งานเลี้ยงขอบคุณ

“นายคิดว่าสิ่งที่เลโอพูด... มันหมายความว่ายังไงกันแน่?” เสียงของเรย์แผ่วเบาแทบกลืนหายไปกับเสียงดนตรีจังหวะหน่วงในบาร์ลับใต้ดินที่เหล่าฮันเตอร์มักใช้เป็นที่สังสรรค์หลังจบภารกิจ ร่างสูงโปร่งของเขาขยับถอยห่างจากกลุ่มปาร์ตี้ที่กำลังโห่ร้องด้วยความดีใจอยู่มุมห้อง มือที่สวมถุงมือหนังไร้นิ้วกำแก้วเหล้าสีอำพันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด คริสไม่ได้ตอบในทันที เขาวางแก้วในมือลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้มองไปยังเพื่อนร่วมทีมที่กำลังฉลองชัยชนะ แต่เขากำลังจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาด้านหลังเคาน์เตอร์บาร์ ซึ่งเรย์ยืนอยู่ตรงนั้น... ข้างหลังเขา “เลโอเป็นอดีตหน่วยข่าวกรองของสมาคม ถ้าเขาเตือนแบบนั้น แปลว่าเกตที่เราเพิ่งพิชิตไป... มันไม่ใช่เกตธรรมชาติ” คริสตอบพลางหมุนแก้วในมือช้าๆ ก่อนจะเบนสายตามาสบตากับคนข้างกาย “มันถูก ‘สร้าง’ ขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง และพวกเรา... ดันไปเห็นสิ่งที่คนสร้างไม่ต้องการให้เห็นเข้า” “พวกเขากำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ คริส” เรย์ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ปมในใจเรื่องการสูญเสียเพื่อนร่วมทีมในอดีตเริ่มพุ่งพล่านขึ้นมาเหมือนมรสุม “ถ้าสิ่งที่เลโอพูดเป็นเรื่องจริง แล้วคนที่ตายไป... คนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง... พวกเขาไม่ได้ตายเพราะความโชคร้าย แต่มันคือแผนการของใครบางคนงั้นหรือ?” คริสขยับตัวเข้าใกล้จนเรย์สัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มผู้เคยเป็นอดีตหัวหน้ากิลด์ชั้นนำ เขาเอื้อมมือไปกุมมือของเรย์ไว้แน่น เป็นการเตือนสติให้คนที่กำลังสับสนกลับมาตั้งหลัก “อย่าเพิ่งสรุปตอนนี้ เรย์ ในที่ที่มีหูเป็นกำแพงแบบนี้ การพูดเรื่องนี้ออกมาดังๆ มีแต่จะทำให้เราตกเป็นเป้าสายตา สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการรักษาปาร์ตี้ของเราไว้ให้แน่นที่สุด” บรรยากาศในร้านดูเหมือนจะเริ่มเบาบางลงเมื่อเสียงเพลงเปลี่ยนเป็นจังหวะที่นุ่มนวลขึ้น กลุ่มฮันเตอร์ที่เมามายเริ่มแยกย้ายกันไปตามมุมต่างๆ แต่ในสายตาของคริส ทุกคนในห้องนี้ล้วนน่าสงสัย เขาสังเกตเห็นชายชุดสูทสีเทาที่นั่งอยู่อีกมุมของห้อง เขาไม่ได้แตะต้องเครื่องดื่มเลยแม้แต่น้อย และสายตาของเขาก็ไม่เคยคลาดไปจากโต๊ะของเรย์เลยแม้แต่วินาทีเดียว “นายเห็นคนนั้นไหม” คริสกระซิบข้างหูเรย์เบาๆ พลางทำทีเป็นกอดคออีกฝ่ายเพื่อบังมุมมองของคนอื่น เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเหลือบสายตาไปทางนั้น “ชุดสูทนั่น... ตัดเย็บอย่างดีเกินกว่าจะเป็นพวกฮันเตอร์ที่ทำงานลุยเกตทั่วไป” “ไม่ใช่แค่ฮันเตอร์ แต่เขาน่าจะเป็น ‘ผู้ดูแล’ จากเบื้องบน” คริสแค่นหัวเราะในลำคอ “ดูเหมือนว่าความสำเร็จของเราในภารกิจนี้ จะทำให้ใครบางคนเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขจนต้องส่งคนมาจับตาดูใกล้ๆ แล้วล่ะ” เรย์รู้สึกถึงไอเย็นที่แล่นผ่านสันหลัง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเขารู้สึกได้ถึงความเชื่อมโยงบางอย่างกับอดีตที่เขาพยายามลืมเลือน ‘ความลับ’ ที่เลโอพูดถึง มันอาจจะเกี่ยวข้องกับพลังสะท้อนความเสียหายที่เขามี... พลังที่ถูกมองว่าเป็นสิ่งผิดปกติในหมู่แทงค์เกอร์ทั่วไป “เราควรทำอย่างไรดี?” เรย์ถามด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น แม้ในใจจะยังมีคำถามมากมาย “งานเลี้ยงต้องดำเนินต่อไป ทำตัวให้ปกติที่สุด ให้เขารู้ว่าเราแค่ฮันเตอร์หน้าใหม่ที่ดีใจกับเงินรางวัล” คริสกระตุกยิ้มที่มุมปาก “และเมื่อถึงเวลา... เราจะเป็นคนกระชากหน้ากากของพวกมันออกมาเอง ไม่ว่าเบื้องหลังเกตนั้นจะเป็นขุมนรกหรือความจริงที่โหดร้ายเพียงใด ผมจะไม่ยอมให้นายต้องรับภาระนั้นเพียงลำพังอีก” เรย์มองดูลูกนัยน์ตาของคริสที่สะท้อนความเด็ดเดี่ยว เขาไม่รู้ว่าคริสรู้มากน้อยแค่ไหนเกี่ยวกับอดีตของเขา แต่การมีคนข้างๆ ที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับความมืดมิดไปพร้อมกัน มันทำให้เขารู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอย่างประหลาด ทว่า ในจังหวะที่คริสกำลังจะหันกลับไปหาเพื่อนร่วมทีม ชายชุดสูทสีเทาคนนั้นก็ลุกขึ้นยืน เขาก้าวเดินตรงมาที่โต๊ะของพวกเขาอย่างช้าๆ แต่ทว่ามั่นคง ราวกับราชสีห์ที่จ้องจะตะครุบเหยื่อ ทุกย่างก้าวของเขาทำให้เสียงในร้านเงียบลงอย่างน่าประหลาด เขาส่งยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาให้เรย์และคริส ก่อนจะวางซองจดหมายสีดำประทับตราครั่งสีแดงสดลงบนโต๊ะ “ยินดีด้วยกับภารกิจแรกนะครับ คุณเรย์ คุณคริส” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลัง “ทางสมาคมประทับใจในผลงานของคุณมาก จนพวกเขาฝากข้อความพิเศษมาให้... แต่น่าเสียดายที่เนื้อหาในจดหมายฉบับนี้ เป็นสิ่งที่คน ‘ตายไปแล้ว’ เท่านั้นที่ควรจะได้อ่าน” คริสชะงักไปครู่หนึ่ง มือของเขากำอาวุธที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมแน่น ส่วนเรย์หัวใจเต้นรัวเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์บนซองจดหมายนั้น—มันคือสัญลักษณ์เดียวกันกับที่เคยปรากฏบนป้ายชื่อของเพื่อนร่วมทีมที่เสียชีวิตไปเมื่อสามปีก่อน ชาโดว์ฮันเตอร์ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์และคริสในครั้งนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