งานประมูลไอเทม

"เอเลน่า... เธอตายไปแล้ว" เรย์เค้นเสียงผ่านลำคอ น้ำเสียงนั้นสั่นเครือจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ เขาไม่แม้แต่จะกล้าขยับตัวราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ความเย็นเยียบจากคราบเลือดที่หยดลงบนพื้นไม้ในห้องพักไหลซึมผ่านไอความร้อนในห้องจนกลายเป็นกลิ่นคาวสนิมจางๆ ที่ทำให้เรย์แทบอาเจียน หญิงสาวในชุดคลุมสีเงินเบื้องหน้ามีใบหน้าพิมพ์เดียวกันกับเพื่อนร่วมทีมที่เขาต้องสูญเสียไปเมื่อห้าปีก่อน ดวงตาคู่นั้นเคยสดใสด้วยความมุ่งมั่น แต่ยามนี้มันกลับว่างเปล่าราวกับหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง เธอยกมือที่เปื้อนเลือดขึ้นปาดคราบฝุ่นบนแก้มอย่างเชื่องช้า ก่อนจะยิ้ม... รอยยิ้มที่เรย์จำได้แม่นยำว่าเป็นรอยยิ้มของคนที่กำลังเดินเข้าหาความตาย "ตายไปแล้วงั้นหรือ? คำจำกัดความของคนเรามันเปลี่ยนไปตามเกณฑ์ของผู้มีอำนาจนะ เรย์" เสียงของเธอแหบพร่าและเย็นชา แต่ก่อนที่เรย์จะได้ก้าวเท้าออกไป คริสก็พุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าเขาไว้อย่างรวดเร็วราวกับเสือที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ มือแกร่งของคริสกดไหล่ของเรย์ไว้แน่น เป็นการเตือนให้ตั้งสติและตระหนักว่าสถานการณ์ตรงหน้าอันตรายเกินกว่าจะใช้หัวใจตัดสิน "ถอยไปซะ เรย์" คริสสั่งเสียงต่ำ สายตาของเขาไม่ได้จดจ้องที่หญิงสาวตรงหน้า แต่กวาดมองไปรอบห้องพักราวกับกำลังประเมินภัยคุกคามที่มองไม่เห็น "นี่ไม่ใช่สิ่งที่ตาเห็น เธอมีกลิ่นอายของ 'เดดร็อค' ...ไอหมอกสีเลือดที่แผ่ออกมาจากรูขุมขนของเธอ นั่นไม่ใช่คนเป็น" หญิงสาวชุดเงินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนที่ร่างของเธอจะค่อยๆ เลือนรางลงราวกับเงาในน้ำที่ถูกกวน "คริส... อดีตหัวหน้ากิลด์ผู้เก่งกาจ ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อแลกหมัดกับพวกคุณ แต่มาเพื่อเตือน... อย่าไปงานประมูลนั่น ถ้ายังรักชีวิตของตัวเองและคนที่คุณปกป้องอยู่" พูดจบ ร่างของเธอก็สลายกลายเป็นละอองสีเลือดจางๆ หายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับหัวใจของเรย์จนหายใจไม่ออก เรย์ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ มือที่กำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อสั่นเทา ระบบยังคงทิ้งข้อความสีเลือดไว้กลางอากาศ *[ภารกิจลับระดับตำนาน: จงสังหารผู้สนับสนุน/จุดจบของความลับที่รอการพิสูจน์]* มันกำลังกระพริบถี่ๆ เหมือนหัวใจที่กำลังเต้นเร่ง "เราต้องไปงานประมูล" เรย์พูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ เสียงของเขากลับมามั่นคงอย่างประหลาด คริสขมวดคิ้ว "เธอเตือนขนาดนี้แล้ว ยังจะเอาตัวไปเสี่ยงอีกงั้นหรือ?" "ถ้าสิ่งที่เอเลน่าพูดเป็นเรื่องจริง งานประมูลคืนนี้คือกับดัก" เรย์ลุกขึ้นยืน ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยวที่คริสไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก "และถ้าผมไม่ไป ผมก็จะไม่มีวันรู้เลยว่าห้าปีที่ผ่านมา พวกเขาทำอะไรกับเธอ... แล้วที่สำคัญกว่านั้น หากนั่นคือจุดจบของความลับที่ผมตามหา ผมก็พร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลก" คริสจ้องมองเรย์อยู่นาน ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วเดินไปหยิบดาบประจำกายขึ้นมาคาดเอว "ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้ เราต้องการเกราะระดับสูงและอาวุธที่สะท้อนพลังงานด้านลบได้ ไปกันเถอะ... ตลาดมืดชั้นใต้ดินรอเราอยู่" ทั้งสองเร่งฝีเท้าออกจากห้องพักผ่านทางเดินที่ทอดยาวสู่เขตรอยต่อของเมืองหลวง บรรยากาศของตลาดมืดในยามค่ำคืนเต็มไปด้วยเหล่าฮันเตอร์ที่สวมหน้ากากปกปิดตัวตน แสงไฟสีม่วงสลัวจากตะเกียงมานาสร้างเงาที่ทอดยาวน่าสะพรึงกลัว ที่นี่คือที่ที่กฎหมายทำได้เพียงแค่ยืนมองจากภายนอก พวกเขาตรงไปยังร้านของพ่อค้าอาวุธเถื่อนนามว่า 'กิลเบิร์ต' ชายร่างอ้วนที่นั่งนับเหรียญทองด้วยนิ้วมือที่เต็มไปด้วยแหวนอัญมณี "คุณคริส! แขกผู้มีเกียรติที่สุดในค่ำคืนนี้" กิลเบิร์ตเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงประจบสอพลอ แต่นัยน์ตาของเขากลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นเรย์ที่เดินตามหลังมา "วันนี้ต้องการอะไรเป็นพิเศษหรือครับ? หรือว่าอยากได้อาวุธที่สามารถเจาะทะลุเกราะของผู้คุมกฎกันล่ะ?" "เลิกพูดพล่ามซะกิลเบิร์ต" คริสกล่าวพลางตบเหรียญทองลงบนเคาน์เตอร์จนเกิดเสียงดัง "เราต้องการไอเทมที่ป้องกันการครอบงำทางจิตและพลังงานด้านลบ... ขอของคุณภาพดีที่สุด อย่าคิดโกงฉัน ไม่อย่างนั้นร้านนายได้ราบเป็นหน้ากลองแน่" กิลเบิร์ตเหงื่อตก เขารีบกุลีกุจอเข้าไปหลังร้านก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับหีบไม้เก่าๆ ใบหนึ่ง ภายในมีสร้อยคอรูปเขี้ยวหมาป่าสีดำสนิทที่แผ่ไอเย็นเยือกออกมา "นี่คือ 'เขี้ยวทมิฬแห่งเนโคร' มันป้องกันสถานะผิดปกติทางจิตได้ 90 เปอร์เซ็นต์ และ..." กิลเบิร์ตเว้นช่วงไปนิดหนึ่งก่อนจะเหลือบมองเรย์ "มันจะทำปฏิกิริยากับคนที่มีพลังสะท้อนความเสียหายอย่างแรงกล้า หากคุณสวมใส่มัน ความเสียหายที่คุณสะท้อนออกไปจะเพิ่มความรุนแรงขึ้นเป็นสองเท่า!" เรย์หยิบสร้อยขึ้นมาสัมผัส ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนบางอย่างก็วิ่งผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจของเขา ภาพนิมิตของการสังหารหมู่และเสียงกรีดร้องแว่วเข้ามาในหัว แต่เขาก็ไม่ยอมถอย "ตกลง ผมเอาชิ้นนี้" เรย์กล่าวเสียงเรียบ คริสหยิบไอเทมอีกชิ้นขึ้นมา มันคือถุงมือหนังมังกรทมิฬที่สลักอักขระเวทมนตร์สีทอง "ของชิ้นนี้พอจะรับมือกับพลังของพวกที่ใช้พลังงานมืดได้ใช่ไหม?" "แน่นอนครับคุณคริส แต่นั่นก็ยังไม่เพียงพอ..." กิลเบิร์ตลดเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "ในงานประมูลคืนนี้ มีไอเทมหนึ่งชิ้นที่จะถูกนำออกมาประมูล มันคือ 'กุญแจแห่งพันธสัญญา' เชื่อกันว่าใครที่ครอบครองมันจะสามารถควบคุมวิญญาณที่หลงทางในเกตได้ แต่ระวังให้ดี... มีคนกลุ่มหนึ่งที่ต้องการชีวิตของคนที่ครอบครองมันอยู่" เรย์และคริสสบตากัน ความตึงเครียดพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด ทั้งคู่รู้ดีว่างานประมูลนี้ไม่ใช่เพียงแค่การซื้อขาย แต่มันคือสนามรบที่ถูกปูทางไว้ล่วงหน้า เมื่อทั้งสองก้าวออกมาจากร้าน บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ถนนที่เคยคึกคักกลับเงียบสงัดราวกับถูกดูดเสียงออกไปจนหมดสิ้น ร่างเงาสีดำหลายสิบร่างปรากฏขึ้นบนหลังคาตึกรอบๆ พวกมันไม่ใช่มอนสเตอร์ แต่เป็น 'ฮันเตอร์ไร้สังกัด' ที่ได้รับคำสั่งมาเพื่อขัดขวางไม่ให้พวกเขาไปถึงงานประมูล "เรย์ ดูข้างหลังนั่นสิ" คริสชักดาบออกมา แสงสีฟ้าอ่อนเปล่งประกายทั่วใบดาบ เรย์หันไปมอง และสิ่งที่ทำให้เขาต้องหยุดหายใจคือหญิงสาวในชุดคลุมสีเงินคนเดิม ยืนอยู่กลางวงล้อมของเหล่านักฆ่าในระยะที่ไม่ไกลนัก เธอกำลังถือกระดาษแผ่นหนึ่งในมือ... มันคือภาพถ่ายของเรย์และคริสที่ถูกทำเครื่องหมายกากบาทสีแดงไว้ตรงกลางหน้าอกของทั้งคู่ "ฉันบอกแล้วไง... ว่าอย่ามา" เสียงของเธอไร้ซึ่งอารมณ์ แต่ทว่าในชั่วพริบตานั้น เธอกลับขยับปากพูดโดยไม่มีเสียง ซึ่งเรย์อ่านได้ทันทีว่ามันคือคำว่า 'หนีไป' แต่ในเสี้ยววินาทีต่อมา ร่างของเธอก็ถูกคมดาบปริศนาจากด้านหลังแทงทะลุหน้าอกจนเลือดสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นดิน! ชาร์โดว์ฮันเตอร์ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นระทึกไปกับเรย์และคริสในตอนนี้นะครับ