การฝึกฝนสุดโหด

"ถอยไป!" เสียงตวาดของคริสดังลั่นก้องสะท้อนไปตามผนังถ้ำที่บิดเบี้ยว ร่างสูงโปร่งก้าวเท้าออกมาบังหน้าเรย์ไว้โดยสัญชาตญาณ ปลายดาบเลเซอร์สีครามในมือสั่นระริกด้วยแรงบีบอัดของมานาที่ปะทุออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ทว่าสิ่งที่ยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขากลับไม่ได้แสดงท่าทีคุกคามแม้แต่น้อย ร่างนั้นสวมชุดเกราะเต็มยศที่ผุกร่อนไปตามกาลเวลา ผ้าคลุมขาดวิ่นสะบัดไหวทั้งที่ไร้กระแสลม ดวงตาที่ควรจะเป็นประกายแห่งชีวิตกลับหม่นแสงลงราวกับเถ้าถ่าน แต่ที่ทำให้หัวใจของเรย์แทบหยุดเต้น คือตราสัญลักษณ์รูป 'กุหลาบเหล็ก' ที่สลักอยู่บนถุงมือเหล็กข้างขวานั่น... มันคือสัญลักษณ์ของหน่วย 'ซีโร่' หน่วยรบที่ถูกลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์กิลด์ไปเมื่อสามปีก่อน "คริส... นั่นมัน..." เรย์พึมพำ เสียงของเขาสั่นเครือ มือที่กำโล่ไว้แน่นเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด เขาจำคนตรงหน้าได้ดี แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น แต่เค้าโครงนั้นคือ 'เลโอ' เพื่อนสนิทที่สุดของเขา ผู้ที่ควรจะดับสูญไปพร้อมกับการถล่มของดันเจี้ยนระดับ S ในวันนั้น "อย่าไปเชื่อสิ่งที่ตาเห็น เรย์!" คริสกัดฟันกรอด สายตาจ้องเขม็งไปยังร่างตรงหน้าที่กำลังขยับริมฝีปากที่แห้งผากเหมือนพยายามจะเอ่ยบางอย่างออกมา "มันคือภาพลวงตาจากมิติเงื่อนตาย... หรือไม่ก็ศพเดินได้ที่ถูกบงการด้วยเวทมนตร์ดำ อย่าให้ความรู้สึกนำทางนายในตอนนี้ ไม่อย่างนั้นเราทั้งคู่ตายกันหมดแน่" เรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมา หากนี่คือบททดสอบก่อนเข้าสู่เกตระดับ B การปล่อยให้อดีตทำลายสมาธิคือความพ่ายแพ้ที่เขาไม่อาจยอมรับได้ "เข้าใจแล้ว... เราต้องก้าวผ่านมันไปให้ได้" "ใช่ และการก้าวผ่านที่ว่า ไม่ใช่การยืนนิ่งให้มันฆ่า" คริสลดดาบลงเพียงเล็กน้อย แต่ความระแวดระวังยังคงเต็มเปี่ยม "เกตระดับ B ที่เรารออยู่ข้างหน้ามันโหดกว่านี้หลายเท่า ถ้าแค่นี้ยังคุมสติไม่อยู่ นายก็เตรียมตัวเป็นเป้านิ่งให้มอนสเตอร์ฉีกร่างได้เลย เราต้องเริ่มการฝึกพิเศษตั้งแต่วินาทีนี้" การฝึกฝนในช่วงเวลาที่เหลือกลายเป็นนรกบนดิน คริสไม่ได้สอนแค่ทักษะการต่อสู้ แต่เขาสอนวิธีการ 'อ่าน' เจตจำนงของศัตรู ทั้งสองใช้เวลาหมดไปกับการจำลองสถานการณ์ภายในพื้นที่เขตปลอดภัยของสมาคม เรย์ถูกบีบให้ใช้ทักษะการสะท้อนความเสียหายควบคู่ไปกับการรักษาตำแหน่งที่มั่นคง ขณะที่คริสคอยกดดันด้วยการจู่โจมแบบสายฟ้าแลบ "เหวี่ยงโล่ไปทางขวา อย่ามองที่ดาบของฉัน แต่มองไปที่ไหล่ของฉัน!" คริสตวาดเสียงเข้ม เหงื่อหยดใสไหลซึมตามกรอบหน้าคมคาย ขณะที่เขากระโจนเข้าหาเรย์ด้วยความเร็วสูง เรย์ฟันฝ่าความเหนื่อยล้า