เผชิญหน้าคนเก่า

“ช่างเป็นจุดจบที่น่าสมเพชเสียจริง… คิดหรือว่าดาบกระจอกๆ ของเธอจะทำอะไรฉันได้?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของดันเจี้ยนชั้นลึก เลือดสีแดงฉานยังคงหยดลงบนพื้นหินขรุขระเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่างที่เคยยืนหยัดอย่างองอาจทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณราวกับเป็นเครื่องสังเวยให้กับความแค้นที่สั่งสมมานานนับปี คริสยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ดาบในมือของเขาไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบคู่นั้นเย็นชาเสียจนผู้ที่ได้สบตารู้สึกราวกับถูกแช่แข็ง เขามองดูร่างที่กำลังสิ้นลมของศัตรูเก่าตรงหน้าด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ “แก… คริส… แกมันปีศาจ” เสียงแหบพร่าเค้นออกมาจากลำคอของศัตรูที่ถูกแทงทะลุหน้าอก “ตอนนั้น… ถ้าแกไม่ปล่อยให้พวกพ้องตาย…” “หยุดพล่ามเสียที” คริสขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล “ความตายของพวกเขาไม่ใช่ความผิดของฉัน แต่มันคือผลลัพธ์จากความอ่อนแอของแกต่างหาก การที่แกแอบซ่อนตัวอยู่ในเงามืดแล้วใช้เล่ห์เหลี่ยมโสมมแบบนี้มาตลอดห้าปี มันไม่ได้ทำให้แกสูงส่งขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย” คริสกระชากดาบออกอย่างรุนแรงจนร่างนั้นแน่นิ่งไปถาวร เขาไม่ได้หันไปมองศพที่นอนตายอยู่เบื้องหลัง เพราะสายตาของเขาจับจ้องไปยังเรย์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร เรย์มีสีหน้าซีดเผือด มือที่ถือโล่สั่นระริก ดวงตาของเขาสะท้อนภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นด้วยความสับสนและความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด “เรย์ มองฉัน” คริสเดินเข้าไปหาแทงค์เกอร์หนุ่ม พยายามปรับน้ำเสียงให้ดูนุ่มนวลขึ้นแม้จะยังมีความกดดันเจือปนอยู่ “ลืมภาพเมื่อครู่นี้ไปเสีย นี่คือวิธีที่ต้องทำหากเราอยากรอดออกไปจากที่นี่” เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาคริส ริมฝีปากของเขาเม้มแน่น “นายฆ่าเขา… ทั้งที่เขาไม่มีทางสู้แล้วคริส… นายเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” คริสหยุดชะงัก นิ้วมือของเขาสัมผัสที่ไหล่ของเรย์เบาๆ ก่อนจะบีบกระชับเพื่อเรียกสติ “ฉันไม่ได้เปลี่ยน ฉันแค่เรียนรู้ที่จะเป็นผู้ล่า แทนที่จะเป็นผู้ถูกล่า โลกในดันเจี้ยนไม่มีที่ว่างให้กับความเมตตาที่ไร้เหตุผล หากวันนี้ฉันไม่ลงมือ คนที่จะต้องไปนอนกองตรงนั้นคือ ‘นาย’ ต่างหาก” คำพูดนั้นจี้ใจดำของเรย์อย่างจัง เขาอยากจะโต้เถียง แต่ความจริงที่คริสพูดกลับเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้ ตลอดเวลาที่ผ่านมา คริสแบกรับความแค้นและการตัดสินใจที่โหดร้ายไว้เพียงลำพัง เพื่อปกป้องเขา… คนที่ไร้ความสามารถคนนี้ ทันใดนั้น บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไป