หมอผีในเงามืด

"กลิ่นเลือดมันคาวจนผมแทบจะสำลักออกมาเลยครับ คุณริน" อคินกระซิบเบาๆ ในความมืด มือหนาของเขาประคองไฟฉายส่องไปที่พื้นปูนขรุขระภายในห้องเก็บของใต้ดินของโรงพยาบาลร้าง กลิ่นอับชื้นของเชื้อราผสมกับกลิ่นโลหะเข้มข้นจนน่าสะอิดสะเอียน รินรดายืนอยู่ข้างหลังเขา มือขวาของเธอวางทาบอยู่ที่ด้ามปืนพกประจำตัว แววตาที่เคยแข็งกร้าวในฐานะตำรวจหญิงบัดนี้สั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด แม้เธอจะพยายามกลบเกลื่อนด้วยท่าทีสุขุมก็ตาม "นายแน่ใจนะอคิน ว่าศพที่ได้รับแจ้ง... ไม่ใช่แค่การทิ้งศพธรรมดา" รินรดาถามพลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง ที่นี่ไม่มีแม้แต่แสงไฟจากภายนอก มีเพียงลำแสงจากไฟฉายของอคินที่สั่นไหวน้อยๆ ตามจังหวะการหายใจ อคินไม่ตอบทันที เขาหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าแท่นหินเก่าๆ กลางห้อง บนพื้นนั้นมีรอยขีดเขียนด้วยเลือดที่ยังไม่แห้งสนิทเป็นวงกลมล้อมรอบด้วยอักขระขอมที่บิดเบี้ยว ดวงตาของอคินไม่ได้มองเพียงแค่รอยเลือด แต่มองเห็น 'รอยแยกของมิติ' ที่สั่นไหวอยู่เหนือแท่นนั้น วิญญาณเร่ร่อนนับสิบตนกำลังรุมทึ้งเศษเนื้อที่วางอยู่บนแท่นด้วยความหิวโหย ทว่าพวกมันกลับไม่กล้าแตะต้องชิ้นส่วนสำคัญ... มือซ้ายของมนุษย์ที่ถูกตัดขาดอย่างประณีต "มันไม่ใช่การฆาตกรรมธรรมดาครับ" อคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความกดดันที่พุ่งพล่าน "นี่คือพิธี 'เบิกเนตรมฤตยู' ของพวกหมอผีนอกรีต มันต้องการชิ้นส่วนอวัยวะครบเจ็ดส่วน เพื่อใช้เป็นภาชนะบรรจุวิญญาณแค้นที่มันกักขังไว้ในกะโหลกผีพราย" รินรดาเดินเข้ามาใกล้ พลันสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่มุมห้อง เธอรีบคว้าข้อมืออคินแล้วดึงให้หลบเข้าหลังเสา "อคิน ดูนั่น... มีคนอยู่" ในเงามืดมิดของมุมห้อง ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทนั่งคุกเข่าอยู่ ชายชราคนหนึ่งกำลังใช้นิ้วจุ่มลงในกองเลือดแล้วบรรจงเขียนอักขระลงบนชิ้นส่วนมนุษย์อย่างใจเย็น ท่วงท่าของเขาดูสงบผิดกับสถานที่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด เสียงสวดพึมพำในลำคอแว่วมาตามสายลมเย็นเฉียบที่พัดผ่านเข้ามาในห้องใต้ดิน ทั้งที่อากาศข้างนอกนั้นอบอ้าวเสียเหลือเกิน "อาจารย์คง..." อคินกัดฟันกรอด ชื่อนี้เป็นชื่อที่เขาสาบานกับตัวเองว่าจะต้องสะสางให้ได้ภายในชาตินี้ "นายรู้จักคนคนนั้นเหรอ?" รินรดากระซิบถามพลางเตรียมชักปืน "เขาคือต้นเหตุของทุกอย่างครับ" อคินตอบสั้นๆ ก่อนจะก้าวออกมาจากหลังเสาโดยไม่ฟังคำทัดทาน "หยุดเถอะครับอาจารย์คง! ความแค้นที่อาจารย์กำลังรวบรวม มันกำลังจะย้อนกลับมากลืนกินชีวิตของอาจารย์เอง" ร่างในชุดคลุมหยุดชะงัก ชายชราค่อยๆ หันใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่นมามองอคิน รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้านั้นทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นถึงกระดูกสันหลัง มันไม่ใช่ยิ้มของผู้มีเมตตา แต่เป็นยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ "อคิน... เจ้าเด็กน้อยที่มีดวงตาเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น" เสียงของอาจารย์คงแหบพร่าแต่น่าเกรงขาม "เจ้าคิดว่าความยุติธรรมของมนุษย์จะทำอะไรข้าได้งั้นรึ? กฎหมายที่พวกเจ้าเทิดทูน มันเทียบไม่ได้เลยกับกฎของอาคมที่ข้ากำลังจารึกไว้ในรอยเลือดพวกนี้" "กฎที่ต้องฆ่าคนบริสุทธิ์น่ะหรือครับ?" รินรดาก้าวออกมาสมทบพร้อมปืนที่เล็งตรงไปที่ศีรษะของชายชรา "ยอมมอบตัวเสียเถอะ ที่นี่มีกำลังสนับสนุนรออยู่รอบโรงพยาบาลแล้ว" อาจารย์คงหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วห้องใต้ดินจนน่าขนลุก "กำลังสนับสนุนงั้นรึ? เจ้าลองมองดูที่ประตูทางออกดีๆ สิ คุณตำรวจ" ทั้งอคินและรินรดาหันไปมองตามคำพูดของชายชรา หัวใจของอคินแทบจะหยุดเต้น เมื่อเห็นว่าประตูทางออกที่พวกเขาเพิ่งเดินเข้ามา กลับถูกปิดตายด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้าที่มีอักขระยันต์แปะอยู่เต็มไปหมด ไม่ใช่แค่นั้น ในเงาสลัวหน้าประตู ร่างของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ควรจะรออยู่ข้างนอก กำลังเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยท่าทางแข็งทื่อ ดวงตาของคนเหล่านั้นเลื่อนลอยและดำมืดราวกับหลุมศพ "พวกเขามีร่างกาย... แต่ไม่มีวิญญาณแล้วครับ" อคินพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ "อาจารย์คง... คุณทำอะไรกับพวกเขา?" "ข้าแค่หยิบยืมพลังชีวิตของพวกมันมาเป็นเกราะป้องกันแขกคนสำคัญเท่านั้นเอง" อาจารย์คงลุกขึ้นยืนช้าๆ ในมือถือชิ้นส่วนอวัยวะชิ้นสุดท้ายขึ้นมาเหนือหัว "และดูเหมือนว่า... วันนี้ข้าจะได้ 'ส่วนประกอบ' ชิ้นสุดท้ายที่สมบูรณ์แบบที่สุดมาเติมเต็มพิธีนี้แล้ว" เขาวางชิ้นส่วนนั้นลงบนแท่นหิน ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็เกิดขึ้น พื้นดินเริ่มแตกออก วิญญาณอาฆาตที่อคินเห็นตั้งแต่ต้นเริ่มรวมตัวกันเป็นร่างยักษ์สีดำทะมึนที่พุ่งเข้าหามนุษย์ทั้งสองคนอย่างบ้าคลั่ง "อคิน! ระวัง!" รินรดาตะโกนลั่นพร้อมกับเหนี่ยวไกปืนใส่ร่างยักษ์นั้น แต่กระสุนกลับทะลุผ่านไปราวกับยิงใส่อากาศ อคินคว้ากริชอาคมที่พกไว้ในเสื้อออกมาด้วยมือที่สั่นเทา เขาไม่ได้กลัวตาย แต่เขากลัวสิ่งที่กำลังจะถูกอัญเชิญขึ้นมา หากวิญญาณตนนี้หลุดออกมา โลกมนุษย์คงไม่พ้นต้องกลายเป็นนรกขุมที่สอง ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เขากำลังจะร่ายอาคมป้องกันตัว ร่างของรินรดาก็ถูกเงาดำลึกลับกระชากลอยละลิ่วไปหาอาจารย์คง "ริน!" อคินพุ่งตัวตามไปแต่ถูกแรงกระแทกจากพลังลี้ลับซัดกระเด็นติดกำแพง เลือดสดๆ ไหลออกจากมุมปากของเขา อาจารย์คงยืนอยู่ตรงหน้ารินรดาที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น เขาเอื้อมมือไปสัมผัสที่หน้าผากของเธอ "เด็กสาวผู้กล้าหาญ... แต่เจ้าก็เป็นแค่เครื่องสังเวยที่ดีที่สุดให้กับราชันย์ปีศาจของข้า" ก่อนที่มือของชายชราจะสัมผัสโดนผิวแก้วของเธอ รอยยิ้มเยือกเย็นของอาจารย์คงก็จางหายไปแทนที่ด้วยความประหลาดใจ เมื่ออคินที่ควรจะบาดเจ็บกลับยืนขึ้นมาพร้อมกับดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีเลือด และคำพูดที่ไม่ได้ออกมาจากปากของตัวเขาเอง "เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าทำลายความสมดุลนี้ได้งั้นรึ... คง?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจเส้นทางสายมืดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