พลิกข้อมือใช้โล่รับแรงปะทะจนเกิดเสียงดังสนั่น เขารู้สึกได้ถึงพลังงานมหาศาลที่ถูกตีกลับไปยังคริสตามกลไกทักษะของเขา ทว่าคริสกลับพลิกตัวหลบอย่างงดงามแล้วตวัดดาบกลับมาจ่อที่คอหอยของเรย์ในเสี้ยววินาทีต่อมา "ช้าไป" คริสกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขามีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ในความเข้มงวด "นายมัวแต่พะวงถึงผลลัพธ์ที่จะสะท้อนกลับ จนลืมไปว่าเป้าหมายหลักคือการรักษาชีวิตของนายเองก่อนที่จะได้โต้กลับ" เรย์หอบหายใจรุนแรง แผ่นหลังพิงกับกำแพงฝึกซ้อม เขาเงยหน้ามองคริสที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า ในยามนี้ความเย็นชาของอีกฝ่ายดูเหมือนจะเป็นเกราะป้องกันที่ดีที่สุดให้กับความอ่อนแอในใจเขา "ฉันแค่อยากช่วยนาย..." เรย์เอ่ยเบาๆ "ไม่อยากให้ใครต้องตายเพราะฉันอีกแล้ว แม้กระทั่งภาพหลอนของเลโอเมื่อกี้... ฉันก็ยังรู้สึกผิดที่ตัวเองรอดมาได้" คริสนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แล้ววางมือหนาลงบนไหล่ของเรย์ แรงบีบที่มั่นคงนั้นถ่ายทอดความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าแค่เพื่อนร่วมทีม "ถ้าอยากให้เพื่อนของนายไม่ตายเปล่า นายต้องรอดไปกับฉันให้ได้ เราจะเคลียร์เกต B นี้ แล้วฉันจะพาไปหาความจริงว่าทำไมคนตายถึงเดินกลับมาได้อีกครั้ง" ในขณะที่ทั้งสองกำลังปรับลมหายใจเข้าสู่ความสงบ ทันใดนั้น สัญญาณเตือนภัยจากระบบกิลด์ก็ดังระงมไปทั่วโถงทางเดิน สัญญาณสีแดงฉานกะพริบถี่รัวเหนือหัวของเรย์และคริส *แจ้งเตือน: เกตระดับ B - [รอยแยกแห่งความทรงจำที่ถูกลืม] เปิดออก ณ ใจกลางเขตควบคุมที่ 7 กองกำลังทั้งหมดสูญเสียการติดต่อ...* ยังไม่ทันที่คริสจะทันได้วิเคราะห์สถานการณ์ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็ดับวูบลง และความเงียบสงัดที่ผิดปกติก็เข้าปกคลุมพื้นที่ฝึกซ้อมไปชั่วขณะ ก่อนที่ประตูเหล็กกล้าบานยักษ์ของห้องฝึกซ้อมจะค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างในชุดเกราะผุกร่อน... เลโอ... ก้าวเข้ามาในห้องฝึกซ้อมอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้ที่มือข้างซ้ายของเขากลับถือสิ่งที่ทำให้คริสและเรย์ต้องเบิกตากว้าง... มันคือตราสัญลักษณ์ของ 'กิลด์หัวหน้า' ที่ควรจะอยู่ในเซฟนิรภัยของประธานกิลด์เพียงคนเดียวเท่านั้น! "ดูเหมือนว่า... สิ่งที่พวกนายต้องเผชิญในเกต B มันอาจไม่ใช่แค่สัตว์ประหลาด..." เลโอเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่ฟังดูเหมือนคลื่นรบกวนวิทยุ "แต่เป็นความลับที่พวกนาย... ไม่ควรจะรู้เลยสักนิด" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์และคริสมาจนถึงบทนี้ ผมจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมครับ! - ชาโดว์ฮันเตอร์