เสียงเรียกจากคนตาย

"ลดปืนลงเสีย ริน... ถ้าคุณไม่อยากให้วิญญาณตรงหน้าผมต้องดับสูญไปตลอดกาล" น้ำเสียงของอคินแหบพร่า ทว่ากังวานด้วยความเด็ดขาด เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองกระบอกปืนที่จ่อมาทางตน ดวงตาของเขาเบิกกว้างจับจ้องไปยังร่างโปร่งแสงที่บิดเบี้ยวอยู่เบื้องหลังรินรดา วิญญาณดวงนี้ไม่ใช่เจ้ากรรมนายเวรทั่วไป แต่มันคือเบาะแสเดียวที่เหลืออยู่ของคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่กำลังกัดกินเมืองทั้งเมือง รินรดาชะงัก นิ้วชี้ที่เหนี่ยวไกสั่นระริก เธอเป็นตำรวจ เธอถูกฝึกมาให้เชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้ด้วยหลักฐาน แต่วินาทีนี้ สิ่งที่ประจักษ์แก่สายตาคืออคินกำลังพูดกับ 'อากาศธาตุ' ด้วยท่าทางหวาดหวั่นราวกับเห็นยมทูตยืนต้อนรับอยู่ตรงหน้า "อคิน... เลิกบ้าเสียที! คุณจะบอกว่าสิ่งที่ฆ่าเหยื่อรายที่เจ็ดไปเมื่อคืน คือสิ่งที่คุณกำลังคุยด้วยอยู่งั้นหรือ?" รินรดากัดฟันกรอด เสียงของเธอสั่นเครือจากความขัดแย้งในใจ ระหว่างสัญชาตญาณตำรวจที่สั่งให้คุมสถานการณ์ กับความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาในกระดูกสันหลังเมื่อลมหนาววูบหนึ่งพัดผ่านโดยไม่มีที่มา "มันไม่ได้ฆ่าใคร มันเป็นเหยื่อ... เหมือนกับพ่อแม่ของผม" อคินตอบกลับเบาๆ เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นไม้ที่ผุพังของบ้านร้างหลังนี้ มือสั่นเทาเอื้อมออกไปข้างหน้า ราวกับพยายามจะคว้ามือที่มองไม่เห็น "คุณจำร่างนั้นที่โดนทำพิธีถอนวิญญาณไม่ได้หรือ? ดูที่ลำคอของเขาดีๆ ริน... รอยไหม้รูปอักขระนั่น ไม่ใช่ฝีมือมนุษย์ แต่มันคือตราประทับของอาจารย์คง" รินรดาเม้มปากแน่น เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด แสงไฟฉายในมือของเธอวูบไหว กวาดผ่านร่างของอคินไปจนเห็นเงามืดที่ทอดยาวบิดเบี้ยวผิดรูปบนผนังห้อง ทันใดนั้น ความรู้สึกเหมือนถูกเข็มเย็นเฉียบนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่ผิวหนังก็ถาโถมเข้าใส่เธอ "ได้ยินไหม... เสียงนั่น" อคินกระซิบ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ปกติ ในความเงียบงันที่กดทับดั่งภูเขา รินรดาเริ่มได้ยิน... เสียงหวีดหวิวคล้ายคนกำลังสำลักน้ำ เสียงที่ไม่ได้มาจากลำคอ แต่มาจากก้นบึ้งของความว่างเปล่า มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้น ความทรมาน และการวิงวอนขอความตายที่แท้จริง "ช่วย... ข้า... ด้วย..." เสียงนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของรินรดาจนเธอต้องยกมือขึ้นกุมขมับ ปืนในมือร่วงหล่นลงบนพื้นไม้เสียงดังสนั่น เธอทรุดเข่าลงตามอคิน ภาพในหัวฉายซ้ำถึงหลักฐานในแฟ้มคดีที่เธอเคยเมินเฉย เศษเสี้ยวของเหตุการณ์ที่เธอคิดว่าบังเอิญ แท้จริงแล้วถูกจัดวางไว้ด้วยพลังงานบางอย่างที่เหนือธรรมชาติ "เขาบอกอะไรคุณ" รินรดาถามเสียงพร่า ความเชื่อมั่นในโลกวิทยาศาสตร์ของเธอพังทลายลงในวินาทีนี้ "เขาบอกว่า อาจารย์คงไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตคน" อคินหันมามองรินรดา แววตาของเขากลับมาเป็นปกติ แต่มันเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ลึกซึ้งเกินจะบรรยาย "เขาต้องการเปิดประตูบานหนึ่ง... ประตูที่กั้นระหว่างแดนคนเป็นกับแดนวิญญาณ เพื่อดึงเอาบางสิ่งที่ถูกลืมให้กลับขึ้นมาบนโลกใบนี้" อคินขยับมือไปตามคำสั่งของวิญญาณที่สั่นไหว เขาเริ่มวาดอักขระลงบนพื้นไม้ด้วยปลายนิ้วที่อาบไปด้วยเลือดที่ซึมออกมาจากผิวหนังของเขาเอง รินรดาจ้องมองด้วยความตื่นตะลึง อักขระนั้นเริ่มเปล่งแสงสีแดงคล้ำราวดั่งเลือดสดๆ ที่กำลังเดือดพล่าน "อย่าทำแบบนั้น อคิน! นั่นมันวิชาต้องห้ามไม่ใช่หรือ?" "ถ้าไม่ทำ... เราก็ไม่มีทางหยุดเงาที่ตามล่าพวกเราอยู่ตอนนี้ได้" อคินตอบโดยไม่ละสายตาจากอักขระที่เริ่มหมุนวนเป็นวงกว้าง ลมพายุขนาดย่อมเริ่มก่อตัวขึ้นภายในห้องที่ปิดตาย เศษฝุ่นและเศษไม้ปลิวว่อนราวกับถูกดูดเข้าไปในหลุมดำกลางห้อง ในวินาทีที่อักขระตัวสุดท้ายถูกเขียนจนเสร็จสิ้น เสียงหวีดหวิวหยุดกะทันหัน ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิมเข้าปกคลุม ทุกอย่างนิ่งสนิทจนได้ยินเสียงหัวใจของรินรดาที่เต้นแรงกระแทกกับทรวงอก ทันใดนั้น ประตูห้องที่ถูกล็อกไว้แน่นหนาจากภายนอกกลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างช้าๆ ไม่ใช่ลมแรงที่พัดให้มันเปิด... แต่เป็นเงาร่างของชายชราในชุดสีดำสนิทที่ยืนตระหง่านอยู่หลังบานประตู ใบหน้าของเขายับย่นและซีกหนึ่งของใบหน้ามีรอยแผลเป็นที่ดูคล้ายอักขระชุดเดียวกับที่อคินเพิ่งเขียนลงบนพื้น ดวงตาของชายชราคนนั้นจ้องเขม็งมาที่อคิน ก่อนจะขยับยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น "ในที่สุด... ข้าก็ได้พบเจ้าสักที อคิน... ลูกชายผู้หลงทางของข้า" รินรดาเบิกตากว้างจนแทบถลน เธอหันไปมองอคินที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ความหวาดกลัวที่เธอเคยมีต่อเรื่องลี้ลับในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงสุดขีด เมื่อเธอเห็นสิ่งที่อยู่ด้านหลังของชายชราคนนั้น... มันคือวิญญาณของคนตายนับสิบชีวิตที่เธอเคยทำคดีหายสาบสูญไปในรอบหนึ่งปีที่ผ่านมา พวกเขาทั้งหมดกำลังถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนแห่งไสยเวท และในมือนั้น... แต่ละคนถืออาวุธที่ใช้ในการฆาตกรรมคดีของพวกเขาเองอยู่ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันของคดีนี้ร่วมกับผมนะครับ หวังว่าเรื่องราวในบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับผมนะครับ ขอบคุณจากใจครับ