อดีตที่ฝังราก

"มึงจำกลิ่นธูปที่ไหม้จนเกรียมในวันนั้นได้ไหม อคิน? กลิ่นที่ผสมกับเนื้อไหม้... กลิ่นที่ตามมึงไปทุกที่" เสียงแหบพร่าดั่งใบไม้แห้งกรอบที่ถูกบดขยี้ดังขึ้นข้างหูของอคิน ในขณะที่เขากำลังยืนเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าภายในห้องเก็บของเก่าของโรงพยาบาลร้างแห่งนี้ มือของเขาบีบด้ามมีดอาคมแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน อคินไม่ได้หันไปมองต้นเสียง เขารู้ดีว่าสิ่งที่กระซิบอยู่นั้นไม่ใช่คน แต่เป็น 'รอยแผล' ที่ถูกขุดขึ้นมาจากหลุมศพในใจของเขาเอง "อย่าพยายามใช้สัมผัสที่บิดเบี้ยวของมึงมาหลอกล่อฉัน" อคินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาของเขาสั่นไหวแต่ยังคงจดจ้องไปยังภาพวาดสีเลือดบนกำแพง ภาพที่เขียนเป็นรูปเด็กชายตัวน้อยที่กำลังกรีดร้องท่ามกลางกองเพลิง—รูปนั้นไม่ได้ถูกวาดด้วยสี แต่มันคือคราบเลือดที่ยังคงส่งกลิ่นคาวคลุ้ง "อคิน! นายทำอะไรอยู่น่ะ!" เสียงของรินรดาดังแว่วมาจากโถงทางเดิน เธอวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในห้องพร้อมปืนในมือ สายตาของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าแยกตัวออกมาคนเดียว! ที่นี่มันเป็นกับดัก!" อคินไม่ตอบ เขายังคงมองรอยแผลเป็นที่ข้อมือขวาของตนเอง แผลที่เป็นเส้นยาวน่าเกลียด มันไม่ใช่แค่บาดแผลจากอุบัติเหตุในวัยเด็ก แต่มันคือ 'ตราประทับ' ที่อาจารย์คงทิ้งไว้เพื่อรอวันเรียกกลับคืน "รินรดา... ออกไปจากที่นี่ซะ" อคินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าใจหาย "นายพูดบ้าอะไร? เรามาที่นี่เพื่อหยุดไอ้ฆาตกรนั่น ไม่ใช่มาให้มันปั่นหัว!" รินรดาพุ่งเข้ามาคว้าไหล่เขาไว้ แต่สัมผัสนั้นทำให้อคินสะดุ้งสุดตัว เขาผลักเธอออกเบาๆ แต่รุนแรงพอที่จะทำให้เธอชะงัก "เธอไม่เห็นหรอก" อคินหันมามองเธอ แววตาของเขาที่ปกติจะดูเย็นชา บัดนี้กลับฉายแววแตกสลาย "ในห้องนี้ไม่ได้มีแค่เราสองคน แต่มันมี 'ความตาย' ของฉันยืนอยู่เต็มไปหมด อาจารย์คงไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตคนบริสุทธิ์ เขาต้องการทำให้ฉันเห็นว่า ทุกคนที่ฉันรัก... สุดท้ายก็จะจบลงด้วยกลิ่นไหม้แบบเดิม" รินรดาเม้มปากแน่น เธอเป็นตำรวจที่ยึดถือเหตุผลมาตลอดชีวิต แต่ในวินาทีที่แสงไฟฉายของเธอสาดไปกระทบมุมมืดของห้อง แล้วเห็นเงาตะคุ่มที่รูปร่างคล้ายคนกำลังขยับเขยื้อน เธอถึงกับหยุดหายใจ เงานั้นไม่มีใบหน้า แต่มันมีแววตาที่จ้องมองมายังอคินด้วยความโหยหา "อคิน... ฉันเห็นแล้ว" เธอเสียงสั่น "นั่นมันอะไรกัน" "มันคือผลงานชิ้นเอกของอาจารย์คง" อคินขยับกายเข้าไปใกล้กำแพง เขาใช้นิ้วแตะที่รอยเลือดบนกำแพงเบาๆ ทันใดนั้น ภาพนิมิตก็กระชากจิตวิญญาณของเขากลับไปสู่อดีต—วันที่มีเพียงเสียงกรีดร้องและเปลวเพลิงที่กินพื้นที่ไปทั่วทั้งบ้าน เขาเห็นร่างของพ่อและแม่ที่ถูกตรึงอยู่กับที่โดยอักขระอาคม ไม่ใช่ไฟที่ฆ่าพวกท่าน แต่เป็น 'ความว่างเปล่า' ที่ถูกสูบออกจากร่างไปจนหมดสิ้น "อคิน หยุดนะ!" รินรดาตะโกนเตือนเมื่อเห็นอคินเริ่มมีอาการเกร็ง ร่างกายของเขากำลังถูก 'อาคมสะท้อน' ของฆาตกรเล่นงาน "มันกำลังดึงฉันกลับไป... รินรดา" อคินกัดฟันแน่น "ถ้าฉันหลุดไปในนั้น