เปลวไฟล้างอาคม

"หยุดอยู่ตรงนั้น อคิน! อย่ามองเข้าไปในดวงตานั่น!" เสียงตะโกนของรินรดาดังลั่นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับดั่งสุญญากาศ เธอพุ่งตัวเข้ามาคว้าไหล่ผมไว้แน่น แรงบีบนั้นสั่นสะท้าน มือของอดีตตำรวจสาวเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง แต่นั่นยังไม่น่าหวาดหวั่นเท่าสิ่งที่กำลังขยับกายอยู่ตรงหน้า อคิน... อีกคนหนึ่ง ร่างนั้นมีใบหน้าเหมือนผมทุกกระเบียดนิ้ว แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับบิดเบี้ยวผิดมนุษย์ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงสีดำมืดมิด แต่มันหมุนวนราวกับพายุทอร์นาโดที่รวบรวมเอาเศษเสี้ยววิญญาณอาฆาตของอาจารย์คงเข้าไว้ด้วยกัน กลิ่นสาบของเนื้อเน่าผสมกับกลิ่นกำยานไหม้เกรียมโชยเข้าปะทะจมูกจนผมแทบอาเจียน "มึงมองเห็นใช่ไหม อคิน..." เสียงที่หลุดออกมาจากปากของร่างนั้น ไม่ใช่เสียงของผม แต่มันเป็นเสียงที่แหบแห้งเหมือนคนกระซิบผ่านหลอดลมที่ถูกบาด "กูคือผลพวงจากความแค้นที่มึงพยายามฝังกลบ กูคือความจริงที่มึงไม่อยากยอมรับว่าครอบครัวของมึง... ก็ตายเพราะความเห็นแก่ตัวของมึงเอง" ผมกัดฟันแน่นจนกรามแทบแตก กระแสความโกรธแล่นพล่านในสายเลือด พลังเนตรทิพย์ที่พยายามกดไว้เริ่มร้อนผ่าวจนดวงตาแทบระเบิด ผมสะบัดตัวหลุดจากมือรินรดา พุ่งเข้าใส่เงาของตัวเองด้วยความบ้าคลั่ง "แกไม่ใช่ฉัน!" ผมคำราม ฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยอาคมบริสุทธิ์ของผมซัดเข้ากลางอกของมัน ทว่าสัมผัสที่ได้รับกลับว่างเปล่าเหมือนตีลงบนควันไฟ ร่างนั้นระเบิดออกเป็นกลุ่มก้อนพลังงานสีดำสนิท ก่อนจะก่อตัวใหม่เป็นรูปร่างของมีดสั้นอาคมเล่มที่เคยปลิดชีพพ่อแม่ของผม มันตวัดคมมีดเข้าที่ต้นคอผมอย่างรวดเร็ว ผมเบี่ยงตัวหลบได้ทันควัน แต่คมอาคมก็เฉือนเข้าที่ไหล่จนเลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็น "อคิน! ระวัง!" รินรดาตะโกน พร้อมกับลั่นไกปืนพกคู่ใจที่บรรจุกระสุนลงอาคมพิเศษ กระสุนพุ่งทะลุร่างเงาจนมันสั่นสะเทือน แต่ดูเหมือนจะทำได้เพียงแค่รบกวนสมาธิของมันเท่านั้น "อย่ามัวเสียเวลาด้วยวิถีทางของคนธรรมดาเลย ผู้กอง" เสียงอาจารย์คงในร่างจำลองหัวเราะลั่น "เวทมนตร์ต้องล้างด้วยเวทมนตร์... แต่อคินน่ะหรือ จะกล้าทำลายอาคมที่สลักอยู่ในกระดูกตัวเอง?" คำพูดนั้นหยุดกึกทุกความเคลื่อนไหวของผม มันรู้... มันรู้ถึงพันธสัญญาเลือดที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้เป็นมรดกบาปในตัวผม ถ้าผมจะทำลายมัน ผมต้องทำลายตัวเองด้วย "อคิน ฟังฉันนะ!" รินรดาก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าผม