ความจริงหลังเครื่องแบบ

"คุณแน่ใจนะรินว่าแฟ้มนี้เป็นของจริง ไม่ใช่ของปลอมที่เขาจงใจทิ้งไว้ให้เราเก็บ?" เสียงของอคินทุ้มต่ำและสั่นพร่าเล็กน้อยในความมืดมิดของห้องเก็บเอกสารกองคดีเก่า รินรดาไม่ตอบในทันที เธอใช้ถุงมือผ้าลูบผ่านสันแฟ้มสีน้ำเงินเข้มที่เพิ่งดึงออกมาจากชั้นเหล็กที่ถูกละเลยมานานหลายทศวรรษ แสงจากไฟฉายคาดหัวของอคินสาดส่องไปกระทบเศษฝุ่นที่เต้นระบำอยู่ในอากาศ เหมือนละอองแห่งความตายที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง "ถ้ามันเป็นของปลอม คนทำก็คงลงทุนมากไปหน่อย" รินรดากระซิบพลางกางแฟ้มออก กลิ่นกระดาษเก่าสาบสางพุ่งเข้าจมูก "ดูนี่สิอคิน รอยประทับตราประทับของกรมฯ เป็นรุ่นเก่าที่ยกเลิกไปก่อนฉันจะเข้าบรรจุเสียอีก แต่บันทึกข้างใน... มันระบุชื่อ 'อาจารย์คง' ตั้งแต่ยี่สิบปีก่อน ในฐานะที่ปรึกษาพิเศษด้านไสยเวทของกองปราบฯ" อคินขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม ดวงตาของเขาไม่ได้มองไปที่ตัวอักษร แต่เขากำลังมอง 'บางอย่าง' ที่เกาะอยู่บนมุมกระดาษ เงาดำมืดรูปร่างบิดเบี้ยวคล้ายทากกำลังดูดกลืนหมึกพิมพ์บนบันทึกนั้น ความเย็นเยียบวาบผ่านสันหลังของชายหนุ่มจนเขาต้องเผลอกำหมัดแน่น "ปรึกษาเรื่องอะไร?" อคินถามพลางพยายามเบนสายตาหนีจากไอชั่วร้ายที่แผ่ออกมาจากแฟ้ม "การใช้ 'วิชาทางเลือก' เพื่อสืบสวนคดีที่ปิดไม่ลง" รินรดาชี้ไปที่หัวข้อบันทึกที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ "มีชื่อผู้กำกับการหลายคนในยุคนั้นเซ็นรับรองการเบิกงบจัดซื้อ 'วัตถุมงคล' และ 'เครื่องสังเวย' ซึ่งมันถูกตีตราว่าเป็นค่าใช้จ่ายลับ... อคิน นี่มันไม่ใช่แค่การสืบสวนคดีฆาตกรรม แต่มันคือโครงสร้างพื้นฐานขององค์กรเราที่ถูกสร้างขึ้นบนรากฐานของเลือด" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก รินรดาชะงัก เธอรีบปิดแฟ้มและถอยหลังไปพิงชั้นเหล็ก อคินดับไฟฉายทันที ความมืดเข้าครอบงำจนเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งสอง "ใคร?" อคินกระซิบเบาจนแทบไม่ได้ยิน "เสียงรองเท้าแบบนี้... เสียงส้นเหล็กกระทบพื้นหินอ่อน" รินรดาหน้าซีดเผือด "ผู้กำกับธนา" แสงไฟจากปลายกระบอกปืนฉายผ่านรอยแยกของประตูเข้ามา อคินรีบดึงรินรดาลงไปหลบหลังตู้เหล็กขนาดใหญ่ เขาหลับตาลงและพยายามเพ่งกระแสจิต เห็นวิญญาณของผู้ล่วงลับนับสิบดวงยืนล้อมรอบร่างของชายที่กำลังเดินเข้ามา พวกมันไม่ได้มาเพื่อทำร้าย แต่พวกมันมาเพื่อ 'ปกป้อง' สิ่งที่ซ่อนอยู่ในแฟ้มนั้น... หรืออาจจะมาเพื่อต้อนรับเจ้าของชีวิตที่กำลังจะกลายเป็นเครื่องสังเวยรายต่อไป "พวกคุณสองคนมาทำอะไรในนี้?" เสียงผู้กำกับธนาดังขึ้น เยือกเย็นและราบเรียบอย่างน่าประหลาด "ผมบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าคดีนี้มันจบไปนานแล้ว" รินรดาตัดสินใจก้าวออกมาจากที่ซ่อน มือของเธอแตะปืนที่เอวอย่างระแวดระวัง "ท่านคะ เราพบชื่อของอาจารย์คงในบันทึกเก่า และมีการเบิกงบหลวงที่ไม่ปกติมานานหลายสิบปี ท่านกำลังจะบอกว่าท่านไม่รู้เรื่องนี้เลยอย่างนั้นหรือคะ?" ผู้กำกับธนายืนอยู่ตรงหน้า แสงไฟสลัวเผยให้เห็นรอยยิ้มที่มุมปากซึ่งไม่ควรจะเป็นรอยยิ้มของมนุษย์ปกติที่ได้รับรู้เรื่องทุจริตในหน่วยงาน "ความจริงมันเหมือนยาพิษนะรินรดา ยิ่งรู้มาก ร่างกายก็ยิ่งอ่อนแอลง" เขาก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นธูปหอมอบอวลที่ผิดที่ผิดทาง อคินสัมผัสได้ทันทีว่ากระแสพลังงานรอบตัวผู้กำกับธนากำลังบิดเบี้ยว มันไม่ใช่พลังของมนุษย์ แต่มันคือพลังที่ถูกกักขังและถูกบังคับให้รับใช้ "อย่าขยับ!" รินรดาตะโกนลั่น ทว่า ผู้กำกับธนากลับหยุดนิ่งแล้วหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งเหมือนใบไม้แห้งถูกบดขยี้ "พวกคุณคิดว่ากำลังถือหลักฐานอยู่ แต่สิ่งที่พวกคุณถืออยู่นั่นน่ะ... มันคือคำสาปต่างหาก" ทันทีที่เขากล่าวจบ แฟ้มในมือรินรดาก็เริ่มลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีน้ำเงินอมเขียวที่ไร้ควัน รินรดาร้องลั่นด้วยความตกใจและโยนมันทิ้งไป แฟ้มนั้นตกลงพื้นและสลายกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา แต่อคินเห็นสิ่งที่น่าสยดสยองกว่านั้น เถ้าถ่านเหล่านั้นไม่ได้กองอยู่เฉยๆ แต่มันกำลังก่อตัวเป็นลายอักขระโบราณที่ส่องแสงวาบขึ้นบนพื้นห้อง อคินรีบคว้าข้อมือรินรดาแล้วถอยกรูดไปด้านหลัง ทว่ากำแพงที่เคยเป็นทางออกกลับกลายเป็นประตูบานใหญ่ที่สลักด้วยรูปอสุรกาย อคินตระหนักได้ทันทีว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ในห้องเก็บเอกสารอีกต่อไป แต่พวกเขากำลังถูกขังอยู่ในเขตแดนอาคมที่ใครบางคนสร้างขึ้น "ยินดีต้อนรับสู่ความลับที่แท้จริงขององค์กรครับ" ผู้กำกับธนาพูดขึ้น พลางยกมือขึ้นระดับอก อักขระที่พื้นเปล่งแสงจ้าจนแสบตา "อาจารย์คงไม่ได้อยู่ข้างนอกนั่น... เขาอยู่ข้างในพวกคุณมาตลอด" ในเสี้ยววินาทีนั้น ดวงตาของรินรดาเปลี่ยนไปจากสีน้ำตาลเข้มกลายเป็นสีดำสนิทไร้แววตา เธอหันหน้ามามองอคินด้วยท่าทางที่แข็งทื่อก่อนจะยกมือขึ้นบีบคอของเขาอย่างรวดเร็วและทรงพลังผิดมนุษย์! หวังว่าทุกท่านจะยังคงมีสติอยู่กับผมในตอนถัดไป เพราะความจริงที่กำลังจะเปิดเผยอาจทำให้หัวใจของคุณหยุดเต้นได้ทุกเมื่อครับ เข็มทิศมองวิญญาณ