รอยร้าวในความสัมพันธ์

“เก็บซองนั่นไปซะ คริส... ก่อนที่ผมจะจำได้ว่าทำไมผมถึงเคยเกลียดสัญลักษณ์นี้เข้าไส้” เสียงของเรย์แหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่พยายามสะกดกลั้นไว้ เขาไม่ได้มองหน้าอีกฝ่าย แต่สายตาจดจ้องไปยังตราประทับสีแดงฉานบนกระดาษใบนั้นราวกับมันเป็นพิษร้ายที่พร้อมจะกัดกินร่างกายของเขาให้มอดไหม้ คริสชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างของแทงค์เกอร์หนุ่ม มือหนาของคริสที่จับซองจดหมายอยู่ค่อยๆ คลายออก แต่ไม่ได้ปล่อยให้มันร่วงหล่น เขาเพียงแค่เบนสายตาจากจดหมายมาสบประสานกับดวงตาที่วูบไหวของคนตรงหน้า “เรย์... นายรู้จักตรานี้งั้นหรือ” คริสถามด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับความเย็นชาลงเหลือเพียงความกังวลที่จริงใจ “สามปีก่อนที่เกตระดับ S...” เรย์เว้นจังหวะ ลมหายใจของเขาติดขัด “เพื่อนร่วมทีมของผมทุกคนตายหมดเพราะความผิดพลาดของคนที่ถือตรานี้ ผมสาบานกับตัวเองว่าจะไม่มีวันยุ่งเกี่ยวกับพวกมันอีก แต่คุณ... คริส คุณไปเอาของพรรค์นี้มาจากไหน” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ บรรยากาศภายในห้องพักส่วนตัวของกิลด์ดูแคบลงถนัดตา กลิ่นอายความกดดันที่ควรจะเกิดขึ้นเฉพาะในดันเจี้ยนกลับอบอวลอยู่ในอากาศ คริสไม่ได้ตอบในทันที เขารู้ดีว่าหากเปิดเผยความจริงออกไปในเวลานี้ มันอาจหมายถึงจุดจบของความไว้วางใจที่เขาอุตส่าห์สร้างมาด้วยความยากลำบาก แต่ก่อนที่คริสจะได้เอ่ยคำแก้ตัว เสียงเคาะประตูที่หนักแน่นและจังหวะที่เด็ดขาดก็ดังขึ้นสามครั้ง *ปัง ปัง ปัง* ประตูห้องถูกเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีตเดินเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ แทรกซึมผ่านเข้ามาแทนที่กลิ่นอายความเครียดเมื่อครู่ ชายแปลกหน้าผู้นั้นมีใบหน้าคมคาย ทว่ากลับดูไร้ซึ่งความรู้สึกนึกคิดดั่งหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมมาอย่างสมบูรณ์แบบ คริสขยับตัวทันที เขาใช้ร่างกายของตนเองบังเรย์ไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ “นายมาทำอะไรที่นี่... เอเลียต” ผู้มาใหม่ที่ชื่อเอเลียตยกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา “ทักทายกันแบบนี้หรือคริส? ทั้งที่เราเคยผ่านสนามรบด้วยกันมานับครั้งไม่ถ้วน... อ้อ และดูเหมือนว่านายจะหา ‘ของเล่น’ ชิ้นใหม่ที่น่าสนใจได้แล้วสินะ” สายตาของเอเลียตตวัดผ่านไหล่ของคริสไปจับจ้องที่เรย์ ราวกับกำลังประเมินราคาอาวุธชิ้นหนึ่ง ไม่ใช่ประเมินความเป็นมนุษย์ เรย์รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นปราดไปทั่วสันหลังเมื่อสบตากับคนผู้นี้ มันเป็นสายตาแบบเดียวกับคนที่เขาสูญเสียไปในอดีต สายตาของคนที่ไม่เคยเห็นค่าของชีวิตใครนอกจากผลประโยชน์ “ถอยไป คริส” เรย์กล่าวเสียงเรียบ พยายามก้าวออกมาจากด้านหลังคริส แม้ในใจจะหวาดหวั่นจนแทบยืนไม่อยู่ แต่เขารู้ดีว่าหากเขาหลบอยู่ข้างหลังคริสต่อไป สถานการณ์จะยิ่งเลวร้ายลง “ไม่อยู่แล้ว... เรย์ นายไม่เข้าใจหรอก” คริสกระซิบตอบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอึดอัด “เอเลียตเป็นคนของ ‘เบื้องบน’ ที่ข้าพเจ้าไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ และถ้าเขามาที่นี่ นั่นหมายความว่าภารกิจถัดไปของเราถูกเปลี่ยนแล้ว” เอเลียตหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาล้วงมือเข้าไปในเสื้อคลุมแล้วโยนเหรียญตราโลหะสีทองที่มีสัญลักษณ์เดียวกันกับในซองจดหมายลงบนโต๊ะกลางห้อง เสียงโลหะกระทบพื้นไม้ดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ “คริส นายลืมไปแล้วหรือว่าทำไมหัวหน้ากิลด์คนก่อนถึงสั่งให้นายตามหาตัว ‘แทงค์เกอร์ที่ไร้ขีดจำกัด’ อย่างเด็กนี่? อย่ามัวแต่เล่นบทฮีโร่ผู้ปกป้องจนลืมคำสั่งภารกิจหลักไปสิ” เรย์ชะงักไปทันที คำว่า ‘แทงค์เกอร์ที่ไร้ขีดจำกัด’ เหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจ เขามองไปที่คริส—ผู้ชายที่เขาเชื่อใจ ผู้ชายที่บอกว่าต้องการปกป้องเขามาโดยตลอด ทว่าในวินาทีนี้ แววตาของคริสกลับดูสับสนและหลบเลี่ยง “คริส... ที่คุณเข้าหาก่อนหน้านี้ ที่คุณพาผมไปลงดันเจี้ยนด้วยกันบ่อยๆ...” เรย์เว้นวรรค เสียงของเขาสั่นเครือ “มันคือภารกิจใช่ไหม? คุณแค่ทำตามคำสั่งของพวกมัน เพื่อพาผมไปส่งให้พวกมันใช่หรือเปล่า” คริสไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเงียบงันของคริสคือคำตอบที่กรีดลึกเข้าไปในใจของเรย์ยิ่งกว่าคมดาบเล่มใดๆ ที่เคยได้รับมา เอเลียตเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนหยุดลงเบื้องหน้าเรย์ เขายื่นมือออกไปหวังจะเชยคางแทงค์เกอร์หนุ่มขึ้นมาสำรวจดูใกล้ๆ “อย่าแตะต้องเขา” คริสคำรามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงสังหาร เขากระชากดาบที่ซ่อนอยู่ข้างกายออกมาจ่อที่คอหอยของเอเลียตโดยไม่ต้องคิด ทว่าเอเลียตกลับไม่สะทกสะท้าน เขายังคงยิ้มมุมปากก่อนจะกระซิบประโยคหนึ่งที่ทำเอาเรย์ถึงกับทรุดเข่าลงกับพื้น “นายควรถามเขานะเรย์... ว่าทำไมเพื่อนร่วมทีมของนายเมื่อสามปีก่อน ถึงต้องตายกันหมดในขณะที่ ‘หัวหน้าทีม’ คนนั้นกลับรอดมาได้เพียงคนเดียว และเป็นคนเดียวที่เดินออกจากเกตพร้อมกับกระเป๋าเอกสารที่บันทึกข้อมูลเลือดของนายไว้” โลกทั้งใบของเรย์หมุนคว้าง เขาเงยหน้าขึ้นมองคริสด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย สิ่งที่เขาเคยคิดว่าเป็นความรักและการปกป้อง บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงการเริ่มต้นของแผนการที่เขายังไม่เข้าใจ คริสสบตาเรย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใจ ก่อนที่เขาจะหันปลายดาบที่เคยจ่อเอเลียต... กลับมาจ่อที่หน้าอกของตัวเอง ความอึดอัดที่สั่งสมมานานระเบิดออกเมื่อคริสเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “ถ้าการปกป้องนายคือความผิด... งั้นวันนี้ ข้าพเจ้าจะขอเป็นคนจบเรื่องราวทั้งหมดด้วยมือของข้าพเจ้าเอง” นิ้วชี้ของคริสขยับเตรียมเหนี่ยวไกกลไกบนดาบที่ถูกดัดแปลงมาเป็นพิเศษ ลำแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นที่ปลายใบดาบ มันไม่ใช่แค่ดาบธรรมดา แต่มันคืออาวุธที่สามารถทำลายพลังเวทมนตร์ของคนในระยะประชิดได้ และเรย์คือเป้าหมายเดียวที่คริสเล็งอาวุธนั้นเข้าใส่ ในจังหวะที่กระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วห้อง เอเลียตกลับหัวเราะร่าด้วยความพึงพอใจราวกับชมการแสดงชุดใหญ่ที่เขารอคอยมาตลอดสามปี หวังว่าเนื้อหาในตอนที่ 22 นี้จะถูกใจรี้ดเดอร์ทุกท่าน และชวนให้ติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมากับ "ชาโดว์ฮันเตอร์" ครับ