คำเตือนจากปรภพ

"หยุดเถอะอคิน ถ้าคุณก้าวข้ามธรณีประตูนั้นไป ผมรับรองได้เลยว่าคุณจะไม่ได้เดินกลับออกมาในฐานะคนเดิม" เสียงของรินรดาแข็งกร้าว ทว่าสั่นเครือเล็กน้อย ปลายกระบอกปืนพกในมือของเธอเล็งตรงไปที่แผ่นหลังของชายหนุ่ม เขาหยุดกึกอยู่ที่หน้าบ้านไม้เก่าแก่ที่ดูเหมือนจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ มันเป็นบ้านของอดีตลูกศิษย์อาจารย์คงที่หายสาบสูญไปเมื่อสัปดาห์ก่อน กลิ่นเหม็นเน่าที่โชยออกมาจากในนั้นไม่ใช่กลิ่นซากศพธรรมดา แต่มันคือกลิ่นของ 'ของต่ำ' ที่กำลังเน่าเฟะจากภายใน อคินไม่หันกลับไปมอง เขาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออก เผยให้เห็นรอยสักยันต์เกราะเพชรที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำดุจหมึกที่กำลังเดือดพล่านบนแผ่นหลัง "คุณไม่เข้าใจหรอกริน... เสียงของพวกเขามันดังเกินกว่าจะให้ผมยืนนิ่งเฉยได้ พวกเขาไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือ แต่พวกเขากำลัง 'เรียก' ผมไปชดใช้" "คุณก็รู้ว่านั่นมันกับดัก! อาจารย์คงไม่ได้อยากให้คุณไปช่วย เขาแค่อยากได้ดวงตาของคุณไปทำพิธีต่อ!" อคินแค่นยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะหมุนตัวกลับมา สายตาของเขาไม่ใช่สายตาของมนุษย์คนเดิมอีกต่อไป นัยน์ตาดำขลับถูกแทนที่ด้วยประกายสีเทาหม่นเหมือนเถ้าถ่าน "กับดักน่ะใช่ครับ แต่ถ้าผมไม่กระโดดลงไป แล้วใครจะลากคอเขาออกมาจากเงามืดนั่นได้" เขาก้าวผ่านธรณีประตูเข้าไปโดยไม่รอคำทักท้วง ทันทีที่ฝ่าเท้าสัมผัสพื้นไม้ บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปราวกับถูกดูดไปสู่อีกมิติหนึ่ง แสงไฟจากไฟฉายของรินรดาที่ตามเข้ามาติดๆ สั่นไหวอย่างรุนแรงก่อนจะดับวูบลง เหลือเพียงความมืดมิดที่หนาแน่นจนแทบจะกลายเป็นของแข็ง *ครืด... ครืด...* เสียงลากจูงอะไรบางอย่างดังมาจากโถงทางเดินด้านใน อคินสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาบนบ่า ราวกับมีใครบางคนกระโดดเกาะหลังเขาอยู่ น้ำหนักนั้นมหาศาลจนเข่าของเขาต้องทรุดลงกับพื้นไม้ที่ส่งเสียงร้องเตือน "อคิน! คุณอยู่ไหน!" เสียงของรินรดาตะโกนก้อง แต่มันดูไกลออกไปราวกับเธออยู่ห่างออกไปคนละฟากโลก อคินกัดฟันแน่น เลือดสดๆ ไหลออกมาจากมุมปาก เขาพยายามควานหาเหรียญอาคมในกระเป๋าเสื้อ แต่ทว่ามือของเขากลับถูกใครบางคนจับเอาไว้... มันไม่ใช่ฝ่ามือมนุษย์ แต่มันเย็นเยียบ แห้งกรังเหมือนหนังที่หุ้มกระดูก และมีเล็บที่แหลมคมจิกฝังลงไปในเนื้อเยื่อของเขา "แก... มาทำอะไรที่นี่..." เสียงแหบพร่าดั่งใบไม้แห้งเสียดสีกันดังขึ้นข้างหู อคินหันไปมอง ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เลือดในกายแทบเย็นเฉียบ วิญญาณร่างหนึ่งนั่งยองๆ อยู่บนขื่อบ้าน มันมีใบหน้าที่บิดเบี้ยว ดวงตาโบ๋ลึกและมีเส้นเลือดสีดำเขรอะไหลเยิ้มออกมาจากเบ้าตา ผิวหนังของมันพุพองเป็นรอยไหม้จากการถูกทำของใส่จนเน่าเฟะไปครึ่งซีก "ฉันไม่ได้มาเพื่อปลดปล่อยแก" อคินเค้นเสียงพูดแม้ลมหายใจจะติดขัด "ฉันมาเพื่อถามว่าใคร... ใครเป็นคนฆ่าแก" ร่างนั้นคำรามแหลมสูงจนแก้วหูของอคินแทบแตก