไม่มีดำ มีเพียงผู้ที่ถืออาคมไว้ในกำมือ กับผู้ที่เป็นเหยื่อของมันเท่านั้น เจ้ามองเห็นพวกเขาทุกวัน ไม่ใช่หรือ? เจ้าควรจะรู้ดีที่สุดว่าความตายมันไร้ค่าเพียงใด หากเจ้าไม่รู้จักใช้มันให้เป็นประโยชน์" "ประโยชน์ของอาจารย์ คือการฆ่าคนนับสิบเพื่อพิธีกรรมบ้าคลั่งนี้น่ะหรือครับ!" รินรดาตะโกนขึ้น พยายามยันกายลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธแค้น "ฆ่าหรือ?" อาจารย์คงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างเยือกเย็น "เปล่าเลย... ข้าแค่ให้โอกาสพวกเขาได้เป็นส่วนหนึ่งของอมตะต่างหาก รินรดา พลังที่เจ้าสัมผัสได้เมื่อครู่ นั่นคือของจริง แต่เสียดายที่จิตใจของเจ้ายังยึดติดกับ 'กฎหมาย' ที่ไร้น้ำยาของมนุษย์อยู่" อคินขยับตัวบังหน้าหญิงสาวไว้ เขาสัมผัสได้ว่าในมือของอาจารย์คงกำลังรวมพลังงานบางอย่าง มันไม่ใช่ไสยเวททั่วไป แต่มันคือศาสตร์มืดที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน พลังที่ไม่ได้ทำลายเพียงร่างกาย แต่กำลังกัดกิน 'เจตจำนง' ของผู้ที่อยู่ใกล้ "อาจารย์ไม่มีทางแตะต้องผมหรือรินได้ที่นี่" อคินขู่ พร้อมกับร่ายอาคมป้องกันตัวอย่างรวดเร็วที่เขาสั่งสมมาจากการสังเกตอาจารย์คนนี้มานานหลายปี "ใครบอกว่าข้าจะแตะต้องพวกเจ้า?" อาจารย์คงยิ้มกว้างจนเห็นฟันที่ดำสนิท "ข้าแค่จะให้เจ้าดู... ว่าสิ่งที่เจ้าพยายามตามหามาตลอดปี มันอยู่ที่ไหน" เขาสะบัดนิ้วเพียงครั้งเดียว วิญญาณนับสิบที่ถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนพลันเปลี่ยนรูปจากร่างมนุษย์กลายเป็นกลุ่มควันสีเลือด พุ่งเข้าหาอคินและรินรดา แต่แทนที่จะจู่โจม พวกมันกลับหมุนวนรอบตัวอคินจนกลายเป็นกำแพงหนาแน่น และจากกึ่งกลางของกลุ่มควันนั้น ภาพใบหน้าของบุคคลคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นชัดเจน ดวงตาของอคินเบิกกว้าง ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น นั่นไม่ใช่ใบหน้าของเหยื่อรายใดรายหนึ่ง แต่มันคือใบหน้าของ... *เขาเอง* ในภาพนิมิตนั้น อคินในวัยเด็กกำลังนั่งอยู่ข้างศพของพ่อและแม่ในวันเกิดเหตุโศกนาฏกรรมที่เขาพยายามลืมมาตลอดชีวิต และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือมีมือข้างหนึ่งวางอยู่บนบ่าของเด็กชายคนนั้น มือที่มีรอยสักอักขระแปลกประหลาดที่เขาเพิ่งเห็นบนข้อมือของอาจารย์คงในตอนนี้ "เจ้าสงสัยมาตลอดว่าทำไมเจ้าถึงรอดชีวิตจากอุบัติเหตุครั้งนั้น" อาจารย์คงกระซิบข้างหูเขา ทั้งที่ร่างจริงยังยืนห่างออกไปหลายเมตร "ไม่ใช่เพราะปาฏิหาริย์หรอก อคิน... แต่เพราะเจ้าคือ 'ภาชนะ' ที่ข้าเลือกไว้ตั้งแต่เมื่อยี่สิบปีก่อน" อคินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลง ความลับที่เขากลัวที่สุดไม่ใช่เรื่องของวิญญาณที่เขาเห็น แต่คือความจริงที่ว่า ชีวิตของเขาทั้งชีวิตถูกบงการโดยคนที่เขาเคารพเหมือนพ่อมาโดยตลอด รินรดาพยายามจะดึงสติอคิน แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเข้าห้องเก็บของ อคินหันไปมองตามสัญชาตญาณ และภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้เขาแทบสิ้นสติ ชายในชุดสูทสีดำสนิทที่ดูภูมิฐาน เดินเข้ามาพร้อมกับสมุดบันทึกในมือ เขาคนนั้นคือ 'ผู้บัญชาการตำรวจ' คนที่ดูแลคดีฆาตกรรมทั้งหมดนี้มาตั้งแต่ต้น และเป็นคนเดียวกับที่สั่งให้รินรดามาทำคดีนี้ร่วมกับอคิน เขาก้าวผ่านกลุ่มวิญญาณที่ขวางอยู่ราวกับเดินอยู่ในห้องรับแขก ก่อนจะหยุดยืนเคียงข้างอาจารย์คง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท "ทุกอย่างพร้อมแล้วครับอาจารย์... พิธีกรรมคืนจันทร์ดับกำลังจะเริ่มขึ้น ส่วนอคิน... ตอนนี้เขาก็รู้ความจริงแล้ว เราควรจะจัดการอย่างไรกับ 'ภาชนะ' ชิ้นนี้ดีครับ?" เข็มทิศมองวิญญาณหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับความระทึกขวัญในบทนี้ครับ