บาดแผลและการรักษา

"อย่าขยับครับ ถ้าไม่อยากให้กระดูกที่เพิ่งเข้าที่มันเคลื่อนอีกรอบ" เสียงทุ้มต่ำของคริสดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักฟื้นชั่วคราวของแคมป์หน้าด่าน กลิ่นยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ เรย์ที่พยายามจะยันกายลุกขึ้นจากเตียงจำต้องทิ้งตัวลงตามเดิม ใบหน้าของเขาซีดเผือด หยาดเหงื่อเย็นผุดพรายตามกรอบหน้าจากการฝืนขยับตัวที่เจ็บปวดราวกับถูกคมหอกแทงซ้ำที่แผ่นหลัง คริสไม่ได้เงยหน้ามอง เขาจดจ่ออยู่กับการชุบสำลีด้วยน้ำยาทำความสะอาดแผล นิ้วเรียวยาวของอดีตหัวหน้ากิลด์ขยับอย่างมั่นคงและนุ่มนวลอย่างที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้เห็นจากชายที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชาที่สุดในวงการนักล่า "ทำไม... ทำไมคุณต้องทำขนาดนี้" เรย์เค้นเสียงถาม ลมหายใจขาดห้วง "ผมเป็นแค่แทงค์เกอร์ที่ไร้ค่า ผมแค่ทำหน้าที่... ปกป้องคุณ" มือของคริสชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะบรรจงกดสำลีลงบนปากแผลฉกรรจ์บริเวณหัวไหล่ของเรย์อย่างแผ่วเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ สายตาคมกริบคู่นั้นตวัดขึ้นจ้องมองเรย์ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก แต่มันมีความโกรธเคืองเล็กๆ เจืออยู่ในความห่วงใยที่ซ่อนเร้น "หน้าที่ของคุณคือการกลับออกไปจากดันเจี้ยนพร้อมกับผม ไม่ใช่การเอาตัวเองไปรับดาเมจจากบอสระดับ S แทนแบบนั้น" คริสเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย "คุณรู้ไหมว่าถ้าสะท้อนความเสียหายที่ว่านั่นทำงานช้าไปเพียงเสี้ยววินาที สิ่งที่ผมต้องเก็บกู้กลับไปวันนี้ไม่ใช่ร่างของคุณ แต่มันคือศพ" เรย์หลุบตาต่ำ เขาไม่สามารถอธิบายได้ว่าสัญชาตญาณที่ผลักดันให้เขาโถมตัวเข้าใส่กรงเล็บปีศาจนั้นมาจากไหน มันไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่มันเป็นปฏิกิริยาที่ฝังลึกในจิตใต้สำนึก—ความทรงจำสีเลือดที่ว่าเขาไม่สามารถสูญเสียใครไปได้อีกแล้ว โดยเฉพาะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ "ผมไม่เสียใจครับ" เรย์ตอบสวนกลับไป ความดื้อรั้นในดวงตาทำให้คริสถึงกับถอนหายใจ คริสวางสำลีลง ก่อนจะขยับกายเข้าไปใกล้จนเรย์สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย เขาหยิบผ้าพันแผลขึ้นมาพันรอบร่างของเรย์อย่างเงียบเชียบ ทุกสัมผัสที่ปลายนิ้วคริสลากผ่านผิวหนังของเรย์ทำให้ชายหนุ่มแทบหยุดหายใจ ระยะห่างที่ใกล้เกินความจำเป็นทำให้เรย์มองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาสีเข้มของคริส... และเขาก็เห็นความเปราะบางที่คริสซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากนิ่งเฉยเช่นกัน "บาดแผลทางกายรักษาไม่ยากหรอกครับเรย์" คริสกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงอ่อนโยนจนน่าใจหาย "แต่บาดแผลที่ใจของคุณ... บาดแผลที่ทำให้คุณอยากจะตายเพื่อคนอื่นเสมอ... ผมต่างหากที่จะต้องเป็นคนรักษา" เรย์นิ่งอึ้ง หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเย็นชาที่เขาสัมผัสได้จากคริสมาตลอดทางค่อยๆ ละลายหายไป เหลือเพียงความปรารถนาที่เร่าร้อนและจริงใจ ความเงียบระหว่างทั้งคู่ไม่ได้อึดอัด แต่มันกลับเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งจนยากจะเอ่ยเป็นคำพูด ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นไปทั่วแคมป์พัก แรงสั่นสะเทือนจากภายนอกทำให้ขวดน้ำบนโต๊ะข้างเตียงสั่นไหวรุนแรงจนตกลงพื้นแตกกระจายคริสชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นดุดันในพริบตา เขารีบคว้าดาบประจำตัวขึ้นมาวางไว้ข้างกายเรย์ ก่อนจะหันไปมองทางประตูที่ปิดสนิท "นั่นไม่ใช่แรงสั่นสะเทือนจากดันเจี้ยนเกตปกติ" คริสพูดพลางขมวดคิ้วแน่น ประตูห้องพักถูกกระชากเปิดออกด้วยความรุนแรง ร่างของลูกทีมคนหนึ่งล้มลงมาที่หน้าห้องในสภาพโชกเลือด แววตาของคนเจ็บเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีดจนแทบเสียสติ เขาใช้นิ้วที่สั่นเทาชี้ออกไปนอกห้อง "หัวหน้า... อย่าออกไปนะครับ... มันไม่ได้อยู่ในเกต... พวกมัน... พวกมันถูกปลุกขึ้นมาจากข้างนอก!" คริสขยับร่างไปบังหน้าเรย์ไว้ทันที พร้อมกับที่ผนังห้องพักถูกทำลายจนพังทลายลงด้วยแรงกระแทกจากบางอย่างที่ไม่ใช่มอนสเตอร์ในดันเจี้ยน ท่ามกลางฝุ่นควันและซากปรักหักพัง บุคคลในชุดคลุมสีดำสนิทที่เรย์คุ้นเคยอย่างประหลาดก้าวเท้าออกมาจากความมืดมิด มือข้างหนึ่งถือเหรียญตรากิลด์ที่แตกหักของเพื่อนร่วมทีมในอดีตของเรย์เอาไว้ และนั่นทำให้เลือดในกายของเรย์เย็นวาบไปถึงกระดูก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพวกเขาทั้งสองคนนะครับ - ชาโดว์ฮันเตอร์