ผู้สนับสนุนปริศนา

"ข้อเสนอนี้... คุณคริสคิดว่ามันมีกลิ่นตุๆ หรือเปล่าครับ?" เรย์วางซองจดหมายตราประทับขี้ผึ้งสีดำสนิทลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในห้องพักกิลด์ แรงกระแทกเบาๆ ของมันทำให้อากาศในห้องดูหนักอึ้งขึ้นถนัดตา ปลายนิ้วของเขายังคงสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่กรีดร้องเตือนถึงอันตรายที่มองไม่เห็น คริสไม่ได้ตอบทันที เขายืนพิงกรอบหน้าต่าง สายตาคมกริบดุจใบมีดจ้องมองไปยังท้องฟ้าสีครามที่ดูสงบผิดปกติเหนือเมืองหน้าด่าน เขาปล่อยให้ความเงียบทำงานแทนคำพูดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะหันกลับมาพร้อมประกายตาสีน้ำเงินเข้มที่อ่านยาก "กลิ่นมันแรงจนแทบจะกลบกลิ่นน้ำมันดินในดันเจี้ยนเกตที่เราเพิ่งลุยมาเลยล่ะ เรย์" คริสเดินเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ที่เคยเป็นถึงหัวหน้ากิลด์ระดับแนวหน้าขยับตัวด้วยท่วงท่าที่มั่นคงและทรงพลัง เขาวางมือลงบนขอบโต๊ะ ก้มลงมองสบตาคนตัวเล็กกว่าที่กำลังกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือด "การเชิญให้เราเข้าร่วมงาน 'ประมูลสิทธิ์พิชิตเกตระดับ S' ในฐานะแขกพิเศษ... มันไม่ใช่เรื่องที่หน่วยอิสระอย่างเราจะถูกเรียกไปยุ่งเกี่ยวได้ง่ายๆ" "พวกเขาต้องการอะไรจากเรากันแน่? หรือนี่จะเป็นกับดักที่เชื่อมโยงกับเรื่องในอดีตของผม..." เรย์พึมพำ ดวงตาสีอ่อนวูบไหวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เลวร้ายที่เขาพยายามฝังกลบไว้ คริสเอื้อมมือไปกุมมือที่สั่นเทาของเรย์ไว้แน่น สัมผัสจากฝ่ามือที่หยาบกร้านจากการจับดาบมานับปีส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นใจมาให้ "ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องนายได้อีก ต่อให้มันจะเป็นมหาเศรษฐีเบื้องหลังกิลด์ใหญ่หรือแม้แต่ตัวระบบเองก็ตาม" "คุณคริส..." เรย์เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า สายตาของคริสที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความแน่วแน่และปกป้องอย่างที่ไม่มีใครเคยให้เขามาก่อน บทสนทนาถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ไม่ใช่เสียงเคาะของคนส่งเอกสารทั่วไป แต่เป็นเสียงเคาะที่แฝงไปด้วยอำนาจและจังหวะการกดน้ำหนักที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี "เชิญครับ" คริสเอ่ยเสียงเรียบ แต่กระชับด้ามดาบข้างกายโดยสัญชาตญาณ ประตูเปิดออกเผยให้เห็นชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ เขายิ้มอย่างสุภาพ ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าจนน่าขนลุก "ขออภัยที่รบกวนเวลาพักผ่อนของว่าที่วีรบุรุษครับ ผมได้รับมอบหมายจาก 'ท่านผู้สนับสนุน' ให้มานำเรียนข้อเสนอที่อาจจะทำให้คุณเรย์ต้องเปลี่ยนมุมมองต่ออดีตของตัวเองไปตลอดกาล" ชายคนนั้นวางอุปกรณ์โฮโลแกรมลงบนโต๊ะ ภาพสามมิติของดันเจี้ยนเกตแห่งหนึ่งปรากฏขึ้น มันไม่ใช่เกตธรรมดา แต่มันคือ 'เกตต้องห้าม' ที่หายสาบสูญไปพร้อมกับทีมเก่าของเรย์เมื่อห้าปีก่อน "ถ้าคุณตอบตกลงเข้าร่วมงานนี้... เราจะมีข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับโศกนาฏกรรมในวันนั้นให้คุณ" ชายคนนั้นกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยมนต์สะกด "รวมถึงความจริงที่ว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนเปิดประตูบานนั้นทิ้งไว้ให้เพื่อนของคุณต้องตาย" เรย์ชะงักไป ลมหายใจสะดุดกึก เขารู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งกดทับที่หน้าอก ความแค้นที่เคยดับมอดกลับปะทุขึ้นมาใหม่ดุจเปลวไฟที่ได้รับเชื้อเพลิง คริสสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่มือของเรย์ที่ตอบกลับมา เขาหันไปมองชายชุดสูทด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "คุณกำลังเล่นกับไฟนะ" คริสเอ่ยเสียงต่ำ "และในฐานะที่ฉันเป็นคนดูแลเรย์ ฉันขอเตือนไว้ตรงนี้ว่า อย่าคิดจะใช้ความเจ็บปวดของเขามาเป็นเครื่องมือต่อรอง" ชายชุดสูทโค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะถอยหลังออกไป "คำตอบของคุณสำคัญมากครับท่านผู้สนับสนุนรออยู่ที่ห้องวีไอพีในงานคืนนี้... หวังว่าจะได้พบกันนะครับ คุณเรย์" เมื่อประตูปิดลง ความเงียบงันกลับมาเยือนห้องพักอีกครั้ง เรย์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ มือยังคงกำซองจดหมายแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ เขามองภาพโฮโลแกรมที่ยังคงฉายภาพดันเจี้ยนที่พรากทุกอย่างไปจากเขา "เราไม่ไปงานนี้ใช่ไหมครับ?" เรย์ถามเสียงแผ่ว แต่หัวใจของเขากลับร่ำร้องอยากจะไปให้ถึงที่สุด คริสเดินมาข้างหลัง สวมกอดเรย์ไว้จากด้านหลังอย่างอ่อนโยนแต่หนักแน่น เขากระซิบที่ข้างหูคนตัวเล็กว่า "เราจะไปครับ... แต่เราจะไปในฐานะนักล่า ไม่ใช่เหยื่อ" เรย์เงยหน้าขึ้นมองคริส ท่ามกลางแสงไฟสลัวในห้อง ความหวาดระแวงในดวงตาของเขาสลายหายไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าการก้าวเท้าออกจากห้องพักในคืนนี้ คือการก้าวเข้าสู่กระดานหมากที่ถูกวางไว้ตั้งแต่วินาทีที่เรย์ได้รับ 'ทักษะลับ' นั้นมา ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นก้องในหัวของเรย์ พร้อมกับข้อความสีเลือดที่ปรากฏขึ้นบนอากาศกลางห้อง: *[ภารกิจลับระดับตำนาน: จงสังหารผู้สนับสนุน/จุดจบของความลับที่รอการพิสูจน์]* และในขณะที่เรย์กำลังจะเอื้อมมือไปแตะข้อความนั้น ประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้งโดยไม่ได้รับเชิญ ร่างของหญิงสาวปริศนาในชุดคลุมสีเงินยาวเหยียดก้าวเข้ามา พร้อมกับคราบเลือดที่ยังสดๆ หยดลงบนพื้นห้องพักของพวกเขา เธอเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่เรย์จำได้ติดตา... เป็นใบหน้าของเพื่อนร่วมทีมที่เขาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน! --- ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์และคริสนะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์จะรีบกลับมาต่อให้ในตอนหน้าครับ!