ค่ำคืนในดันเจี้ยน

"นายไม่ได้จะถามแค่เรื่องแผนการสำรวจชั้นถัดไปใช่ไหม... คริส" เรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในถ้ำหินที่ถูกปรับแต่งเป็นแคมป์ชั่วคราว แสงไฟจากตะเกียงมานาที่วางอยู่บนโขดหินสั่นไหวเล็กน้อย ทอดเงาของชายหนุ่มร่างสูงสองคนให้ไหววูบบนผนังหินที่ชื้นแฉะ เรย์กอดเข่าตัวเองแน่น สายตาที่เคยระแวดระวังเหมือนสัตว์ป่าบาดเจ็บในตอนแรก บัดนี้กลับฉายแววสับสนเมื่อต้องเผชิญหน้ากับดวงตาคมกริบของอดีตหัวหน้ากิลด์ชั้นนำที่จ้องมองมาไม่วางตา คริสไม่ได้ตอบในทันที เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นหิน ห่างจากเรย์เพียงไม่กี่ช่วงแขน ในมือถือผ้าสะอาดเช็ดรอยคราบเลือดจากคมดาบของตนอย่างใจเย็น ท่วงท่าของเขาดูผ่อนคลาย แต่ทว่ารังสีความกดดันที่แผ่ออกมากลับทำให้บรรยากาศในแคมป์ดูหนักอึ้งขึ้นอย่างประหลาด "ถ้าฉันบอกว่ามีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่าแผนการสำรวจ... นายจะขยับเข้ามาใกล้กว่านี้ไหม?" คริสวางดาบลงข้างตัว ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้เรย์อีกหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้เรย์ได้กลิ่นอายจางๆ ของโลหะและกลิ่นกายสะอาดที่แฝงความดุดันตามแบบฉบับนักล่า "เราอยู่ในดันเจี้ยนนะคริส กฎข้อแรกคือห้ามลดการป้องกันตัว" เรย์พยายามเบี่ยงเบนความสนใจ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวจนแทบทะลุออกมา "กฎที่นายยึดถือมาตลอด... มันไม่ได้ปกป้องนายจากอดีตเลยสักนิด" คริสสวนกลับ น้ำเสียงนุ่มลึกแต่แฝงด้วยความเฉียบคม "นายแบกความผิดบาปของคนที่นายปกป้องไม่ได้ไว้บนบ่าคนเดียวมานานเกินไปแล้ว เรย์" ประโยคนั้นเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นกลางใจ เรย์ชะงัก ลมหายใจสะดุด เขาหันหน้าหนีไปทางผนังถ้ำ มือที่กอดเข่าสั่นเทาเล็กน้อย ความทรงจำเกี่ยวกับเพื่อนร่วมทีมที่สลายกลายเป็นละอองแสงต่อหน้าต่อตาในวันนั้นหวนกลับมาอีกครั้ง ทุกครั้งที่เขาใช้ทักษะ 'สะท้อนความเสียหาย' สิ่งที่เขาสะท้อนกลับไปไม่ใช่แค่แรงปะทะ แต่มันคือความรู้สึกเจ็บปวดที่เขาไม่เคยให้อภัยตัวเอง คริสขยับตัวเข้ามาประชิดโดยไม่ให้เรย์ทันตั้งตัว เขาคว้าข้อมือที่สั่นเทาของเรย์ไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักแน่นแต่ไม่รุนแรง มันคือการยึดเหนี่ยวที่มั่นคง "มองหน้าฉัน" คริสสั่ง เสียงของเขาอ่อนลงแต่ยังคงคำสั่งเด็ดขาด "นายไม่ใช่เกราะที่แตกสลายได้ง่ายๆ อย่างที่นายคิด และฉัน... ไม่ใช่อดีตที่นายจะทิ้งไว้ข้างหลังได้อีกแล้ว" เรย์เงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาที่เคยเย็นชาแต่วันนี้กลับแฝงไปด้วยความเวทนาที่เปลี่ยนเป็นความห่วงใยอันซับซ้อน แสงไฟสลัวกระทบเข้ากับใบหน้าของคริส ทำให้เรย์เห็นความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์อันสมบูรณ์แบบ ทั้งสองคนต่างแบกรับโลกที่แตกต่างกัน แต่ในวินาทีนี้ โลกทั้งใบของพวกเขากลับบีบอัดเหลือเพียงพื้นที่เล็กๆ กลางดันเจี้ยนแห่งนี้ "ทำไมต้องเป็นฉัน?" เรย์ถามเสียงแผ่วเบา ความระแวงเริ่มถูกแทนที่ด้วยความโหยหาที่เขาพยายามกดทับไว้ "ทำไมหัวหน้ากิลด์ระดับท็อปถึงต้องเสียเวลามาสนใจแทงค์เกอร์ที่ไร้ค่าอย่างฉัน" "ไร้ค่าเหรอ?" คริสเค้นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมือไปปัดเส้นผมที่ปรกหน้าผากของเรย์ออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วทำให้เรย์สะดุ้ง "สำหรับคนอื่นนายอาจเป็นแค่เครื่องมือรับความเสียหาย แต่สำหรับฉัน... นายคือคนเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่า การที่ต้องกลับมาเผชิญหน้ากับความตายในเกตอีกครั้ง มันมีความหมายมากกว่าแค่การทำภารกิจ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด แต่มันคือช่องว่างที่กำลังถูกถมด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง เรย์รู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของตัวเองที่เริ่มเต้นเป็นจังหวะเดียวกับคริส ความกลัวในอดีตเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยแรงดึงดูดที่รุนแรงกว่าการต่อสู้ใดๆ คริสโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีก จนหน้าผากของเขาทั้งสองแตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ปลายจมูก มันคือความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตของเพื่อนร่วมทีม แต่มันกลับรู้สึกถูกต้องอย่างประหลาดในสถานที่ที่ความตายล้อมรอบแบบนี้ "พรุ่งนี้... เมื่อเราก้าวออกไปจากแคมป์นี้ ทุกอย่างจะเป็นอย่างไรฉันไม่รู้" คริสกระซิบ เสียงของเขาพร่าลง "แต่คืนนี้ นายต้องรู้ว่านายไม่ได้สู้เพียงลำพังอีกต่อไปแล้ว" ทว่าในขณะที่ความอบอุ่นกำลังแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ เสียงสัญญาณเตือนจากอุปกรณ์ตรวจจับมานาที่ติดตั้งไว้รอบแคมป์ก็ดังขึ้นอย่างแหลมคม แรงสั่นสะเทือนมหาศาลไล่ระดับมาจากพื้นดินเบื้องล่าง จนหินที่เพดานถ้ำร่วงกราวลงมา คริสผละออกจากเรย์ทันที ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นแววตานักล่าที่ตื่นตัว "ไอ้เจ้าบอสตัวนั้น... มันไม่ได้หลับอยู่เหมือนที่เราคิด" เรย์คว้าโล่คู่ใจขึ้นมาทันควัน ความรู้สึกหวาดหวั่นเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่เยือกเย็น แต่เมื่อแสงสว่างวาบขึ้นจากปากทางเข้าถ้ำ ทั้งสองคนก็ต้องเบิกตากว้างพร้อมกัน เงาดำมืดที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าไม่ใช่บอสของดันเจี้ยนชั้นนี้... แต่มันคือร่างของใครบางคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ห้าปีก่อน คนที่เรย์จำได้แม่นยำว่าเป็นคนเดียวกันกับที่เขาสูญเสียไปในภารกิจล้มเหลวครั้งนั้น! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพวกเขาทั้งสองคนนะครับ - ชาโดว์ฮันเตอร์