คู่แข่งหัวใจ

เสียงหวีดแหลมของกระแสไฟฟ้าที่แตกตัวออกจากปลายดาบของคริส ฟังดูคล้ายเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ถูกกักขัง แต่มันกลับเงียบกริบเมื่อปะทะเข้ากับกำแพงพลังงานสีเงินที่เรย์เรียกออกมาด้วยสัญชาตญาณ "นั่นคือทั้งหมดที่นายมีหรือ คริส?" เรย์ถาม น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แววตาขี้ระแวงที่มักจะสั่นไหวเสมอในอดีต บัดนี้กลับนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในถ้ำลึก มือของเรย์ที่กุมโล่ขนาดใหญ่ไว้แน่นสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแรงปะทะที่ถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย คริสไม่ได้ตอบทันที เขากระชากดาบกลับแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้มีเหงื่อเม็ดเล็กเกาะพราวที่ขมับ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโหยหาและโกรธเกรี้ยวในเวลาเดียวกัน "นายเปลี่ยนไปนะ เรย์ นายไม่ใช่คนที่จะกล้ายืนหยัดสู้กับฉันแบบนี้มาตั้งแต่วันที่นายเห็นเพื่อนร่วมทีมตายไปต่อหน้าต่อตาแล้วไม่ใช่หรือไง?" คำพูดนั้นพุ่งเป้าไปที่บาดแผลลึกในใจของเรย์โดยตรง เอเลียตที่ยืนอยู่ด้านข้างหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะแหลมสูงของเขาสะท้อนไปตามผนังถ้ำหินอ่อนดังก้องไปมา "เยี่ยม! ยอดเยี่ยมมาก!" เอเลียตปรบมือช้าๆ แววตาของเขาจ้องมองเรย์ด้วยความกระหาย "เรย์ นายซ่อนพลังแบบนี้ไว้ใต้หน้ากากคนอ่อนแอมานานแค่ไหนกัน? ไอ้ทักษะการสะท้อนความเสียหายที่ว่านั่นน่ะ... นายคิดจริงๆ เหรอว่ามันจะปกป้องคริสได้? หรือจริงๆ แล้วนายแค่กำลังพยายามลากเขาลงนรกไปพร้อมกับนายกันแน่?" เรย์กัดฟันกรอด เขารู้ดีว่าเอเลียตกำลังปั่นหัว แต่ทุกคำพูดของชายคนนั้นก็เหมือนเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจ "ฉันไม่ได้ทำเพื่อตัวฉันเอง เอเลียต" เรย์ตอบเสียงเข้ม "และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาพังทลายสิ่งที่ฉันพยายามสร้างขึ้นมาใหม่ ทั้งนาย... และเขาก็ด้วย" คริสชะงักไปชั่วครู่เมื่อได้ยินคำว่า 'เขา' ที่หมายถึงตัวเอง ปลายดาบที่เคยเล็งตรงมาที่หัวใจของเรย์ตกลงเล็กน้อย ทว่าบรรยากาศในห้องโถงกว้างนี้กลับยิ่งทวีความตึงเครียดมากขึ้น เมื่อจู่ๆ ประตูศิลาขนาดมหึมาที่อยู่ด้านหลังของเอเลียตก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกพร้อมเสียงดังครืดคราดที่บาดหู กระแสลมเย็นเยียบพัดผ่านเข้ามาแทนที่ความร้อนระอุของการปะทะ เมื่อร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากเงามืดของประตูบานนั้น "ดูเหมือนว่าฉันจะมาทันเวลาฉากสนุกพอดีเลยนะ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้น แสงไฟในห้องดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากดาบของคริสที่ยังคงค้างอยู่ เรย์หรี่ตาลงมองแขกผู้มาใหม่ ชายคนนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปิดบังด้วยหน้ากากโลหะ แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เรย์และคริสต้องชะงัก คือตราสัญลักษณ์ที่ปักอยู่บนหน้าอกของชายคนนั้น... มันคือตราสัญลักษณ์ของกิลด์ 'กรงเล็บทมิฬ' กิลด์ที่ควรจะล่มสลายไปพร้อมกับเหตุการณ์สะเทือนขวัญเมื่อสามปีก่อน "นาย..." คริสพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครืออย่างที่เรย์ไม่เคยได้ยินมาก่อน "นายยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง ในเมื่อฉันเป็นคนลงมือสังหารนายด้วยมือตัวเองในตอนนั้น?" ชายปริศนาคนนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วโยนลงบนพื้นตรงหน้าเรย์ "ความตายไม่ใช่จุดจบหรอกคริส แต่มันคือจุดเริ่มต้นของหนี้แค้นที่นายยังชดใช้ไม่หมดต่างหาก" เรย์ก้มลงมองจดหมายฉบับนั้น ใจของเขาเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อเห็นชื่อผู้ส่งที่ประทับอยู่บนตราครั่งสีแดงสด—มันคือชื่อของเพื่อนร่วมทีมที่เรย์ฝังศพกับมือตัวเองเมื่อสามปีก่อน ในวินาทีนั้นเอง เรย์รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้า ราวกับว่าดันเจี้ยนเกตนี้กำลังจะพังทลายลง หรือไม่... ก็มีสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่ากำลังตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลที่แสนยาวนาน "คริส" เรย์เรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงที่เบาหวิวแต่เด็ดขาด "ไม่ว่าอดีตจะตามมาหลอกหลอนเรายังไง แต่ถ้าเราสองคนยังไม่เลิกสู้กันเองในตอนนี้... เราได้ตายกันหมดจริงๆ แน่" คริสหันมามองเรย์ แววตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความสับสนและยอมรับในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น ชายสวมหน้ากากก็ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว... พื้นห้องที่เรย์และคริสยืนอยู่ก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ส่งร่างของทั้งคู่ร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับปฏิบัติการในครั้งนี้ครับ ชาโดว์ฮันเตอร์ตั้งตารอที่จะพบพวกท่านในตอนต่อไปนะครับ