จุดแตกหัก

"วางอาคมลงเสียเถอะอาจารย์ สิ่งที่ท่านกำลังทำอยู่ มันไม่ใช่ทางบรรลุ แต่มันคือทางไปสู่ขุมนรกที่ไม่มีวันได้ผุดได้เกิด" อคินตะโกนก้อง เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยแรงโทสะที่พยายามควบคุมไว้ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นธูปไหม้เกรียมตลบอบอวลอยู่ในโรงพิธีร้างกลางป่าลึก แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันสั่นไหวราวกับจะดับวูบลงทุกขณะ ในขณะที่พื้นดินเบื้องล่างสั่นสะเทือนด้วยแรงอาคมที่อาจารย์คงกำลังอัญเชิญขึ้นมา อาจารย์คงไม่ได้หันกลับมามอง เขาเพียงแค่แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแหบแห้งเหมือนใบไม้แห้งที่ถูกขยี้ดังสะท้อนไปทั่วห้องโถง "ทางไปสู่นรกงั้นรึ? เจ้าเด็กน้อย... เจ้าไม่เคยเข้าใจเลยว่าอำนาจที่แท้จริงต้องแลกมาด้วยอะไร ความตายเป็นเพียงแค่ประตูบานหนึ่งเท่านั้น และข้า... คือผู้ถือลูกกุญแจดอกนั้น" รินรดาที่หลบอยู่หลังเสาหินขนาดใหญ่กัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด มือที่กุมปืนประจำกายสั่นระริก เธอเป็นตำรวจมาค่อนชีวิต เผชิญกับคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอรู้สึกถึง 'ความตาย' ได้ชัดเจนเท่าครั้งนี้ มันไม่ใช่ความกลัวในวิถีกระสุน แต่เป็นความหนาวเหน็บที่เสียดแทงเข้าไปในกระดูกดำจากการปรากฏตัวของเงาดำมืดที่รายล้อมรอบตัวอาจารย์คง "ริน ถอยออกไป!" อคินตวาดลั่นเมื่อเห็นกลุ่มควันสีดำสนิทเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างของกรงเล็บพุ่งตรงเข้าหาหญิงสาว รินรดาไม่ฟัง เธอพุ่งตัวออกมาพร้อมกับยิงกระสุนอาคมที่ลงยันต์กำกับไว้ใส่เงามืดนั้น เสียงระเบิดดังสนั่น เงามืดแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนจะรวมตัวกันใหม่ได้เร็วกว่าเดิม "ฉันไม่ถอย! ถ้าต้องตาย ฉันก็ขอตายในฐานะคนที่ได้หยุดปีศาจอย่างแก!" บรรยากาศในห้องโถงหนักอึ้งขึ้นทันตาเห็น อคินหลับตาลงดึงสมาธิเข้าสู่กึ่งกลางของดวงจิต เนตรทิพย์ที่เขามักพยายามปิดกั้นเปิดออกกว้างจนขอบตาร้อนผ่าว เขาไม่ได้มองเห็นแค่ 'คน' แต่เขามองเห็น 'สายใยอาคม' ที่เชื่อมโยงอาจารย์คงเข้ากับดวงวิญญาณอาฆาตนับร้อยที่ถูกจองจำไว้ในวงล้อแห่งความแค้น "จุดอ่อนของมัน..." อคินพึมพำกับตัวเอง พลางจ้องมองไปที่กึ่งกลางหน้าอกของอาจารย์คง ซึ่งมีรอยสักยันต์เก้าหางที่ขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต "อยู่ที่จังหวะการดึงลมหายใจของเขา... ริน ยิงไปที่ตราประทับตรงอกมันในจังหวะที่มันอ้าปากสวดอาคมสูงสุด!" อาจารย์คงแสยะยิ้มกว้าง แววตาของชายชราเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง "คิดจะใช้ลูกไม้นี้กับข้าหรืออคิน? เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าวิชาของเจ้า