ความสนใจจากสาธารณะ

“มึงพูดเรื่องอะไร อาร์ค... ทวงคืนงั้นเหรอ?” เรย์เค้นเสียงถาม มือที่กำด้ามโล่แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความเย็นเยียบจากคำพูดของชายตรงหน้าไม่ได้มาจากอุณหภูมิในโถงดันเจี้ยน แต่มันพุ่งตรงมาจากนัยน์ตาที่ไร้ก้นบึ้งของอดีตสหายร่วมรบ อาร์คไม่ตอบ เขาเพียงแค่เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะก้าวถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว ทิ้งระยะห่างที่ดูเหมือนจะปลอดภัย แต่กลับสร้างความกดดันมหาศาลให้กับคนในปาร์ตี้ ‘ชาโดว์’ ทั้งหมด “ความสงสัยคือกุญแจสู่หายนะนะเรย์ วันนี้มึงอาจจะรอด แต่ในวันที่ชื่อของพวกมึงดังระเบิดจนสมาคมจับตามอง วันนั้นแหละที่มึงจะรู้ว่า... สิ่งที่อยู่ในตัวมึง มันเป็นพรสวรรค์หรือคำสาปกันแน่” อาร์คทิ้งท้ายเพียงแค่นั้น ก่อนจะหันหลังเดินหายเข้าไปในเงามืดของเกตระดับ S ที่เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของพลังเวทที่ผันผวน เรย์ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น จนกระทั่งสัมผัสอุ่นๆ ของฝ่ามือคริสแตะลงบนไหล่ แรงบีบที่มั่นคงและหนักแน่นช่วยดึงสติให้เขากลับมา “อย่าไปฟังคำยุยงของคนสติไม่ดีเลย เรย์” คริสกล่าว น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความห่วงใยที่ส่งผ่านดวงตาคมกริบคู่นั้น “ตอนนี้เรามีเรื่องสำคัญกว่าต้องจัดการ สื่อข้างนอกนั่น… พวกเขารอเราอยู่” เสียงโห่ร้องที่ดังทะลุผ่านปากทางเข้าดันเจี้ยนมาถึงหูของพวกเขา แม้จะอยู่ลึกเข้ามาหลายร้อยเมตรแต่เสียงนั่นไม่อาจปิดกั้นได้ ชื่อของปาร์ตี้ ‘ชาโดว์’ ที่กวาดล้างบอสระดับ S ได้ด้วยตัวคนเพียงไม่กี่คนกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ร้อนแรงที่สุดในแวดวงฮันเตอร์ และนั่นคือปัญหา เพราะความดังมักมาคู่กับการถูกจ้องมองจากคนที่ไม่ปรารถนาดี เมื่อทั้งคู่เดินออกจากปากเกต แสงแฟลชจากกล้องถ่ายภาพจำนวนมากก็สาดเข้าใส่จนตาพร่า เสียงตะโกนถามคำถามดังระงมเหมือนผึ้งแตกรัง “คุณเรย์ครับ! มีข่าวลือว่าคุณได้รับพลังมาจาก ‘สิ่งต้องห้าม’ ในดันเจี้ยนจริงหรือไม่!” “คุณคริส! การที่คุณลาออกจากกิลด์ระดับแนวหน้ามาเข้าร่วมปาร์ตี้หน้าใหม่ เป็นเพราะคุณกุมความลับอะไรไว้หรือเปล่าครับ!” เรย์รู้สึกถึงอาการหูอื้อ เขาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่คริสกลับก้าวขึ้นมาขวางหน้าเขาไว้ ร่างสูงโปร่งของอดีตหัวหน้ากิลด์ยืนตระหง่านดุจกำแพงหินที่ไม่มีวันพังทลาย คริสยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ดูดุดันและทรงอำนาจจนนักข่าวเหล่านั้นต้องชะงัก “พวกเราเป็นเพียงฮันเตอร์ที่เน้นผลลัพธ์ ไม่ใช่การสร้างข่าว” คริสกล่าวเสียงดังฟังชัด “หากใครมีคำถามที่ ‘สร้างสรรค์’ กว่าการขุดคุ้ยเรื่องไร้สาระ เชิญไปติดต่อที่ทำการสมาคมได้เลยครับ วันนี้พวกเราเหนื่อยเกินกว่าจะมาเล่นเกมตอบคำถามกับพวกคุณ” บรรยากาศโดยรอบเงียบกริบลงทันที ความกดดันจากคริสไม่ใช่เรื่องเล่นๆ หลายคนในที่นั้นรู้ดีว่าชายคนนี้คืออดีตอัจฉริยะที่ตัดสินใจอะไรแล้วไม่มีวันหันหลังกลับ เมื่อทั้งคู่ฝ่าฝูงชนออกมาได้จนถึงรถประจำทีม เรย์ถึงกับทรุดตัวลงนั่งพิงเบาะด้วยความอ่อนล้า “นายทำแบบนั้น... จะทำให้คนสงสัยมากกว่าเดิมนะคริส” เรย์พึมพำ “ถ้าเราทำตัวให้คนสงสัยน้อยลง พวกนั้นก็จะยิ่งรุกคืบ” คริสตอบพลางสตาร์ทรถ “เราต้องสร้างภาพลักษณ์ให้แข็งแกร่งจนไม่มีใครกล้าแตะต้อง... เหมือนที่นายทำในดันเจี้ยนไงเรย์ การสะท้อนความเสียหายของนาย มันคือการบอกให้โลกรับรู้ว่า ใครที่คิดจะทำร้ายเรา ต้องเตรียมตัวรับผลกรรมนั้นกลับไปเป็นสองเท่า” คืนนั้น ในห้องพักส่วนตัวของเรย์ เขานั่งมองเงาตัวเองในกระจก มือที่สั่นเทาพยายามแกะผ้าพันแผลที่มือขวา แต่แล้วเขาก็ต้องชะงัก เมื่อรอยแผลเป็นเก่าที่เขาได้รับจากดันเจี้ยนครั้งแรกเริ่ม ‘ขยับ’ ได้ มันไม่ใช่รอยแผลธรรมดา แต่มันดูเหมือนอักขระเวทมนตร์ที่กำลังเรืองแสงจางๆ ใต้ผิวหนัง เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ เรย์รีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมทับด้วยความร้อนรน “คริสเหรอ? ฉันบอกแล้วไงว่าคืนนี้ขอพัก...” “ผมไม่ใช่คริส... และผมก็คิดว่านายคงไม่อยากให้เขามาเห็น ‘สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับนาย’ ในตอนนี้หรอกนะเรย์” เสียงที่ตอบกลับมานั้นแหบพร่าและคุ้นเคยอย่างประหลาด มันไม่ใช่เสียงของอาร์ค แต่เป็นเสียงของคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับเพื่อนร่วมทีมในอดีตของเขาเมื่อสามปีก่อน เรย์หัวใจแทบหยุดเต้น เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู ก่อนจะค่อยๆ แง้มมันออกช้าๆ ในความมืดหน้าห้องพัก ร่างหนึ่งยืนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมสีเทาหม่น แสงไฟสลัวจากทางเดินกระทบใบหน้าที่เขาจำได้แม่นยำ... ใบหน้าที่เขาฝังดินไปกับมือตัวเองในวันที่ดันเจี้ยนถล่มลงมา “ไง... เจ้าภาชนะที่รัก ยังจำกลิ่นของคนที่ตายในอ้อมกอดมึงได้ไหม?” เรย์ถึงกับผงะ ถอยหลังกรูดจนล้มลงกับพื้น แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นคือ เมื่อมองผ่านไหล่ของชายปริศนาไป... เขาเห็นคริสยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่หัวมุมทางเดิน พร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและโกรธแค้น ราวกับว่าความลับที่เขาปกปิดมาตลอดกำลังจะถูกพังทลายลงในวินาทีนี้! --- หวังว่าเนื้อหาในตอนนี้จะถูกใจและทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปกับปมปริศนาของเรย์นะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์จะรีบกลับมาต่อให้ในตอนหน้าครับ!