การทดสอบของเรย์

"ถ้าคุณคิดว่าผมจะเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อพิสูจน์ความเชื่อใจที่ไร้เหตุผลของคนอย่างคุณ... คุณคิดผิดแล้วครับ คริส" เรย์กระแทกโล่ขนาดใหญ่ลงบนพื้นหินของดันเจี้ยนชั้นที่ 14 เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นสะท้อนไปตามทางเดินแคบๆ ที่มืดมิด ไอเย็นของไอระเหยเวทมนตร์จากผนังดันเจี้ยนเกาะตัวเป็นหยดน้ำเกาะตามเกราะของเขา เรย์หอบหายใจถี่ สายตาของเขาวูบไหวแต่ยังคงจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความหวาดระแวงที่ปิดไม่มิด คริสไม่ได้หลบสายตานั้น เขายืนกอดอกพิงผนังถ้ำ เงาของเขาที่ทอดลงบนพื้นดูยาวและน่าเกรงขาม ใบหน้าที่เคยราบเรียบไร้อารมณ์บัดนี้กลับมีความลึกซึ้งบางอย่างที่ยากจะอ่านออก "ผมไม่ได้ขอให้คุณพิสูจน์เพื่อผม เรย์" คริสเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลัง "แต่ผมขอให้คุณพิสูจน์เพื่อตัวคุณเอง... หรือคุณจะยอมจำนนอยู่กับฝันร้ายที่คอยกัดกินคุณอยู่ทุกค่ำคืนตลอดไป?" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนดาบที่แทงทะลุเกราะกำบังอันเปราะบางของเรย์ เรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพของเพื่อนร่วมทีมที่ล้มลงในอดีตฉายชัดขึ้นมาในหัว—ภาพที่เขาไร้ทางสู้ ภาพที่เขาหวาดกลัวเกินกว่าจะทำอะไรได้ ความทรงจำเหล่านั้นไม่ใช่แค่บาดแผล แต่มันคือโซ่ตรวนที่ผูกมัดหัวใจเขาไว้ "คุณไม่มีสิทธิ์พูดถึงเรื่องนั้น" เรย์คำรามเบาๆ นิ้วของเขาจิกเข้ากับสายรัดโล่จนขึ้นข้อขาว "คุณเป็นใครกันแน่คริส? อดีตหัวหน้ากิลด์ผู้สูงส่งอย่างคุณ ทำไมถึงต้องมาเสียเวลากับ 'แทงค์กากๆ' ที่แม้แต่จะปกป้องใครก็ยังทำไม่ได้อย่างผม?" คริสขยับตัวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้เรย์รู้สึกถึงความกดดันที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่าย เขาไม่ได้ก้าวถอยหลัง แต่เขากลับเกร็งกล้ามเนื้อทั้งร่าง เตรียมพร้อมสำหรับการปะทะหรือการป้องกันในวินาทีถัดไป "คุณไม่ใช่แทงค์กากๆ เรย์" คริสลดมือลงข้างลำตัว แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลอย่างประหลาดจนเรย์แทบจะหยุดหายใจ "คุณคือคนเดียวที่ผมเห็น... การสะท้อนกลับที่สมบูรณ์แบบ มันไม่ใช่แค่ทักษะ แต่คือการยอมรับความเจ็บปวดแทนผู้อื่น ผมตามหาคนที่กล้าจะยืนอยู่ข้างหน้าผมในตอนที่ผมเองก็เริ่มที่จะลืมวิธีปกป้องใครสักคนไปแล้ว" เรย์นิ่งอึ้ง หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความจริงใจที่สื่อผ่านสายตานั้นเป็นสิ่งที่เขาโหยหา แต่ก็เป็นสิ่งที่เขากลัวที่สุด หากเขาวางใจคริสแล้ววันหนึ่งคริสจากไปล่ะ? หากเขากลายเป็นเหตุผลให้คริสต้องจบชีวิตลงเหมือนกับคนอื่นๆ ในอดีตล่ะ? "คริส... คุณไม่รู้อะไรเลย" เรย์พึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ "ความเชื่อใจในที่แห่งนี้ มันมีราคาที่ต้องจ่าย และราคานั้นคือชีวิต" "ถ้าอย่างนั้นก็ให้ผมจ่ายด้วยชีวิตของผมเอง... แทนที่จะเป็นของคุณ" คริสพูดขึ้นแทรกทันที เขายื่นมือออกไปหาเรย์ มือที่แข็งแกร่งและเต็มไปด้วยรอยแผลจากการต่อสู้นับครั้งไม่ถ้วน "ลองเชื่อใจผมแค่ครั้งนี้ ถ้าคุณก้าวผ่านเกตนี้ไปได้โดยไม่มีใครต้องตาย คุณจะตัดสินใจอีกทีก็ได้ว่าผมควรค่าแก่การเป็นพาร์ทเนอร์ของคุณไหม" เรย์มองมือคู่นั้น ความเงียบงันในดันเจี้ยนนั้นยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์ เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่เริ่มผิดปกติจากเบื้องลึกของดันเจี้ยน เสียงคำรามต่ำๆ ของบอสประจำชั้นเริ่มดังขึ้นจากทางข้างหน้า ลมหายใจของมันพัดผ่านซอกหินมาจนรู้สึกได้ถึงไอสังหาร เขาต้องตัดสินใจ เดี๋ยวนี้ เรย์ตัดสินใจยื่นมือออกไปช้าๆ ปลายนิ้วของเขาแตะกับอุ้งมือของคริส ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็เขย่าทั้งดันเจี้ยน เพดานถ้ำถล่มลงมาตรงหน้าพวกเขา ปิดกั้นทางออกที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา และจากกลุ่มควันหนาทึบที่ฟุ้งกระจาย ร่างมหึมาของบอสประจำชั้นก็ปรากฏขึ้น มันไม่ได้มาเพียงตัวเดียว แต่มันมาพร้อมกับอักขระเวทมนตร์สีแดงฉานที่สลักอยู่บนหน้าผากของมัน เรย์เบิกตากว้างเมื่อสังเกตเห็นบางอย่าง—ที่หน้าอกของบอสนั้น มีสัญลักษณ์เข็มกลัดประจำกิลด์เก่าของเขาฝังอยู่ เข็มกลัดที่ควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับเพื่อนร่วมทีมของเขาเมื่อสามปีก่อน "เรย์... ดูเหมือนอดีตของคุณไม่ได้แค่ตามมาหลอกหลอน แต่มันกำลังมาเพื่อฆ่าเรา" คริสชักดาบเล่มยาวออกมา แสงสีครามจากคมดาบส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิด คริสขยับมาบังร่างของเรย์ไว้โดยสัญชาตญาณ แต่ในวินาทีที่บอสพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์นั้นเอง มันกลับไม่ได้เล็งเป้าไปที่คริส แต่มันกลับหยุดชะงักและก้มหัวลงทำความเคารพ... ให้กับเรย์ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ชาโดว์ฮันเตอร์