เป้าหมายใหม่

“วางมันลงซะ ถ้ายังอยากรักษามือข้างที่ถือเหรียญนั่นไว้” เสียงของคริสเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่ถูกกักขังในถ้ำลึก ดาบใหญ่ในมือของเขาสั่นไหวด้วยออร่าสีครามที่พร้อมจะระเบิดออกทุกเมื่อ ร่างสูงโปร่งขยับขวางหน้าเรย์ไว้อย่างมิดชิด ความกดดันมหาศาลจากอดีตหัวหน้ากิลด์ระดับแนวหน้าแผ่ซ่านจนฝุ่นผงที่ลอยเคว้งในอากาศดูเหมือนจะหยุดนิ่ง บุคคลในชุดคลุมสีดำสนิทไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ภายใต้ฮู้ดที่ปิดบังใบหน้ามีเพียงความมืดมิดที่ดูดกลืนทุกสายตา ผู้มาเยือนค่อยๆ ปลายนิ้วขยับเหรียญตราที่แตกหักนั้นช้าๆ ก่อนจะโยนมันลงบนพื้นเศษหิน เสียงกระทบพื้นดังกังวานก้องไปทั่วโถงที่พังทลาย ราวกับเสียงเคาะโลงศพที่ปิดตายมานานหลายปี “เรย์...” คริสเรียกชื่อชายที่อยู่ข้างหลังด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงเล็กน้อย แต่ยังคงความตึงเครียดไว้ “อย่ามองเหรียญนั่น... ฟังฉันนะ อย่ามองมัน” เรย์รู้สึกเหมือนหัวใจของเขาถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมากับลมพัดพาเอาภาพความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบให้ผุดพรายขึ้นมาอีกครั้ง เสียงร้องขอความช่วยเหลือที่ไม่มีวันได้รับการตอบรับ แสงไฟจากสกิลที่ดับวูบลงกลางดันเจี้ยนระดับ S ในวันนั้น... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างที่กิลด์เคยแถลงการณ์ไว้ “แกเป็นใคร” เรย์พยายามรวบรวมเสียงของตนเองที่สั่นเครือ “ทำไมของสิ่งนี้ถึงไปอยู่ในมือแกได้!” ร่างในชุดคลุมเงียบงันไปชั่วครู่ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างแหบแห้ง “คำถามนั้นควรจะเป็น... พวกนายพร้อมจะรับความจริงที่มากกว่าความตายหรือยังต่างหากล่ะ” ทันใดนั้น ร่างในชุดคลุมก็ขว้างวัตถุชิ้นหนึ่งออกมา มันไม่ใช่ระเบิดหรืออาวุธ แต่มันคือแผ่นหนังเก่าคร่ำที่ม้วนไว้แน่นด้วยเชือกที่ทำจากเส้นใยอสูร มันตกลงแทบเท้าของเรย์พร้อมกับเปลวไฟสีม่วงจางๆ ที่ลุกโชนขึ้นรอบบริเวณ สร้างกำแพงกั้นระหว่างพวกเขากับคนแปลกหน้าเอาไว้ คริสพุ่งตัวเข้าไปหมายจะรวบตัวอีกฝ่าย แต่ดาบของเขากลับทะลุผ่านความว่างเปล่าไป ร่างนั้นสลายกลายเป็นละอองสีดำสนิทในพริบตา ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดใจ “อย่าไปแตะมัน!” คริสตะโกนเตือน แต่เรย์กลับทรุดตัวลงคุกเข่า มือที่สั่นเทาเอื้อมไปคว้าแผ่นหนังชิ้นนั้นขึ้นมา “คริส... นี่มันไม่ใช่แผนที่ปกติ” เรย์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าเมื่อสัมผัสได้ถึงไอพลังที่คุ้นเคย แผ่นหนังถูกคลี่ออก เผยให้เห็นเส้นทางซับซ้อนของดันเจี้ยนที่ไม่มีระบุอยู่ในฐานข้อมูลใดๆ ของกิลด์ แต่มันกลับเชื่อมโยงกับ ‘หอคอยแห่งหายนะ’ ที่พรากเพื่อนร่วมทีมของเขาไป คริสขมวดคิ้วแน่น เขาย่อตัวลงข้างๆ เรย์ สายตาคมกริบกวาดมองแผนที่นั้น ก่อนจะหยุดอยู่ที่สัญลักษณ์รูป ‘ตา’ ที่ซ่อนอยู่มุมล่างของแผ่นหนัง “นี่มันแผนที่สู่ดันเจี้ยนลับ... ลึกเข้าไปในรอยแยกมิติที่ไม่มีใครเคยสำรวจรอดกลับมาได้” “มันตั้งใจมอบสิ่งนี้ให้เรา” เรย์พึมพำ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดระแวงเริ่มฉายแววแน่วแน่ขึ้นมาบางอย่าง “เขาไม่ได้มาเพื่อฆ่าเรา... เขามาเพื่อยื่นข้อเสนอ” “ข้อเสนอที่แลกด้วยชีวิตน่ะเหรอ” คริสถามพลางใช้มือหนาประคองไหล่ของเรย์ไว้ สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้อัตราการเต้นของหัวใจที่บ้าคลั่งของเรย์เริ่มกลับมาเป็นปกติ “เรย์ ถ้าเราก้าวเข้าไปในที่แห่งนั้น เราอาจจะไม่ได้กลับออกมาอีกเลยนะ” เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาคริส ความมุ่งมั่นในดวงตาคู่สวยนั้นชัดเจนจนคนมองอย่างคริสยังต้องหยุดชะงัก “ถ้าความจริงเรื่องการตายของพวกเขาอยู่ในนั้น... ถึงแม้จะเป็นนรก ผมก็จะไปครับคริส คุณจะยังอยู่ข้างผมไหม” คริสไม่ได้ตอบในทันที เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ ที่นั่นไม่มีความขี้ขลาดเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความเจ็บปวดที่ถูกเปลี่ยนเป็นเชื้อเพลิงในการล้างแค้นและค้นหาความจริง คริสถอนหายใจยาว ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ ซึ่งเป็นยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง “คำถามนั้นไม่จำเป็นต้องถามหรอกนะ เพราะไม่ว่านายจะไปที่ไหน ผมก็จะอยู่ตรงนั้นเสมอ... ในฐานะคนที่จะปกป้องนาย หรือในฐานะคนที่จะเป็นเกราะให้จนวินาทีสุดท้าย” ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังทำข้อตกลงกันอยู่นั้น เสียงสะท้อนที่ดังมาจากส่วนลึกของผนังที่พังทลายก็หยุดทุกการสนทนาลง แผ่นหนังในมือของเรย์เริ่มเรืองแสงสีแดงฉาน พร้อมกับรอยแยกมิติที่ค่อยๆ ฉีกตัวออกกลางห้องพัก มันไม่ใช่รอยแยกจากดันเจี้ยนทั่วไป แต่มันคือประตูที่เปิดรอรับพวกเขาอยู่ก่อนกำหนด จากความมืดมิดภายในรอยแยกมิติ มือข้างหนึ่งที่สวมถุงมือเหล็กสลักตราสัญลักษณ์ที่เรย์คุ้นเคยอย่างประหลาดก็ยื่นออกมา และนั่นทำให้คริสถึงกับชักดาบออกมาเตรียมพร้อม เพราะร่างที่ก้าวตามออกมานั้น... คือคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน! ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายดันเจี้ยนนี้ด้วยกันนะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์