อาวุธระดับแรร์

"นั่นไม่ใช่ผีหลอกหลอน แต่มันคือเนื้อหนังจริงๆ... เรย์ คุณกำลังเสียสติไปแล้วหรือไง!" เสียงตะคอกของคริสดังสะท้อนไปตามผนังถ้ำที่ชื้นแฉะของดันเจี้ยนระดับ B เขาคว้าไหล่ของเรย์ไว้แน่น แรงบีบจากนิ้วมือที่แกร่งกร้านนั้นทำให้เรย์รู้สึกตัวขึ้นมาบ้าง แต่สายตาของเรย์ยังคงจดจ้องไปยังเงาร่างที่ยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดเบื้องหน้า ร่างนั้นสวมชุดเกราะนักรบสีเงินหมองคล้ำที่เขาจำได้ดี แผ่นหลังที่ดูโดดเดี่ยวและท่าทางการยืนที่เหมือนกับวันนั้นไม่มีผิดเพี้ยน "คริส... ถ้าผมบอกว่าคนคนนั้นตายต่อหน้าผมเมื่อห้าปีก่อน ด้วยน้ำมือของผมเอง คุณจะเชื่อไหม?" เรย์แค่นเสียงตอบ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือจนแทบจะจับใจความไม่ได้ คริสชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยเย็นชาและเด็ดขาดเริ่มวูบไหว เขาไม่ได้ผละมือออก แต่กลับดึงตัวเรย์ให้ถอยหลังกลับมาอยู่ในแนวป้องกันของตน "ไม่ว่ามันจะเป็นใคร หรือเป็นแค่ภาพหลอนจากการสูญเสียที่คอยกัดกินคุณมาตลอดห้าปี... ตอนนี้เราไม่มีเวลามานั่งไว้อาลัยกับอดีต เราต้องการ 'อาวุธ' ที่จะจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้า" คริสปล่อยมือจากเรย์ แล้วกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังของอาวุธโบราณ ที่นี่คือ 'คลังแสงแห่งความทรงจำ' สถานที่ที่ข่าวลือในกิลด์บอกว่าเป็นที่เก็บรักษาอาวุธระดับแรร์ ซึ่งจำเป็นอย่างยิ่งในการฝ่าฟันดันเจี้ยนชั้นถัดไปที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์ประเภทธาตุ "เรย์ ดึงสติกลับมา!" คริสสั่งเสียงเฉียบพลัน ก่อนจะพุ่งตัวออกไปขวางหน้าเรย์เมื่อเงาร่างปริศนานั้นเริ่มขยับตัว อาวุธในมือของคริสคือมีดสั้นเล่มโปรดที่ส่งประกายสีครามเย็นเยียบ "เราต้องหาดาบหรือโล่ที่ปลดล็อกพลังสะท้อนของคุณให้ได้โดยเร็วที่สุด ก่อนที่สิ่งนั้นจะเข้าถึงตัวเรา!" เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดความสับสนและความเจ็บปวดในอกไว้ใต้ลึกสุดของจิตใจ เขาเริ่มกวาดสายตาไปทั่วกองสมบัติ อาวุธนับร้อยกระจัดกระจายอยู่ตามพื้น ทั้งดาบหัก โล่บุบสลาย และคทาที่สิ้นพลัง หากเขาเป็นแค่แทงค์เกอร์ทั่วไป เขาคงหยิบจับสิ่งใดก็ได้ แต่ด้วยสกิลลับ 'กระจกเงาสะท้อนบาป' เขาต้องการอาวุธที่มีค่าความเข้ากันได้กับพลังสะท้อนความเสียหายของเขาเท่านั้น "นั่นไง!" เรย์พุ่งตัวไปที่แท่นหินใจกลางห้อง บนนั้นมีโล่ทรงกลมขนาดใหญ่ที่สลักลวดลายคล้ายกับดวงตาที่กำลังหลับใหลอยู่ ตัวโล่ทำจากโลหะสีดำสนิทที่ดูเหมือนจะดูดกลืนแสงไฟในห้องไปจนหมดสิ้น "อย่าแตะมันสุ่มสี่สุ่มห้า!" คริสตะโกนเตือนขณะเบี่ยงตัวหลบการโจมตีจากดาบยาวที่พุ่งเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็วโดยเจ้าของร่างปริศนานั้น เรย์ไม่ฟังคำเตือน เขารู้สึกถึงกระแสพลังที่คุ้นเคย มันไม่ใช่แค่ไอเทม แต่มันเหมือนกับส่วนหนึ่งของตัวเขาที่หายไป เมื่อนิ้วมือของเขาแตะลงบนพื้นผิวเย็นเฉียบของโล่ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็วิ่งเข้าสู่กระแสเลือด ความเจ็บปวดจากการสูญเสียในอดีตพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแข็งแกร่งอย่างประหลาด "คริส... หลบไป!" เรย์คำรามด้วยเสียงที่เปลี่ยนไป เขาเหวี่ยงโล่ขึ้นรับการจู่โจมจากเงามืดนั้นอย่างจัง เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นจนห้องโถงสั่นคลอน แรงสะท้อนจากการปะทะกลับพุ่งเข้าใส่ผู้โจมตีจนร่างนั้นกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว คริสเบิกตากว้าง เขามองเห็นออร่าสีดำที่ห่อหุ้มรอบตัวเรย์และโล่ใบนั้น มันเป็นพลังที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน "คุณทำได้แล้ว เรย์... แต่ดูนั่น!" เรย์เงยหน้าขึ้นมองร่างปริศนาที่เพิ่งถูกเขาสะท้อนการโจมตีออกไป หมวกเกราะเหล็กที่เคยปิดบังใบหน้าค่อยๆ เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใต้ แสงสลัวจากผนังดันเจี้ยนทำให้เรย์เห็นใบหน้านั้นได้ชัดเจนจนแทบหยุดหายใจ ใบหน้าที่เขานึกฝันถึงทุกค่ำคืน... ใบหน้าที่เขารู้ดีว่ามันควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว แต่ทว่า... ร่างนั้นกลับเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและดวงตาที่เป็นสีแดงฉานไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ ในวินาทีนั้นเอง เสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุดในชีวิตก็ดังขึ้นข้างหูของเรย์ โดยที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นนอกจากเขา "ในที่สุด... ก็หาทางมาเจอฉันจนได้นะ เรย์... เจ้าคนทรยศ" คริสกระชับมีดสั้นในมือแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่รุนแรงจนอากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นเหน็บหนาว "เรย์ ถอยออกมา! นั่นไม่ใช่คนรู้จักของคุณแล้ว... มันคือร่างจำลองของความแค้นที่ดันเจี้ยนสร้างขึ้นเพื่อสังหารคุณโดยเฉพาะ!" เรย์ยืนแข็งทื่อ โล่ในมือสั่นไหวตามแรงอารมณ์ของเขา ในขณะที่ร่างปริศนาเริ่มขยายร่างขึ้นจนเกือบจะแตะเพดานถ้ำ และในขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้าย เงาร่างนั้นก็ยกดาบขึ้นชี้ตรงมาที่เรย์พร้อมกับเปล่งเสียงที่ฟังดูเหมือนเสียงแก้วแตกละเอียดพร้อมกันนับพันชิ้น "ถ้าอยากรู้ว่าทำไมฉันถึงยังไม่ตาย... ก็ตายตามฉันมาในนรกขุมนี้สิ!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์และคริสในดินแดนแห่งความมืดมิดนี้นะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์ครับ