ความกดอากาศต่ำลงจนหูอื้อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิดของอุโมงค์เบื้องหน้า “ชมการแสดงที่เร้าใจได้ดีนี่ เจ้ากิลด์มาสเตอร์ผู้ตกอับ” น้ำเสียงเย้ยหยันดังก้องออกมาจากเงามืด ร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาเผยให้เห็นใบหน้าที่คริสจำได้แม่นยำ ราวกับฝันร้ายที่ตามมาหลอกหลอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชายผู้ที่มีแผลเป็นพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย ผู้ที่เป็นคนหักหลังพวกเขาเมื่อห้าปีก่อน “แก…” คริสกำด้ามดาบแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ใช่ ฉันเอง” ชายผู้นั้นแสยะยิ้มพลางชูวัตถุบางอย่างในมือขึ้นมา มันคืออัญมณีสีม่วงที่ส่องแสงวาบวับราวกับกำลังสูบกลืนวิญญาณของผู้ที่อยู่ใกล้เคียง “ฉันรู้ว่าแกต้องตามมาแก้แค้น แต่ก็นะ… แผนการที่ฉันวางไว้ไม่ได้จบแค่การส่งลูกกระจอกมาลองเชิงหรอกนะ” เรย์ชักโล่ออกมาเตรียมพร้อมทันทีเมื่อเห็นท่าทีของคริสที่เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขาไม่เคยเห็นคริสโกรธถึงเพียงนี้มาก่อน “คริส ถอยออกไปก่อน!” เรย์ตะโกนเตือนเมื่อเห็นคริสเตรียมจะพุ่งเข้าใส่โดยไม่วางแผน แต่ทว่า ในจังหวะที่คริสกำลังจะพุ่งตัวออกไปนั้นเอง จู่ๆ ร่างของศัตรูที่คริสเพิ่งจัดการไปเมื่อครู่ก็เริ่มสั่นไหว ผิวหนังของมันฉีกขาดออกเผยให้เห็นกลไกเวทมนตร์สีดำสนิทที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นเนื้อ มันเริ่มเรืองแสงสีม่วงพุ่งเข้าหาเรย์โดยไม่ทันตั้งตัว! คริสเบิกตากว้าง ความเป็นห่วงที่มากกว่าความแค้นพุ่งทะลุขีดจำกัด เขาตัดสินใจทิ้งดาบในมือแล้วพุ่งตัวเข้ากระแทกเรย์ให้พ้นจากวิถีของระเบิดเวทมนตร์นั้น แรงระเบิดมหาศาลซัดร่างทั้งสองกระเด็นไปคนละทิศละทาง เสียงระเบิดกึกก้องไปทั่วดันเจี้ยน ควันสีดำตลบอบอวลไปหมด เรย์พยายามยันกายลุกขึ้นด้วยความมึนงง “คริส! นายอยู่ไหน!” เขามองผ่านกลุ่มควันไป เห็นเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงจุดที่ระเบิดเกิดขึ้น แต่ทว่า… มันไม่ใช่คริส และไม่ใช่ศัตรูคนเดิม ร่างนั้นคือ ‘เรย์’ ในอดีต… ร่างโคลนที่ถูกสร้างขึ้นจากเวทมนตร์ต้องห้าม สวมชุดเกราะที่เขาเคยใช้เมื่อห้าปีก่อน และถืออาวุธที่พังทลายไปนานแล้ว มันกำลังหันหน้ามาทางเรย์พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวในแบบที่เขาไม่เคยทำ “คริส… นายต้องเลือกว่าจะฆ่าอดีตของฉัน หรือจะปล่อยให้ฉันตายไปกับเขากันแน่?” เสียงของเรย์โคลนดังขึ้น แต่มันกลับเป็นเสียงของคริสที่พูดผ่านเงามืดที่ซ่อนอยู่ เรย์แทบจะหยุดหายใจ เมื่อเห็นว่าคริสถูกตรึงไว้ด้วยโซ่เวทมนตร์ลอยอยู่เหนือพื้น โดยมีศัตรูคนเก่าถือมีดจ่อที่คอหอยของเขา พร้อมจะเชือดทิ้งได้ทุกเมื่อ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพวกเขาทั้งสองคนนะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์