สายตาของเธอเด็ดเดี่ยวอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "เราไม่ได้สู้เพื่อชนะด้วยกำลัง แต่นี่คือ 'เปลวไฟล้างอาคม' ถ้าคุณไม่ยอมรับความตายของอดีต คุณก็ไม่มีวันมีชีวิตอยู่ในปัจจุบันได้ ปล่อยมันไป... ไม่ใช่ปล่อยให้มันทำลายคุณ แต่ปล่อยให้มันเป็นแค่เรื่องราวที่ผ่านพ้นไป" ผมมองใบหน้าของรินรดา สลับกับเงาอัปลักษณ์ที่กำลังง้างอาคมขึ้นเหนือหัว ความกลัวที่เคยเกาะกุมหัวใจมาตลอดนับสิบปีค่อยๆ จางหายไป ผมหลับตาลง ไม่ใช่เพื่อหนี แต่เพื่อจดจำ... จดจำความรักของพ่อแม่ ความผิดพลาดของตนเอง และความหมายของคำว่าชีวิต "ถ้าเจ้าอยากได้มันนัก ก็เอาไป" ผมพึมพำ ผมไม่ทำลายมันด้วยมีด ไม่ทำลายมันด้วยคาถา แต่ผมเปิดเนตรทิพย์ให้ถึงขีดสุด—ถึงระดับที่มองเห็นจุดกำเนิดของอาคมในร่างของ 'มัน' ผมใช้นิ้วเขียนอักขระโบราณลงบนฝ่ามือตัวเอง แล้วคว้าหมับไปที่ก้อนพลังงานสีดำใจกลางอกของร่างเงา ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างราวกับถูกไฟแผดเผา แต่ครั้งนี้ผมไม่ปล่อยมือ "จงกลับสู่ความว่างเปล่า... ที่ที่เจ้าจากมา" แสงสีขาวบริสุทธิ์ระเบิดออกมาจากตัวผม มันไม่ได้รุนแรงเหมือนระเบิด แต่ค่อยๆ กลืนกินความมืดมิดนั้นทีละน้อย ร่างของเงาที่เหมือนผมเริ่มกรีดร้องอย่างโหยหวน ใบหน้าที่บิดเบี้ยวเริ่มจางหายกลายเป็นฝุ่นผง อาจารย์คงที่อยู่ในนั้นดิ้นรนครั้งสุดท้ายก่อนจะถูกเปลวไฟสีขาวกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยววิญญาณ ทุกอย่างเงียบลง... ท้องฟ้าที่เคยถูกบดบังด้วยเมฆหมอกสีดำเริ่มเปิดออก แสงจันทร์สาดส่องลงมายังซากปรักหักพังของสำนักวิชาอาคมที่เหลือเพียงเถ้าถ่าน ผมทรุดลงกับพื้น ลมหายใจหอบถี่ พละกำลังทั้งหมดเหือดแห้งไปพร้อมกับอาคมที่เคยเป็นดั่งโซ่ตรวน รินรดาเข้ามาพยุงผมไว้ เธอยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น "จบแล้วใช่ไหม?" ผมเงยหน้ามองผืนฟ้าที่ไร้ซึ่งเงามืดที่เคยติดตามมานานนับปี ความรู้สึกโล่งใจแผ่ซ่าน แต่ขณะที่ผมกำลังจะตอบกลับ สายตาผมเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ริมฝีปากของรินรดา... มันไม่ได้ยิ้มด้วยความดีใจ แต่มันเป็นรอยยิ้มที่มุมปากขยับกว้างขึ้นจนน่าประหลาด เธอกระซิบด้วยเสียงที่เปลี่ยนไป... เสียงที่แหบพร่าและคุ้นเคยอย่างน่าขนลุก "ขอบใจนะอคิน... ที่เป็นภาชนะให้ฉันได้กลับมาเกิดใหม่ในร่างที่สมบูรณ์แบบนี้" รินรดาที่ผมรู้จักไม่ได้กอดผมไว้... แต่เธอใช้มือทั้งสองข้าง บีบคอผมไว้แน่นจนเลือดกบปาก และในดวงตาที่เคยเป็นประกายของเธอนั้น... มันกำลังหมุนวนด้วยพายุสีดำสนิทเช่นเดียวกับดวงตาของอาจารย์คง! เข็มทิศมองวิญญาณขอกราบขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดมาจนถึงบทสรุปนี้ครับ