ศัตรูในเงามืด

"นายกำลังล้ำเส้นความปลอดภัยของตัวเองอยู่ คริส" เรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักแคบๆ ของโรงแรมระดับล่าง กลิ่นอับชื้นของอาคารเก่าแล่นเข้าสู่จมูก แต่สิ่งที่รุนแรงกว่าคือบรรยากาศตึงเครียดที่อบอวลอยู่ระหว่างคนสองคน เขาขยับไหล่ที่ยังมีรอยช้ำจากการปะทะกับมอนสเตอร์ในเกตระดับ B เมื่อวานนี้ พลางจ้องมองร่างสูงโปร่งของอดีตหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งที่กำลังเช็ดดาบด้วยความใจเย็น คริสไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง แต่เขากดรอยยิ้มบางที่มุมปาก ซึ่งมันไม่ได้ดูใจดีอย่างที่ใครหลายคนเข้าใจ "ความปลอดภัยคือสิ่งที่พวกอ่อนแอพร่ำเพ้อหา แต่ความสำเร็จต่างหากที่เป็นสิ่งยืนยันว่าเรามีชีวิตอยู่ต่อได้... หรือนายลืมไปแล้วว่าเราเพิ่งทำลายสถิติการเคลียร์ดันเจี้ยนในรอบสิบปีลงไปได้?" "นั่นเพราะนายใช้ความสามารถของฉันเป็นเหยื่อล่อ" เรย์ตอบสวน เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความอัดอั้น "ถ้านายยังใช้วิธีนี้ต่อไป กิลด์ใหญ่พวกนั้นไม่ปล่อยเราไว้แน่ นายก็น่าจะรู้ดีว่าทำไมพวกเขาถึงได้ไล่นายออกมา" คริสวางดาบลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงโลหะกระทบพื้นผิวที่แตกร้าวฟังดูบาดหู เขาเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนเรย์สัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายอีกฝ่าย คริสใช้ปลายนิ้วเชยคางของแทงค์เกอร์หนุ่มขึ้น ให้ดวงตาสีเทาหม่นที่เต็มไปด้วยความระแวงคู่นั้นสบประสานกับดวงตาสีน้ำเงินดุจน้ำแข็งของเขา "กิลด์ใหญ่ไม่ได้กลัวความผิดพลาดของฉันหรอกเรย์ พวกเขากลัว 'ศักยภาพ' ที่ฉันมองเห็นในตัวนายต่างหาก" คริสกระซิบถ้อยคำที่เย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจ "พวกนั้นเริ่มขยับตัวแล้ว หลังจากคลิปการต่อสู้เมื่อวานหลุดออกไป ไม่ใช่แค่จับตาดู... แต่พวกมันเริ่มส่ง 'สุนัขล่าเนื้อ' ออกมาเก็บกวาดสิ่งที่ควบคุมไม่ได้" เรย์สะดุ้งเล็กน้อย ความทรงจำอันโหดร้ายเกี่ยวกับเพื่อนร่วมทีมที่เสียชีวิตจากการถูกหักหลังโดยกิลด์ผู้ทรงอิทธิพลย้อนกลับมาเตือนใจ เขาพยายามเบือนหน้าหนี แต่คริสกลับบีบปลายคางเบาๆ เพื่อบังคับให้เขารับฟัง "จำไว้นะคริส... ฉันไม่ได้ต้องการชื่อเสียง ฉันแค่ต้องการความรอด" "ถ้าอยากรอด นายต้องเชื่อใจฉันมากกว่าเชื่อในสัญชาตญาณขี้ขลาดของตัวเอง" คริสปล่อยมือแล้วหันไปมองหน้าต่างบานเล็กที่ถูกปิดม่านสนิท เขาสังเกตเห็นเงาดำที่ไหววูบผ่านใต้แสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าด้านล่าง ชายในชุดสูทสีเข้มสามคนยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นท่ามกลางความมืดมิดของตรอกแคบ พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อสังเกตการณ์ในฐานะผู้ล่า เรย์เดินเข้ามาสมทบข้างๆ ร่างสูง เขาเบิกตากว้างเมื่อเห็นสัญลักษณ์ตราประทับสีทองที่ติดอยู่บนปกเสื้อสูทของชายกลุ่มนั้น มันคือตราของ 'กิลด์เอเธอร์' กิลด์อันดับหนึ่งที่กุมชะตาชีวิตของเหล่านักล่าทั่วทั้งเมือง "พวกนั้นอยู่ที่นี่ได้ยังไง..." เสียงของเรย์ขาดห้วง "ความลับไม่มีในโลกของดันเจี้ยนหรอกเรย์" คริสหยิบแจ็กเก็ตตัวหนาขึ้นมาสวม เขาคว้าอาวุธข้างกายเตรียมพร้อมอย่างรวดเร็ว "ดูเหมือนว่าอาหารค่ำของเราจะต้องถูกรบกวนเสียแล้ว นายพร้อมจะพิสูจน์ให้พวกมันเห็นหรือยังว่า เกราะสะท้อนความเสียหายของนาย มันไม่ได้มีไว้แค่รับแรงกระแทก แต่มีไว้เพื่อบดขยี้กระดูกของพวกที่อวดดี?" เรย์กำหมัดแน่น ความหวาดกลัวในใจค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธแค้น เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มที่ถูกทอดทิ้งให้ตายในดันเจี้ยนเมื่อวันวานอีกต่อไปแล้ว วันนี้เขามีเหตุผลที่จะต้องมีชีวิตอยู่... และเหตุผลนั้นก็ยืนอยู่เคียงข้างเขาในฐานะพันธมิตรที่น่าอันตรายที่สุด คริสเอื้อมมือไปแตะไหล่ของเรย์เบาๆ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกชัน "อย่ากะพริบตาเด็ดขาด เพราะหลังจากวินาทีนี้... เกมการไล่ล่าจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ" ทันใดนั้น เสียงกระจกหน้าต่างแตกละเอียดดังสนั่นพร้อมกับการพุ่งเข้ามาของคมมีดอาบยาพิษจากเงามืดด้านหลัง! ทั้งสองเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณได้อย่างหวุดหวิด ทว่าในวินาทีที่เรย์หันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรู เขาก็ต้องชะงักงันเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่บุกรุกเข้ามา คนคนนั้นไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่มันคือเพื่อนสนิทที่เขาสาบานไปแล้วว่าได้ตายไปในดันเจี้ยนเมื่อสามปีก่อน... ดวงตาที่ไร้แววชีวิตคู่นั้นจ้องมองมาที่เขา พร้อมกับเสียงเย็นเยียบที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางเศษกระจกที่ร่วงหล่น "ในที่สุด... เราก็ได้เจอกันอีกครั้งนะ เรย์" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับปฏิบัติการครั้งสำคัญนี้นะครับ หากพร้อมลุยต่อในตอนหน้า ผมจะรอทุกท่านอยู่ตรงนี้ครับ ชาโดว์ฮันเตอร์