อย่ารั้งฉันไว้... ให้ฆ่าไอ้คนบงการที่อยู่หลังกำแพงนี้เสีย!" เขาทรุดเข่าลงกับพื้น ห้วงมิติรอบข้างเริ่มบิดเบี้ยว กลิ่นธูปไหม้ที่เขาสัมผัสได้ตั้งแต่วัยเด็กกลับมาตลบอบอวลจนหายใจไม่ออก ท่ามกลางความสับสนนั้น ร่างเงาของชายชราคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของเสาต้นใหญ่ ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกไฟไหม้จนเสียโฉม แต่อีกครึ่งหนึ่งกลับยิ้มเยาะอย่างสมเพช "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ เจ้าลูกศิษย์ที่รัก" เสียงของอาจารย์คงดังก้องในโสตประสาท "รอยแผลที่ข้อมือนั่น... มันถึงเวลาต้อง 'เปิด' ให้เลือดไหลออกเสียที" อคินรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ข้อมือ รอยแผลเป็นเก่าแก่ที่เคยแห้งสนิทกลับฉีกขาดออกโดยไม่มีสาเหตุ เลือดสีเข้มไหลหยดลงบนพื้นไม้ผุๆ ก่อตัวเป็นอักขระอาคมที่น่ากลัว ยิ่งเลือดไหลออกมามากเท่าไร พลังของเขาที่พยายามปิดกั้นมาตลอดชีวิตก็ยิ่งรั่วไหลออกมามากขึ้นเท่านั้น เขาไม่ใช่นักล่าอีกต่อไป แต่กำลังกลายเป็น 'ภาชนะ' ให้กับวิญญาณอาฆาตที่ถูกกักขังไว้ในที่แห่งนี้ รินรดาพยายามยิงปืนใส่ร่างนั้น แต่กระสุนกลับพุ่งทะลุผ่านความว่างเปล่าไปกระทบกำแพงจนฝุ่นฟุ้งกระจาย เธอทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากมองดูอคินที่กำลังจะถูกกลืนกิน "ถ้านายตาย... ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง!" รินรดาร้องตะโกน พร้อมกับตัดสินใจทำในสิ่งที่เสี่ยงที่สุด เธอโยนปืนทิ้งแล้ววิ่งเข้าหาอคิน เธอคว้าข้อมือที่เลือดกำลังไหลของเขาไว้แน่น พลังงานบางอย่างจากแหวนมงคลที่พ่อของเธอทิ้งไว้ให้สั่นไหวอย่างรุนแรงจนเกิดแสงสีขาวจ้าขึ้นระหว่างทั้งคู่ อาจารย์คงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาที่บิดเบี้ยวของเขาหรี่ลงด้วยความไม่พอใจ "นึกไม่ถึงว่าสายเลือดของตำรวจตงฉิน จะมีของดีติดตัวมาด้วย" อาจารย์คงพึมพำ แต่รอยยิ้มยังคงไม่จางหาย "แต่เจ้าลืมไปหรือเปล่าอคิน... ว่าเลือดที่ไหลอยู่นี้ ไม่ได้ไหลเพื่อรักษา แต่มันไหลเพื่อ 'ปลุก' บางอย่างที่เฝ้ารอใต้พื้นห้องนี้มานานนับร้อยปี" ทันใดนั้น พื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้ตึกร้างทั้งหลังโยกคลอน เงาดำมืดมิดจากใต้พื้นดินพุ่งขึ้นมาจับข้อเท้าของอคินไว้แน่น ในขณะที่รินรดากำลังจะถูกแรงเหวี่ยงกระเด็นออกไป อคินคว้ามือเธอไว้ได้ทัน แต่ในวินาทีที่เขามองลงไปใต้รอยแยกของพื้นดินนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ไม่ใช่ผี... ไม่ใช่แค่อาคม... แต่มันคือใบหน้าของ 'ใครบางคน' ที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นในสภาพนี้ เขานิ่งอึ้ง มือที่กุมมือรินรดาเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อร่างที่พุ่งขึ้นมาจากหลุมนั้นกลับมีใบหน้าที่เหมือนกับ 'อคิน' ราวกับส่องกระจกเงา แต่มันกลับเต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บและรอยเลือดที่ไม่มีวันแห้งเหือด! "ดูสิ... อคิน" เสียงอาจารย์คงกระซิบอยู่ข้างหลัง "นี่คือตัวตนที่แท้จริงของแก... เมื่อไร้ซึ่งลมหายใจของมนุษย์!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจเส้นทางสายมืดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