ร่องรอยที่มองไม่เห็น

"คุณกำลังเล่นตลกอะไรอยู่ อคิน" เสียงของรินรดากระแทกกระทั้นทำลายความเงียบภายในห้องสืบสวนแคบๆ ของสถานีตำรวจ โต๊ะไม้ตัวเก่าเต็มไปด้วยแฟ้มคดีฆาตกรรมอำพรางที่ยังปิดไม่ลง เธอยืนค้ำโต๊ะ สองมือจิกขอบไม้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบของอดีตสารวัตรมือปราบจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงข้ามอย่างไม่ลดละ อคินไม่ตอบทันที เขายกแก้วกาแฟดำที่เย็นชืดขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่กดดัน บรรยากาศรอบตัวเขามีรังสีบางอย่างที่ทำให้คนมองรู้สึกอึดอัด ราวกับว่าอุณหภูมิในห้องลดลงไปหลายองศาโดยไม่มีสาเหตุ บนบ่าซ้ายของอคิน เงาหมอกสีเทาจางๆ กำลังขยับไหวคล้ายร่างของเด็กชายที่คอยกระซิบอะไรบางอย่างข้างหู แต่นั่นเป็นสิ่งที่รินรดามองไม่เห็น เธอมองเห็นเพียงท่าทีที่สุขุมจนน่าหมั่นไส้ของเขา "ผมไม่ได้เล่นสนุกนะครับ รินรดา" อคินวางแก้วลง เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ "รอยแผลรูปดาวกระจายบนศพของเหยื่อรายล่าสุด ไม่ได้เกิดจากของมีคมธรรมดาอย่างที่กองพิสูจน์หลักฐานสรุป แต่มันคือรอยสักยันต์เก้าเฮ้าส์ที่ถูกกรีดซ้ำเพื่อถอนอาคม" "หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์บอกว่ามันคือรอยแผลเป็นอุบัติเหตุ!" รินรดาโต้กลับเสียงแข็ง เธอเกลียดคำงมงายพวกนี้ เข้ากระดูกดำ ชีวิตครึ่งหนึ่งของเธออุทิศให้กับความยุติธรรมที่พิสูจน์ได้ด้วยวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่คำเพ้อเจ้อเรื่องไสยเวท "คุณกำลังเอาความเชื่อโบราณมาปะติดปะต่อกับคดีฆาตกรรม เพราะคุณคิดว่าตัวเองวิเศษวิโสมาจากไหนล่ะ ถึงได้มองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น?" อคินถอนหายใจยาว แววตาคู่คมฉายแววเจ็บปวดวูบหนึ่งเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต—วันที่เขาไม่อาจช่วยครอบครัวของตัวเองจากเงื้อมมือของหมอผีที่ใช้มนต์ดำได้ ภาพคราบเลือดและเสียงกรีดร้องยังคงฝังรากลึกในความทรงจำ "ถ้าคุณคิดว่าผมโกหก..." อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่ดูผอมบางภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตสีเข้มแผ่ไอเย็นเยียบออกมา "ลองก้มลงมองใต้โต๊ะทำงานของคุณสิครับ" รินรดากะพริบตาช้าๆ ด้วยความงุนงง เธอก้มหน้าลงมองพื้นใต้โต๊ะตามสัญชาตญาณ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ พื้นไม้เนื้อแข็งตรงนั้นไม่ได้ว่างเปล่า มีรอยเท้าเปื้อนโคลนสีดำสนิทประทับอยู่ เป็นรอยเท้าเปล่าขนาดใหญ่ที่ไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่จะมีใครเดินเข้ามาในห้องนี้โดยที่เธอไม่รู้ตัว ที่น่าขนลุกยิ่งกว่าคือ โคลนนั้นกำลังส่งกลิ่นเหม็นเน่าราวกับซากศพจมน้ำ และที่รอบรอยเท้านั้น มีรอยเล็บขูดขีดลึกลงไปในเนื้อไม้ เป็นรอยที่เพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ ขณะที่พวกเขากำลังเถียงกัน "นี่มัน... อะไรกัน..." รินรดาก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นรัวระส่ำจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความเชื่อมั่นทางวิทยาศาสตร์ที่เธอถือ ั่นมาตลอดชีวิตเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง "วิญญาณไม่ได้ต้องการคำพิพากษาจากกฎหมายครับ รินรดา" อคินก้มลงกระซิบแผ่วเบาข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "แต่มันกำลังฟ้องร้อง... และมันกำลังเดินเข้ามาใกล้เราทุกทีแล้ว" ก่อนที่รินรดาจะได้ตั้งสติ ไฟนีออนบนเพดานห้องสืบสวนก็กะพริบถี่รัวแล้วดับลงพร้อมกันทั้งหมด ความมืดมิดเข้ากลืนกินทุกสิ่งในพริบตา ทว่าในความมืดนั้น อคินกลับมองเห็นร่างเงาตะคุ่มนับสิบกำลังยืนล้อมรอบโต๊ะทำงานของพวกเขา ดวงตาสีแดงฉานนับคู่จ้องมองตรงมาที่รินรดาด้วยความอาฆาตมาดร้าย และก่อนที่เสียงกรีดร้องจะหลุดจากลำปากของอดีตสารวัตรสาว มือเย็นเฉียบราศพก็เอื้อมมาแตะที่หัวไหล่ของเธอจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระسิบแหบพร่าที่ดังขึ้นชิดใบหู... *"มึง... เป็นคนต่อไป..."* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจเส้นทางสายมืดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