ก็มาจากตำราเล่มเดียวกันกับข้า!" ทันใดนั้น อาจารย์คงก็กระชากโซ่ตรวนที่ผูกมัดดวงวิญญาณในขวดโหลแก้วจนแตกกระจาย เสียงหวีดร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วบริเวณ คลื่นพลังงานมหาศาลผลักให้อคินและรินรดากระเด็นไปคนละทิศทาง อคินกระอักเลือดออกมาคำโต ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างเหมือนถูกไฟแผดเผา "เราต้องจบมันวันนี้..." อคินฝืนยันกายลุกขึ้น แม้ร่างกายจะแทบไม่เหลือแรง เขาคว้ามีดหมออาคมที่สลักขึ้นด้วยกระดูกงูขึ้นมาประทับไว้ที่ฝ่ามือ "ริน... เชื่อใจผมนะ" รินรดาพยักหน้า น้ำตาคลอเบ้าแต่สายตามุ่งมั่น เธอวิ่งเข้าหาอาจารย์คงโดยไม่สนใจคมอาคมที่กรีดผ่านผิวหนังจนเลือดซึมออกมา อคินอาศัยจังหวะนั้นวิ่งสวนเข้าไปในม่านควัน กระโดดขึ้นเหนือร่างของอาจารย์คงที่กำลังรวบรวมพลังขั้นสูงสุด "ตายซะ!" อาจารย์คงคำราม มือขวาคว้าหมับเข้าที่คอของอคิน ทว่า ในวินาทีที่ความตายจ่ออยู่แค่ปลายจมูก อคินกลับไม่ขัดขืน เขาปล่อยตัวให้มีดหมอในมือปักลงไปที่กลางอกของอาจารย์คงพร้อมกับแรงกระแทกจากกระสุนของรินรดาที่เข้าเป้าอย่างแม่นยำ เสียงหวีดร้องของดวงวิญญาณเงียบสนิทลงในฉับพลัน ร่างของอาจารย์คงสั่นเทา พลังงานมืดรอบตัวเริ่มระเบิดออก อคินกระเด็นออกมาและล้มลงแทบเท้าของรินรดา ทั้งคู่หอบหายใจรุนแรงมองดูร่างของชายชราที่ค่อยๆ สลายกลายเป็นผุยผง ท่ามกลางความเงียบงันที่กลับคืนสู่โรงพิธีอีกครั้ง ความเงียบนั้นไม่ได้ยาวนานนัก เมื่อจู่ๆ เสียงปรบมือแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเรียบกริบเดินก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ปีกหมวกเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ดูใจดีเกินกว่าจะเป็นสถานการณ์นี้ "ยอดเยี่ยม... ทั้งสองคนทำได้ดีกว่าที่ผมคาดไว้มาก" ชายคนนั้นกล่าวพลางหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าอคินและรินรดาที่แทบไม่มีแรงขยับ อคินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของคนผู้นั้นชัดเจนขึ้น ความรู้สึกเย็นวาบแล่นเข้าสู่หัวใจจนตัวแข็งทื่อ "คุณ... คุณเป็นใคร แล้วทำไมหน้าตาถึง..." ชายคนนั้นโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขามีเค้าโครงเดียวกับอคินราวกับส่องกระจก เขาหยิบเหรียญโบราณขึ้นมาดีดเล่นในอากาศก่อนจะยิ้มมุมปาก "ผมก็คือจุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมดไงล่ะ... และก็น่าเสียดายนะ ที่วันนี้เกมของพวกคุณยังไม่จบ" เขาชี้นิ้วไปยังร่างที่แตกสลายของอาจารย์คง ซึ่งเศษเสี้ยวของวิญญาณร้ายกลับไม่ได้สลายไป แต่กำลังรวมตัวกันใหม่ในรูปร่างของ... อคินอีกคนหนึ่ง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดกับผมมาจนถึงจุดแตกหักนี้นะครับ