มันกระโจนลงมาจากขื่อเข้าใส่ร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง อคินต้านทานไว้ด้วยการยกแขนขึ้นขวาง อาคมที่แขนของเขาสว่างวาบขึ้นเป็นสีแดงฉาน กลิ่นไหม้ของเนื้อสดอบอวลไปทั่วบริเวณ วิญญาณร้ายถูกดีดกระเด็นออกไป แต่มันกลับหัวเราะร่าด้วยความบิดเบี้ยว ทันใดนั้น ผนังบ้านทั้งสี่ด้านก็เริ่มไหลเยิ้มออกมาเป็นเลือดสีดำข้น พวกมันก่อตัวเป็นมือปีศาจนับร้อยคู่คว้าจับไปตามตัวของอคิน กระชากลากถูเขาให้จมดิ่งลงสู่พื้นไม้ที่กำลังแยกออก อคินรู้ตัวดีว่านี่คือ 'ปรภพชั่วคราว' ที่อาจารย์คงสร้างขึ้นเพื่อขังวิญญาณและสังหารผู้ที่บังอาจข้ามเส้น "คุณช่วยไม่ได้หรอก..." เสียงของอาจารย์คงดังแทรกเข้ามาในความมืด มันก้องกังวานและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ "เจ้าพวกวิญญาณนี่คือข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ที่สุดของข้า พวกมันหิวโหยเหลือเกินอคิน หิวจนอยากจะกินแม้กระทั่งดวงตาที่มองเห็นความจริงของแก!" อคินพยายามหยิบกริชอาคมขึ้นมาแทงที่พื้นไม้ แต่แรงกดดันมหาศาลกลับตรึงร่างเขาไว้แน่น รอยยันต์บนหลังเขาร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เขาเห็นภาพนิมิตในอดีตย้อนกลับมา... ภาพอุบัติเหตุที่พรากครอบครัวเขาไป ภาพใบหน้าของฆาตกรที่เขามองเห็นเพียงลางๆ ในวันนั้น ขณะที่ความตายอยู่ห่างออกไปเพียงแค่เส้นด้าย อคินตัดสินใจทำในสิ่งที่อันตรายที่สุด เขาปิดตาลงและปล่อยให้พลังวิญญาณทั้งหมดไหลเข้าสู่ก้อนเลือดในร่างกาย แทนที่จะต้านทานอาคมของมัน เขาเลือกที่จะ 'หลอมรวม' "ถ้าอยากได้นัก ก็เอาไป!" อคินตะโกนก้อง ดวงตาของเขาลืมขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้มันไม่ใช่สีเทาหม่น แต่กลับกลายเป็นสีทองอำพันที่สว่างวาบจนผีร้ายรอบข้างกรีดร้องโหยหวนและสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน แต่ทว่า ทันทีที่พลังระเบิดออกมา อคินก็กระอักเลือดกองโต พื้นไม้ที่เขาจมอยู่แตกกระจายออก ร่างของเขาร่วงหล่นลงไปในความมืดมิดเบื้องล่างที่ไม่มีจุดสิ้นสุด ในจังหวะที่สติเขากำลังจะหลุดลอย รินรดาก็ปรากฏตัวขึ้นที่ปากหลุม เธอโยนเชือกอาคมลงมาพร้อมกับตะโกนสุดเสียง "จับไว้! อคิน!" อคินคว้าเชือกไว้ได้ทันท่วงที ทว่าสิ่งที่เขาสัมผัสได้ไม่ใช่แค่เส้นใยของเชือก แต่มันเป็นมือของใครบางคนที่ยื่นออกมาจากความมืดมิดใต้นั้น มือที่เย็นเยียบและคุ้นเคยอย่างประหลาด... มือของพ่อของเขาที่ตายไปนานแล้ว มือคู่นั้นกุมมือของอคินไว้แน่น และกระซิบเบาๆ ผ่านความตายที่ไม่มีวันหวนกลับ "ลูกรัก... อย่าขึ้นไป... ข้างบนนั่นไม่ใช่ที่ของลูกอีกต่อไป" อคินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงของสิ่งที่รั้งขาเขาไว้ใต้พื้นดินนั้น... มันไม่ใช่ผีร้าย แต่เป็นร่างของอาจารย์คง... ที่ยืนยิ้มเยาะอยู่เบื้องบน ในขณะที่เงาของอาจารย์คงอีกร่างหนึ่ง กำลังบีบคอของรินรดาอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจเส้นทางสายมืดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