บอสประจำชั้น

"ถอยออกมาคริส!" เสียงตะโกนของผมขาดห้วงไปพร้อมกับแรงกระแทกจากหัวใจที่เต้นรัวจนแทบทะลุอก ผมกระชากโล่ในมือเตรียมรับแรงปะทะที่คาดว่าจะทำให้ร่างกระดูกแตกละเอียด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้ากลับทำให้โลกทั้งใบของผมหยุดหมุน ร่างมหึมาของ 'เบเฮมอธเฝ้าเกต' บอสประจำชั้นที่สูงกว่าสามเมตร กล้ามเนื้อที่ปกคลุมด้วยเกราะหินลาวากำลังสั่นระริก มันหยุดนิ่งกะทันหันจนฝุ่นดินฟุ้งกระจายไปทั่วห้องโถง ก่อนจะค่อยๆ ลดท่าทีคุกคามลง มันก้มหัวลงต่ำจนหน้าผากเกือบแตะพื้นดิน แทบเท้าของผม ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของคริสที่ยืนอยู่ข้างหลัง "เรย์... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน" คริสลดดาบลงเพียงเล็กน้อย แต่แววตาที่จ้องมองมาทางผมเต็มไปด้วยความฉงนปนระแวง สัญชาตญาณอดีตหัวหน้ากิลด์ระดับสูงของเขากำลังกรีดร้องเตือนถึงอันตรายที่เหนือความเข้าใจ ผมไม่ตอบ ผมทำได้เพียงแค่มองดูสัตว์ร้ายที่ควรจะสังหารเราทิ้งกำลังสั่นสะท้านด้วยความเคารพ ผมรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แล่นผ่านรอยสักลึกลับบนข้อมือ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมพยายามปิดตายมาตลอดชีวิต "ผม... ผมไม่รู้" ผมตอบเสียงสั่น พยายามรักษาระยะห่างจากอสุรกายตรงหน้า แต่มันกลับขยับเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีอ้อนวอน "อย่าขยับนะเรย์!" คริสพุ่งเข้ามาคว้าแขนผมแล้วดึงไปไว้ด้านหลังเขาโดยสัญชาตญาณ ดาบในมือของเขาส่องประกายสีฟ้าจางๆ เตรียมพร้อมปลิดชีพเจ้าบอสตัวนี้หากมันคิดจะตุกติก บอสตัวนั้นช้อนตาขึ้นมองคริสด้วยสายตาที่แสดงความอาฆาต ก่อนจะกลับมาจ้องมองผมด้วยความเทิดทูน มันคำรามเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงขู่ แต่เป็นเสียงครางต่ำคล้ายสัตว์เลี้ยงที่กำลังทักทายเจ้าของ "มันกำลังสื่อสารกับนาย" คริสพูดขึ้น พลางกระชับด้ามดาบแน่น "ในบันทึกดันเจี้ยนไม่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น มอนสเตอร์ระดับบอสไม่มีทางก้มหัวให้มนุษย์ เว้นแต่ว่า... เรย์ นายมีอะไรที่ซ่อนอยู่" "ผมไม่มี!" ผมปฏิเสธทันควัน ความกลัวที่เคยมีเปลี่ยนเป็นความสับสนจนแทบบ้า "ผมก็แค่แทงค์เกอร์ไร้ค่าที่ดันเจี้ยนเกลียดชัง ผมจะไปคุมมันได้ยังไง?" ทว่า ทันทีที่ผมพูดจบ บอสตัวนั้นก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มันแผดเสียงคำรามกึกก้องจนเพดานถ้ำสั่นสะเทือน เศษหินร่วงกราวลงมา รอบกายของมันเริ่มปะทุด้วยลาวาร้อนระอุที่เปลี่ยนจากสีส้มเป็นสีม่วงเข้ม "มันไม่ได้ทำความเคารพเพราะรัก แต่มันกำลังแสดงความเคารพในฐานะผู้ถูกเลือก!" คริสเบิกตากว้างเมื่อสังเกตเห็นบางอย่างที่ข้อมือของผม "เรย์! รอยสักนั่น! มันกำลังเรืองแสง!" ผมยกข้อมือขึ้นดู แสงสีม่วงนวลตาที่ผมพยายามปกปิดมาตลอดกำลังส่องสว่างทะลุผ่านผ้าพันแผล ความร้อนจากรอยสักแล่นเข้าสู่กระแสเลือด มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่มันคือพลัง... พลังที่มหาศาลเกินกว่าร่างกายมนุษย์จะรองรับได้ ทันใดนั้น บอสเบเฮมอธพุ่งตัวเข้าใส่พวกเรา ไม่ใช่เพื่อโจมตี แต่เพื่อปกป้อง มันเหวี่ยงแขนกำยำเข้าปะทะกับบางสิ่งที่พุ่งทะลุมาจากความมืดหลังกำแพงดันเจี้ยน *เคร้ง!* เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว สิ่งที่พุ่งเข้ามาคือคมหอกสีดำสนิทที่แฝงกลิ่นอายแห่งความตาย มันไม่ใช่การโจมตีจากบอส แต่มันคือการลอบสังหารจากบุคคลที่สามที่ซ่อนตัวอยู่ "มีคนอื่นอยู่ในนี้!" คริสตะโกน สละตำแหน่งดาเมจดีลเลอร์มาเป็นโล่เคียงข้างผม "ใครกัน! เผยตัวออกมา!" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังก้องไปทั่วห้องโถง มันเป็นเสียงที่ผมคุ้นเคยดี เสียงที่ฝังใจผมมาตลอดนับตั้งแต่วันที่เพื่อนร่วมทีมคนสุดท้ายตายจากไปในเกตแรกที่ผมเคยเข้า ร่างเงาในชุดคลุมสีเทาค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดของเสาหิน เขาถอดฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและความแค้นที่บิดเบี้ยว "ไม่ได้เจอกันนานนะ 'เรย์จอมแทงค์' ไม่สิ... ต้องเรียกว่า 'ผู้สืบทอดแห่งกุญแจเกต' ถึงจะถูก" ชายคนนั้นขยับยิ้มที่มุมปาก แล้วกวาดสายตามองมาที่ผมและคริส "ขอบใจมากนะที่ช่วยเปิดทางให้ถึงที่นี่ พอดีว่าฉันกำลังเบื่อพอดี... และตอนนี้ เกมล่าชีวิตที่แท้จริงกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว" เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว บอสเบเฮมอธที่เคยยอมสยบต่อผมกลับกรีดร้องด้วยความทรมาน ลาวาบนตัวมันเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ดวงตาที่เคยจ้องมองผมด้วยความเคารพกลับกลายเป็นสีแดงฉานไร้สติสัมปชัญญะ "คริส! ถอยไป!" ผมตะโกนลั่นเมื่อบอสที่บ้าคลั่งพุ่งตรงมาที่พวกเราด้วยเจตนาฆ่าอย่างรุนแรง คริสกัดฟันแน่น เขาไม่ถอย แต่กลับกระชับดาบมั่น "ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่ปล่อยให้นายตายคนเดียว... ถ้ามันอยากเล่นเกม เราก็จะเล่นกับมันจนกว่าจะพังกันไปข้าง!" ก่อนที่กรงเล็บหินมหึมาจะฟาดลงมา ชายในชุดคลุมก็ดีดนิ้วหนึ่งครั้ง พื้นดินใต้เท้าของผมและคริสก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึกสีดำมืดมิด เราทั้งคู่ร่วงหล่นลงไปในความว่างเปล่า ขณะที่เสียงหัวเราะของชายคนนั้นไล่หลังมาอย่างสะใจ "ยินดีต้อนรับสู่ส่วนลึกที่แท้จริงของดันเจี้ยน... หวังว่าพวกนายจะรอดไปถึงตอนจบนะ" ความมืดมิดโอบล้อมผมไว้ แต่ในเสี้ยววินาทีก่อนสติจะเลือนหาย ผมสัมผัสได้ถึงมือของคริสที่คว้ามือผมไว้แน่น... และผมก็เพิ่งตระหนักได้ว่า ที่แท้จริงแล้ว รอยสักบนข้อมือของผมไม่ได้เป็นตัวระบุตัวตนของผู้ถูกเลือกเพียงคนเดียว "คริส... ที่ข้อมือของนาย..." คำพูดของผมขาดหายไปพร้อมกับการปะทะเข้ากับพื้นหินข้างล่างอย่างแรง ท่ามกลางเสียงกระซิบจากความมืดที่บอกว่า... สิ่งที่คริสปกปิดมาตลอดนั้น เลวร้ายยิ่งกว่าความลับของผมเสียอีก --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายของผมเสมอมานะครับ - ชาโดว์ฮันเตอร์